ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΚΟΥΝΤΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΩΝ
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Ο μεγαλύτερος σκούντρος του Ελληνισμού της Κύπρου είχε κάτι στα ελληνικά, λένε, να πει στη γυναίκα του, τις τελευταίες του στιγμές, πως εκεί στα Κατεχόμενα «υπάρχει κράτος». Οι δικοί μας, που κινούν τα πόδια πριν καβαλικέψουν στο θώκο, ή και καβαλικεύουν, θα’ χουν κάτι περήφανο να πουν στα έτερα μισά τους, ας είναι και σε οποιαδήποτε γλώσσα, γλωσσομαθείς και δόκτορες και κοσμογύριστοι που’ ναι;
Του’ βαλαν ένα στόχο, του σκούντρου, δεν μετακουνήθηκε ούτε ρούπι, χρησιμοποίησε κάθε θεμιτό κι αθέμιτο προπάντων μέσο για να τα καταφέρει, απόδειξη πως ο κύριος Γενικός εν γνώσει μας αφέθηκε να πατά στο κόκκινο χαλί για να μπει στο «λεγόμενο», ύστερα οι εξ Ευρώπης εγείρουν θέμα απευθείας εμπορίου, ο Έρογλου και οι συν αυτώ μιλούν για το σχέδιο β, και τώρα, βρισκόμενοι εμείς κυριολεκτικά ανάμεσα σε γκρεμό και ρέμα, (το λεγόμενο δίλημμα) προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τι μας έκαμαν, ή καλύτερα τι παθαίνουμε με τις υποχωρητικές πολιτικές μας, τα δώρα άνευ αντιδώρων, τα παραφουσκωμένα μπαλόνια της Λήδρας και των Κοκκίνων, τις προσφορές, τις εκ περιτροπής προεδρίες, τις συνομιλίες με την κινούμενη άμμο ως βάση. Με δυο καφέδες η λύση, μ’ ένα ουζάκι το όραμα!
Κι όλα αυτά τώρα τελευταία. Γιατί το κατρακύλισμα άρχισε πολύ πιο πριν. Ποιος ήταν ο στόχος του αγώνα της ΕΟΚΑ; Ποιοι θυμούνται τη λέξη Ένωση, για την οποία θυσιάστηκαν τα καλύτερα παλικάρια του τόπου; Κι η ένωση γκρεμίστηκε στην ανεξαρτησία και ύστερα συγκρατήθηκε για λίγο στο ενιαίο κράτος και τώρα πρόσω ολοταχώς για διζωνική δικοινοτική! Αλλά το όραμα του σκούντρου ήταν δύο κράτη που θα ενωθούν, αν ποτέ αποδεχτούμε τους όρους και την υποταγή στη μειοψηφία, που τείνει να γίνει υπερπλειοψηφία με τη διαρκή εισβολή των εποίκων- η εισβολή συνεχίζεται- τη συνηθίσαμε κι αυτήν!
Και το ερώτημα πάλι και πάλι βασανιστικό: Τι θα’ χουν να πουν όλοι όσοι προετοιμάζονται για το θώκο, κι όσοι τώρα βρίσκονται σ’ αυτόν, στο έτερό τους ήμισυ, όταν θα’ ρθει η ώρα κι η σταλαμή, από την οποία κανένας δεν ξεφεύγει, θνητός όντας; Και βέβαια πρώτα πρώτα θα πρέπει να θυμηθούν τον όρκο: «Διαβεβαιώ επισήμως πίστιν και σεβασμόν εις το Σύνταγμα και τους συνάδοντας αυτώ νόμους και εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητος της Κυπριακής Δημοκρατίας.»
Θα μπορούν να πάρουν όρκο πως τήρησαν τον όρκο τους; Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία την οποία οραματίζονται είναι η Δημοκρατία στης οποίας το Σύνταγμα ορκίζονται; Η εκ περιτροπής προεδρία σχετίζεται με τον Πρόεδρο, όπως ορίζεται στο Σύνταγμα στο οποίο ορκίζονται; Τα ανθρώπινα δικαιώματα θα είναι σεβαστά, όπως είναι καταγεγραμμένα στο Σύνταγμα στο οποίο ορκίζονται; Κι όταν θα ρθει ώρα να συντύχουν και για τις εγγυήτριες εκείνες; Τι εγγυήθηκαν, και γιατί τώρα να επανεγγυηθούν; Τι; Το δεύτερο σφαγιασμό μας;
Όταν λοιπόν θα αποδεικνύονται επίορκοι, αστόχαστοι, ασυνεπείς, καταστροφείς του τόπου, της Ιστορίας και των ανθρώπων του, προπάντων του ήθους των πολιτών που συνήθισαν να κυβερνώνται από ανίκανους, σε οποιαδήποτε γλώσσα απολογηθούν για το βίο τους, μόνο την αναξιότητά τους θ΄αποκαλύπτουν. Τουλάχιστον να την συνειδητοποιήσουν πριν είναι αργά, και για κείνους και για μας, ότι, κατά το Μακρυγιαννέικο, όταν χαθεί η πατρίδα μου, ούτε αυτοί θα μας έχουν υπήκοους ούτε εμείς θα τους έχουμε Προέδρους!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κυπριακό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κυπριακό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
Αλτ! Προς τουρκοκρατούμενα.
Αλτ! Προς τουρκοκρατούμενα.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Μας έρχεται όπου το λοιπόν ο κύριος Γενικός, μέρα των Φώτων, και "άρον άρον" να το λύσετε, να τα βρείτε, να επιτύχετε συγκλίσεις , γιατί η σύγκληση της συνεπαρκείας μας θα γίνει στο Πράσινο Δεντρί, όπως το προγραμμάτισαν οι άλλοι, Αγγλία και Τουρκία. «Έχουμε κι άλλες δουλειές, άρον άρον σταυρώσατε αυτήν να τελειώνουμε».
Κι εμείς βέβαια ξαναφέρνουμε στο νου τι μας έκαμε ο τέως του με τον λόρδο Χάνεϊ και τον χαραγμενογέλαστο εκείνο Αλβάρο ντε Σότο, που ως κοπεγχάγιο φάντασμα πήγε να ξυπνήσει μαύρα μεσάνυχτα το Γλαύκο Κληρίδη, για να υπογράψει μονομερώς λύση του κυπριακού, πριν ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και τώρα τα ίδια κι απαράλλαχτα, «δεν θα μπορέσετε, θα’ χετε πολλή δουλειά προεδρεύοντας της ΄Ενωσης», γι’ αυτό ακούστε και τους πεμπάμενους! Τότε ο Γλαύκος έβγαλε διάτα κι απαγόρεψε να τον ξυπνήσουν νυχτιάτικα, ό, τι και να συνέβαινε, γιατί ήξερε τα κόλπα των ειδικών και άλλων εκπροσώπων του Οργανισμού, στον οποίο παιδιόθεν αναθέσαμε τις ελπίδες για τη σωτηρία του τόπου μας. Συνηθισμένα λοιπόν τα βουνά από χιόνια και μάλιστα μήνα Ιανουάριο, μα τα ερωτήματα αναπάντητα:
Δεν έχουν εμπεδώσει οι κύριοι στον ΟΗΕ πως δεν είναι δυνατό διά της βίας να μας αναγκάσουν να δεχτούμε λύση εκτός των ψηφισμάτων του Οργανισμού, τον οποίον σεβόμαστε γι’ αυτά, και πως μια ψευδολύση θα είναι δώρο άδωρο, αφού θα επακολουθήσουν τα χείριστα και κάκιστα; Στο κάτω κάτω, βέβαια, δικαιούνται να σου πουν, «άνθρωπος τζαμπάζης, στραβώνει και πουλεί, εσείς να’ χετε ανοιχτά τα μάτια», να ξέρετε τι παν να σας πουλήσουν και να το σκουπιδοτενεκιάσετε.
Ήταν κάτι ταμπέλες μεγάλες στα αδιέξοδα, κοντά στα τουρκοκρατούμενα που’ γραφαν «Αλτ! Προς τουρκοκρατούμενες περιοχές». Κάπως έτσι θα πρέπει να’ ναι η δική μας απάντηση σε ξένους και δικούς. Μην προχωρείτε, κύριοι, σε καμιά διαδικασία. Ο δρόμος τελειώνει, αν δεν θυμάστε πως η Κύπρος είναι το νησί των αδιεξόδων, γιατί τα αδιέξοδα τα ύψωσαν μπροστά μας και μπροστά σας τα τουρκικά στρατεύματα με την εισβολή του 1974, με την καταστροφή της πατρογονικής μας κληρονομιάς, με την ισοπέδωση των εκκλησιών και των ελληνικών και χριστιανικών μνημείων μας, με το θάνατο που σκόρπισαν, με την προσφυγιά, την αιχμαλωσία, τους αγνοούμενους, τη δημογραφική αλλαγή που επιχειρούν εν γνώσει όλων, με τους κινδύνους από την τουρκική αδηφαγία. Αλτ, γιατί το πρόβλημα άλλοι το μετάλλαξαν σε καρκίνωμα, ακολουθώντας τον οδικό τους χάρτη για ανακατάληψη της Κύπρου. Αλτ, γιατί μια μειονότητα με τις λόγχες των τυράννων μετατράπηκε σε δήθεν λαό, εκμεταλλεύεται το μισό νησί και επεμβαίνει στον ιστορικό του χαρακτήρα, ανεμίζοντας μιαν παντιέρα ανύπαρκτου κρατιδίου.
Αλτ, προς τουρκοκρατούμενες περιοχές. Εμείς πρώτοι να θυμόμαστε και να μην προχωρούμε, να ξαναδούμε τις μεγάλες αλήθειες της εισβολής και κατοχής, να σταματήσει η περιπλάνηση κι η σβούρα στις πολιτικές αναζητήσεις μας, γιατί μόνο ζάλη και θολούρα έχει φέρει, από μόνη της, καταστροφική για γέρους και νέους.
Αλτ, κύριε Γενικέ. Αν υπάρχουν αδιέξοδα στο κυπριακό είναι γιατί τα τουρκικά στρατεύματα κατέχουν μέγα μέρος του νησιού κι οι τουρκοκύπριοι κι οι ελληνοκύπριοι βρίσκονται όμηροι στις φριχτές τους δαγκάνες. Δεν μπορείς να προχωρείς στα τυφλά, αν δεν δεις πρώτα τα στρατεύματα εισβολής και κατοχής.
Που πρώτοι εμείς πρέπει να ξαναδούμε.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Μας έρχεται όπου το λοιπόν ο κύριος Γενικός, μέρα των Φώτων, και "άρον άρον" να το λύσετε, να τα βρείτε, να επιτύχετε συγκλίσεις , γιατί η σύγκληση της συνεπαρκείας μας θα γίνει στο Πράσινο Δεντρί, όπως το προγραμμάτισαν οι άλλοι, Αγγλία και Τουρκία. «Έχουμε κι άλλες δουλειές, άρον άρον σταυρώσατε αυτήν να τελειώνουμε».
Κι εμείς βέβαια ξαναφέρνουμε στο νου τι μας έκαμε ο τέως του με τον λόρδο Χάνεϊ και τον χαραγμενογέλαστο εκείνο Αλβάρο ντε Σότο, που ως κοπεγχάγιο φάντασμα πήγε να ξυπνήσει μαύρα μεσάνυχτα το Γλαύκο Κληρίδη, για να υπογράψει μονομερώς λύση του κυπριακού, πριν ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και τώρα τα ίδια κι απαράλλαχτα, «δεν θα μπορέσετε, θα’ χετε πολλή δουλειά προεδρεύοντας της ΄Ενωσης», γι’ αυτό ακούστε και τους πεμπάμενους! Τότε ο Γλαύκος έβγαλε διάτα κι απαγόρεψε να τον ξυπνήσουν νυχτιάτικα, ό, τι και να συνέβαινε, γιατί ήξερε τα κόλπα των ειδικών και άλλων εκπροσώπων του Οργανισμού, στον οποίο παιδιόθεν αναθέσαμε τις ελπίδες για τη σωτηρία του τόπου μας. Συνηθισμένα λοιπόν τα βουνά από χιόνια και μάλιστα μήνα Ιανουάριο, μα τα ερωτήματα αναπάντητα:
Δεν έχουν εμπεδώσει οι κύριοι στον ΟΗΕ πως δεν είναι δυνατό διά της βίας να μας αναγκάσουν να δεχτούμε λύση εκτός των ψηφισμάτων του Οργανισμού, τον οποίον σεβόμαστε γι’ αυτά, και πως μια ψευδολύση θα είναι δώρο άδωρο, αφού θα επακολουθήσουν τα χείριστα και κάκιστα; Στο κάτω κάτω, βέβαια, δικαιούνται να σου πουν, «άνθρωπος τζαμπάζης, στραβώνει και πουλεί, εσείς να’ χετε ανοιχτά τα μάτια», να ξέρετε τι παν να σας πουλήσουν και να το σκουπιδοτενεκιάσετε.
Ήταν κάτι ταμπέλες μεγάλες στα αδιέξοδα, κοντά στα τουρκοκρατούμενα που’ γραφαν «Αλτ! Προς τουρκοκρατούμενες περιοχές». Κάπως έτσι θα πρέπει να’ ναι η δική μας απάντηση σε ξένους και δικούς. Μην προχωρείτε, κύριοι, σε καμιά διαδικασία. Ο δρόμος τελειώνει, αν δεν θυμάστε πως η Κύπρος είναι το νησί των αδιεξόδων, γιατί τα αδιέξοδα τα ύψωσαν μπροστά μας και μπροστά σας τα τουρκικά στρατεύματα με την εισβολή του 1974, με την καταστροφή της πατρογονικής μας κληρονομιάς, με την ισοπέδωση των εκκλησιών και των ελληνικών και χριστιανικών μνημείων μας, με το θάνατο που σκόρπισαν, με την προσφυγιά, την αιχμαλωσία, τους αγνοούμενους, τη δημογραφική αλλαγή που επιχειρούν εν γνώσει όλων, με τους κινδύνους από την τουρκική αδηφαγία. Αλτ, γιατί το πρόβλημα άλλοι το μετάλλαξαν σε καρκίνωμα, ακολουθώντας τον οδικό τους χάρτη για ανακατάληψη της Κύπρου. Αλτ, γιατί μια μειονότητα με τις λόγχες των τυράννων μετατράπηκε σε δήθεν λαό, εκμεταλλεύεται το μισό νησί και επεμβαίνει στον ιστορικό του χαρακτήρα, ανεμίζοντας μιαν παντιέρα ανύπαρκτου κρατιδίου.
Αλτ, προς τουρκοκρατούμενες περιοχές. Εμείς πρώτοι να θυμόμαστε και να μην προχωρούμε, να ξαναδούμε τις μεγάλες αλήθειες της εισβολής και κατοχής, να σταματήσει η περιπλάνηση κι η σβούρα στις πολιτικές αναζητήσεις μας, γιατί μόνο ζάλη και θολούρα έχει φέρει, από μόνη της, καταστροφική για γέρους και νέους.
Αλτ, κύριε Γενικέ. Αν υπάρχουν αδιέξοδα στο κυπριακό είναι γιατί τα τουρκικά στρατεύματα κατέχουν μέγα μέρος του νησιού κι οι τουρκοκύπριοι κι οι ελληνοκύπριοι βρίσκονται όμηροι στις φριχτές τους δαγκάνες. Δεν μπορείς να προχωρείς στα τυφλά, αν δεν δεις πρώτα τα στρατεύματα εισβολής και κατοχής.
Που πρώτοι εμείς πρέπει να ξαναδούμε.
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
Αντι-Κάλαντα σε τρεις διαστάσεις
Αντι-Κάλαντα σε τρεις διαστάσεις
Του Στέλιου Παπαντωνίου
«Σ’ αυτό το σπίτι το άλλοτε λεγόμενο Κυβερνείο, στην είσοδο σε χαιρετούν οι λιόντες της Αγγλίας. Καιρός να τους ξορκίσουμε σαν τους καλικαντζάρους να μας αδειάσουν τη γωνιά να δούμεν άσπρη μέρα.»
Οι διαδηλώσεις έξω από τις αγγλικές βάσεις έδειξαν πάλι πως η προφητεία του Γιώργου Σεφέρη στη «Σαλαμίνα της Κύπρος» δεν πραγματοποιήθηκε, αφού μιλούσε σε μεταφυσικό επίπεδο, μεταφέροντας τον αισχύλειο θεϊκό νόμο της ύβρεως και τίσεως- πληρωμής στην τότε κυπριακή πραγματικότητα, με τη θεϊκή ψυχή των ανθρώπων να υφίσταται τις επεμβάσεις των άγγλων στην προσπάθειά τους να μας πείσουν πως δεν είμαστε Έλληνες αλλά ελληνόφωνοι.
Η φωνή του Κυρίου επί των υδάτων, όπως ακούεται να ψάλλεται στις εκκλησιές την ημέρα των Θεοφανείων καλεί τους ανθρώπους να γίνουν σοφοί και να λάβουν φόβο Θεού, αρχή σοφίας. «Φωνή Κυρίου επί των υδάτων βοά λέγουσα, δεύτε λάβετε πάντες πνεύμα σοφίας πνεύμα συνέσεως, πνεύμα φόβου Θεού, του επιφανέντος Χριστού.» Το ίδιο τούτο νόημα είναι και το κύριο μήνυμα του Σεφέρη στη «Σαλαμίνα της Κύπρος», έστω κι αν δεν έχει ακόμα συλληφθεί ύστερα από τόσα χρόνια παρερμηνείας του στα σχολεία Μέσης. «Τα νέα κορμιά περάσαν απ’ εδώ τα ερωτεμένα…Κύριος επί υδάτων πολλών πάνω σ’ αυτό το πέρασμα.» Περάσαν- πέρασμα. Έτσι ίσως γίνει αντιληπτό πως στο πέρασμα των νέων κορμιών βλέπει ο ποιητής το ίδιο το πέρασμα του Κυρίου στα νερά την ημέρα της βάφτισής του, οπότε ακούστηκε κι η φωνή του Κυρίου επί των υδάτων, κατά τον ανωτέρω ψαλμό των Θεοφανείων, που επίσης περιέχονται σε μέγα μέρος του ποιήματος.
Ο άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωση Κυρίου είναι το θεϊκό στοιχείο στον κόσμο και στο ποίημα του Σεφέρη, γιατί αν δεν υπάρχει θεϊκό στοιχείο δεν υπάρχει ούτε ύβρις ούτε τίσις. Οι Άγγλοι λοιπόν συμπεριφερόμενοι υβριστικά στα νέα αυτά κορμιά τα πλασμένα από χουν και στις θεϊκές ψυχές των δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όριά τους και να επιφέρουν την τίση, η οποία όσο και να αργεί, κάποτε θα έρθει.
Στο μεταξύ οι νέοι μας ακόμα διαδηλώνουν εναντίον τους στις βάσεις, ο θυρεός των κατακοσμεί το άλλοτε λεγόμενο κυβερνείο, κι εμείς με τα αντικάλαντά μας ξορκίζουμε τους καλικάντζαρους να φύγουν και να μην ξαναπατήσουν την «καλή τους άντζα», το καλό τους κατ’ ευφημισμό ποδάρι ή κνήμη, στο άλλοτε λεγόμενο κυβερνείο.
Δυστυχώς φαίνεται πως ούτε κι εδώ πιάνουν οι ευχές ή οι κατάρες. Το κακό είναι πως άρχισε η λογοπροεδρία, ποιος να κατοικοεδρεύσει στο προεδρικό, κι εμείς απορούμε: δηλαδή δεν συνέλαβαν οι πολιτικοί μας άρχοντες τα μηνύματα του λαού από την απαξίωση στις εκλογές; Δηλαδή τι! Μας παίζεται ένα εσωτερικό σχέδιο Ανάν, δεν το θέλουμε, το απορρίπτουμε αλλά σας το επανυποβάλλουμε να το δεχθείτε; Και το εσωτερικό σχέδιο αποκαλείται «καίσαρ, η σύζυγος του καίσαρος, ο καισαρικός εκπρόσωπος», όλοι να λογοπροεδρεύουν κι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αναμένει το κόμμα του να μας τον επιβάλει! Και δεν κατάλαβαν οι άνθρωποι πως η Κύπρος έχει ανάγκη να εξαφανιστούν «αμφότεροι και οι δύο» κατά το λεγόμενο, γιατί τόσο μοιάζουν μεταξύ τους, σαν δύο «συνιστώντα στέιτς»; Απάγετε και οι δύο! Και ο τρίτος, ο θεωρών εαυτόν «ρυθμιστικόν», ας εξαφανιστεί μετ’ αυτών ομοίως. Σήμερα τα αντικάλαντα ευχόμαστε να δώσουν το μήνυμα: Κανένας σας δεν μας κάνει! Σας γνωρίσαμε, σας ελέγξαμε, σας απορρίπτουμε. Ζητούμε νέους ανθρώπους φωτισμένους και γνήσιους πατριώτες.
Του Στέλιου Παπαντωνίου
«Σ’ αυτό το σπίτι το άλλοτε λεγόμενο Κυβερνείο, στην είσοδο σε χαιρετούν οι λιόντες της Αγγλίας. Καιρός να τους ξορκίσουμε σαν τους καλικαντζάρους να μας αδειάσουν τη γωνιά να δούμεν άσπρη μέρα.»
Οι διαδηλώσεις έξω από τις αγγλικές βάσεις έδειξαν πάλι πως η προφητεία του Γιώργου Σεφέρη στη «Σαλαμίνα της Κύπρος» δεν πραγματοποιήθηκε, αφού μιλούσε σε μεταφυσικό επίπεδο, μεταφέροντας τον αισχύλειο θεϊκό νόμο της ύβρεως και τίσεως- πληρωμής στην τότε κυπριακή πραγματικότητα, με τη θεϊκή ψυχή των ανθρώπων να υφίσταται τις επεμβάσεις των άγγλων στην προσπάθειά τους να μας πείσουν πως δεν είμαστε Έλληνες αλλά ελληνόφωνοι.
Η φωνή του Κυρίου επί των υδάτων, όπως ακούεται να ψάλλεται στις εκκλησιές την ημέρα των Θεοφανείων καλεί τους ανθρώπους να γίνουν σοφοί και να λάβουν φόβο Θεού, αρχή σοφίας. «Φωνή Κυρίου επί των υδάτων βοά λέγουσα, δεύτε λάβετε πάντες πνεύμα σοφίας πνεύμα συνέσεως, πνεύμα φόβου Θεού, του επιφανέντος Χριστού.» Το ίδιο τούτο νόημα είναι και το κύριο μήνυμα του Σεφέρη στη «Σαλαμίνα της Κύπρος», έστω κι αν δεν έχει ακόμα συλληφθεί ύστερα από τόσα χρόνια παρερμηνείας του στα σχολεία Μέσης. «Τα νέα κορμιά περάσαν απ’ εδώ τα ερωτεμένα…Κύριος επί υδάτων πολλών πάνω σ’ αυτό το πέρασμα.» Περάσαν- πέρασμα. Έτσι ίσως γίνει αντιληπτό πως στο πέρασμα των νέων κορμιών βλέπει ο ποιητής το ίδιο το πέρασμα του Κυρίου στα νερά την ημέρα της βάφτισής του, οπότε ακούστηκε κι η φωνή του Κυρίου επί των υδάτων, κατά τον ανωτέρω ψαλμό των Θεοφανείων, που επίσης περιέχονται σε μέγα μέρος του ποιήματος.
Ο άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωση Κυρίου είναι το θεϊκό στοιχείο στον κόσμο και στο ποίημα του Σεφέρη, γιατί αν δεν υπάρχει θεϊκό στοιχείο δεν υπάρχει ούτε ύβρις ούτε τίσις. Οι Άγγλοι λοιπόν συμπεριφερόμενοι υβριστικά στα νέα αυτά κορμιά τα πλασμένα από χουν και στις θεϊκές ψυχές των δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όριά τους και να επιφέρουν την τίση, η οποία όσο και να αργεί, κάποτε θα έρθει.
Στο μεταξύ οι νέοι μας ακόμα διαδηλώνουν εναντίον τους στις βάσεις, ο θυρεός των κατακοσμεί το άλλοτε λεγόμενο κυβερνείο, κι εμείς με τα αντικάλαντά μας ξορκίζουμε τους καλικάντζαρους να φύγουν και να μην ξαναπατήσουν την «καλή τους άντζα», το καλό τους κατ’ ευφημισμό ποδάρι ή κνήμη, στο άλλοτε λεγόμενο κυβερνείο.
Δυστυχώς φαίνεται πως ούτε κι εδώ πιάνουν οι ευχές ή οι κατάρες. Το κακό είναι πως άρχισε η λογοπροεδρία, ποιος να κατοικοεδρεύσει στο προεδρικό, κι εμείς απορούμε: δηλαδή δεν συνέλαβαν οι πολιτικοί μας άρχοντες τα μηνύματα του λαού από την απαξίωση στις εκλογές; Δηλαδή τι! Μας παίζεται ένα εσωτερικό σχέδιο Ανάν, δεν το θέλουμε, το απορρίπτουμε αλλά σας το επανυποβάλλουμε να το δεχθείτε; Και το εσωτερικό σχέδιο αποκαλείται «καίσαρ, η σύζυγος του καίσαρος, ο καισαρικός εκπρόσωπος», όλοι να λογοπροεδρεύουν κι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αναμένει το κόμμα του να μας τον επιβάλει! Και δεν κατάλαβαν οι άνθρωποι πως η Κύπρος έχει ανάγκη να εξαφανιστούν «αμφότεροι και οι δύο» κατά το λεγόμενο, γιατί τόσο μοιάζουν μεταξύ τους, σαν δύο «συνιστώντα στέιτς»; Απάγετε και οι δύο! Και ο τρίτος, ο θεωρών εαυτόν «ρυθμιστικόν», ας εξαφανιστεί μετ’ αυτών ομοίως. Σήμερα τα αντικάλαντα ευχόμαστε να δώσουν το μήνυμα: Κανένας σας δεν μας κάνει! Σας γνωρίσαμε, σας ελέγξαμε, σας απορρίπτουμε. Ζητούμε νέους ανθρώπους φωτισμένους και γνήσιους πατριώτες.
Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011
Περί ελευθερίας και πλούτου αερίων
Περί ελευθερίας και πλούτου αερίων
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Και επειδή η ελευθερία είναι εσωτερική υπόθεση και δεν σχετίζεται με τα πλούτη, του βυθού ή των αερίων, γι’ αυτό και σημαντικότερη είναι η παιδεία που προσφέρουμε στα παιδιά μας και ο αγώνας τον οποίο τους παρουσιάζουμε μπροστά στα μάτια του σώματος και της ψυχής, που έχουν να διεξαγάγουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους, για να μη νομίζουν πως όλα είναι εύκολα σ’ αυτό τον κόσμο, πατάς ένα κουμπί κι όλα πραγματοποιούνται διά μαγείας, όπως στα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια.
«Γίναμε πλου- γίναμε πλου- γίναμε πλούσιοι», μπορεί να το χοροπηδούμε και να το τραγουδούμε, όμως τι θα κερδίσουμε αν κερδίσουμε τον κόσμον όλο και ζημιωθούμε την ψυχή μας, δηλαδή ψευτίσουμε, όπως ήδη το’ χουμε πάθει, και αλλαξοπιστήσουμε όπως τους χίλιους δυο που ξημεροβραδιάζονται στα τουρκικά ξενοδοχεία και καζίνο, και αλληθωρίσουμε περιμένοντας μια λύση ανανική, για να λήξει κατά την κακή γνώμη μας το πρόβλημα, και δεν ρίχνουμε μια ματιά πιο βαθιά στην ψυχή μας να δούμε τι ζητά, κι είναι βέβαιο πως απεχθάνεται τα πλούτη και το άγχος για την απόκτηση και την οικονομική τους διαχείριση- είτε ιερωμένος είναι κανένας είτε λαϊκός- μα θα’ θελε προπάντων την ελευθερία να σκέφτεται σωστά και να πράττει υπεύθυνα, την ελευθερία της πατρίδας και του συνανθρώπου, τη συναδέλφωση των ανθρώπων, κι όμως ζει μέσα στη διαρκή τουρκική απειλή, στον υψαυχενισμό των τουρκοκυπρίων, ανάμεσα στις λόγχες των μεμέτηδων, τις χιλιάδες των ληστών της περιουσίας του κουβαλητών, τις υπερφίαλες καθημερινές δηλώσεις των ιθυνόντων την τουρκική βουλιμία.
Η ελευθερία είναι εσωτερική υπόθεση, είναι θέμα καθαρότητας ψυχής και νου, διαύγειας στη σκέψη και στην έκφραση και όχι σύγχυση, είναι καθαροί στόχοι, καθαροί προσανατολισμοί, με τον καινούργιο χρόνο και το φως από την ελπίδα που δεν χάνεται. Εκεί στα σκοτάδια της απελπισίας αν ήλθε λίγο φως από τις θαλασσινές σπηλιές, δεν είναι για να το παινευόμαστε και να το διασπαθίσουμε, αλλά για να το διαχειριστούμε με την όση σοφία μας απέμεινε, με τη σκέψη στον ελληνισμό στον οποίο ανήκουμε, προπάντων με την ευθύνη που όλο και μεγαλώνει και βαραίνει πως είμαστε υπεύθυνοι για την τύχη αυτού του ελληνισμού σ’ αυτή τη γωνιά της γης και της θάλασσας, που μας χαμογελά. Χωρίς όμως ελεύθερη σκέψη και σκέψη στραμμένη στην ελευθερία, ο θησαυρός μετατρέπεται σε κάρβουνο καυτό να μας κεντρίσει, να μας ξυπνήσει από το λήθαργο.
Ο ευρεθείς θησαυρός πρέπει να αυξήσει την αγωνιστικότητα για απελευθέρωση της πατρίδας, να δούμε ξεκάθαρα τους φίλους και εχθρούς μας, να αναλάβουμε τον αγώνα για διατήρηση του ελληνισμού σ’ αυτά τα χώματα και τα νερά, να νιώσουμε το χρέος προς την ιστορία βαρύ κι ασήκωτο για τους ώμους μας, γι’ αυτό και ανάγκη να ενδυναμώσουμε τις εσωτερικές δυνάμεις.
Η ως τώρα παιδεία έπαυσε να είναι αγωνιστική κι έγινε μελιστάλακτη επανάπαυση, δόθηκαν τα μηνύματα πως εύκολα τα πάντα μαθαίνονται, συλλαμβάνονται, εκφράζονται, η επιφάνεια πήρε τις γυαλιστερές της και τα χρωματιστά χαρτιά περιτυλίγματος θεωρήθηκαν η ουσία των πραγμάτων. Όσο δύσκολο κι αν είναι να πείσουμε για την αναγκαιότητα του αγώνα και της σοβαρότητας, άλλο τόσο και περισσότερο δύσκολο είναι να στρωθούμε στην υπεύθυνη εργασία για την ελευθερία μας.
Αν ο πλούτος είναι εν προκειμένω βοηθός, ας χρησιμοποιηθεί. Δεν είναι όμως αναγκαίος, γιατί η ελευθερία είναι υπόθεση εσωτερική και η παιδεία πρέπει να επωμισθεί το βάρος.
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Και επειδή η ελευθερία είναι εσωτερική υπόθεση και δεν σχετίζεται με τα πλούτη, του βυθού ή των αερίων, γι’ αυτό και σημαντικότερη είναι η παιδεία που προσφέρουμε στα παιδιά μας και ο αγώνας τον οποίο τους παρουσιάζουμε μπροστά στα μάτια του σώματος και της ψυχής, που έχουν να διεξαγάγουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους, για να μη νομίζουν πως όλα είναι εύκολα σ’ αυτό τον κόσμο, πατάς ένα κουμπί κι όλα πραγματοποιούνται διά μαγείας, όπως στα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια.
«Γίναμε πλου- γίναμε πλου- γίναμε πλούσιοι», μπορεί να το χοροπηδούμε και να το τραγουδούμε, όμως τι θα κερδίσουμε αν κερδίσουμε τον κόσμον όλο και ζημιωθούμε την ψυχή μας, δηλαδή ψευτίσουμε, όπως ήδη το’ χουμε πάθει, και αλλαξοπιστήσουμε όπως τους χίλιους δυο που ξημεροβραδιάζονται στα τουρκικά ξενοδοχεία και καζίνο, και αλληθωρίσουμε περιμένοντας μια λύση ανανική, για να λήξει κατά την κακή γνώμη μας το πρόβλημα, και δεν ρίχνουμε μια ματιά πιο βαθιά στην ψυχή μας να δούμε τι ζητά, κι είναι βέβαιο πως απεχθάνεται τα πλούτη και το άγχος για την απόκτηση και την οικονομική τους διαχείριση- είτε ιερωμένος είναι κανένας είτε λαϊκός- μα θα’ θελε προπάντων την ελευθερία να σκέφτεται σωστά και να πράττει υπεύθυνα, την ελευθερία της πατρίδας και του συνανθρώπου, τη συναδέλφωση των ανθρώπων, κι όμως ζει μέσα στη διαρκή τουρκική απειλή, στον υψαυχενισμό των τουρκοκυπρίων, ανάμεσα στις λόγχες των μεμέτηδων, τις χιλιάδες των ληστών της περιουσίας του κουβαλητών, τις υπερφίαλες καθημερινές δηλώσεις των ιθυνόντων την τουρκική βουλιμία.
Η ελευθερία είναι εσωτερική υπόθεση, είναι θέμα καθαρότητας ψυχής και νου, διαύγειας στη σκέψη και στην έκφραση και όχι σύγχυση, είναι καθαροί στόχοι, καθαροί προσανατολισμοί, με τον καινούργιο χρόνο και το φως από την ελπίδα που δεν χάνεται. Εκεί στα σκοτάδια της απελπισίας αν ήλθε λίγο φως από τις θαλασσινές σπηλιές, δεν είναι για να το παινευόμαστε και να το διασπαθίσουμε, αλλά για να το διαχειριστούμε με την όση σοφία μας απέμεινε, με τη σκέψη στον ελληνισμό στον οποίο ανήκουμε, προπάντων με την ευθύνη που όλο και μεγαλώνει και βαραίνει πως είμαστε υπεύθυνοι για την τύχη αυτού του ελληνισμού σ’ αυτή τη γωνιά της γης και της θάλασσας, που μας χαμογελά. Χωρίς όμως ελεύθερη σκέψη και σκέψη στραμμένη στην ελευθερία, ο θησαυρός μετατρέπεται σε κάρβουνο καυτό να μας κεντρίσει, να μας ξυπνήσει από το λήθαργο.
Ο ευρεθείς θησαυρός πρέπει να αυξήσει την αγωνιστικότητα για απελευθέρωση της πατρίδας, να δούμε ξεκάθαρα τους φίλους και εχθρούς μας, να αναλάβουμε τον αγώνα για διατήρηση του ελληνισμού σ’ αυτά τα χώματα και τα νερά, να νιώσουμε το χρέος προς την ιστορία βαρύ κι ασήκωτο για τους ώμους μας, γι’ αυτό και ανάγκη να ενδυναμώσουμε τις εσωτερικές δυνάμεις.
Η ως τώρα παιδεία έπαυσε να είναι αγωνιστική κι έγινε μελιστάλακτη επανάπαυση, δόθηκαν τα μηνύματα πως εύκολα τα πάντα μαθαίνονται, συλλαμβάνονται, εκφράζονται, η επιφάνεια πήρε τις γυαλιστερές της και τα χρωματιστά χαρτιά περιτυλίγματος θεωρήθηκαν η ουσία των πραγμάτων. Όσο δύσκολο κι αν είναι να πείσουμε για την αναγκαιότητα του αγώνα και της σοβαρότητας, άλλο τόσο και περισσότερο δύσκολο είναι να στρωθούμε στην υπεύθυνη εργασία για την ελευθερία μας.
Αν ο πλούτος είναι εν προκειμένω βοηθός, ας χρησιμοποιηθεί. Δεν είναι όμως αναγκαίος, γιατί η ελευθερία είναι υπόθεση εσωτερική και η παιδεία πρέπει να επωμισθεί το βάρος.
Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011
Τι Βαβέλ τι Βαβυλωνία !
Τι Βαβέλ τι Βαβυλωνία!
του Στέλιου Παπαντωνίου
Λυπήθηκε, λέει η είδηση, κατάκαρδα ο Έρογλου, όταν πληροφορήθηκε πως έγιναν εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση των κατεχόμενων περιοχών, δήμων και κοινοτήτων σκλαβωμένων, ελληνικότατων ως τα ονόματά των βοούν: « Κερύνεια, Αμμόχωστος, Μόρφου, Κυθρέα». Ο κύριος Έρογλου νόμιζε πως ήταν δικά του και δεν βλέπει το λόγο γιατί να εκλέγονται δήμαρχοι για περιοχές τώρα σκλαβωμένες.
Κανένας Έλληνας βέβαια δεν τον θυμάται να’ χει καμιά σχέση με την Κερύνεια, ούτε στου Σκανναβή να’ φαε παγωτό, ούτε και στην Αμμόχωστο να’ φαε τυρόπιτα στο Βιέννα, ούτε που τον ξέρουν τα περβόλια της Μόρφου, ούτε ο καβαλάρης στο λιοντάρι άγιος Μάμας δέχτηκε ποτέ προσκύνημά του, κι ούτε μάζεψε καμιά φορά ελιές στους ελαιώνες της Κυθρέας ή να’ πιε νερό στον Κεφαλόβρυσο. Πόθεν κατέβηκε λοιπόν ο κύριος; Κι από πού ως πού είναι ιδιοκτήτης; Κάποτε λέει κι ο μάστρος του ο Ερντογάν, «εδώ χύθηκε αίμα τουρκικό»! Και σε ληστείες μπορεί να χυθεί αίμα, αν τσακώσουν το ληστή την ώρα του εγκλήματος. Μήπως τούτο σημαίνει πως γίνεται κι η πράξη του νόμιμη; Μια διεθνής παρανομία είναι, όπως παράνομο είναι και το ψευδοκρατίδιο του Ντεκτάς και του Ταλάτ και του Έρογλου. Κι όμως κατά το «λέγε λέγε το κοπέλι» νομίζει κι ο «λεγόμενος» πως μας επιβάλλουν τους όρους τους, πως ξεχνάμε πατρίδες, διαγράφουμε περιουσίες και δικαιώματα και μοιραζόμαστε τα πάντα, όπως τους επ’ εσχάτων των χρόνων ευρεθέντες μυθικούς ή αμύθητους θησαυρούς των θαλασσών μας. Και μάλιστα απειλητικός ο Έρογλου να απαιτεί υπογραφή και πριν από τη λύση του κυπριακού, πως θα μοιραστούμε τους ευρεθησόμενους θαλάσσιους πόρους. «Κι αν δεν υπογράψουν οι Ελληνοκύπριοι δεν ξέρουμε τι θα συμβεί», επιλέγει.
Εμείς όμως παίζουμε άλλο βιολί. Όχι εμείς, αλλ’ ο εκλελεγμένος και μοναχικός μας τώρα Πρόεδρος, με μόνο συμπαραστάτη την αριστερά του που παρακολουθεί επαγρυπνιστικά τι ποιεί η δεξιά. Βγαίνοντας από το κέντρο όπου εξετέλεσε το δημοκρατικό και ιερό καθήκον της εκλογής τοπικών αρχόντων είπε: «Εμμένουμε στην αιρετότητα των Τοπικών Αρχών της κατεχόμενης Κύπρου, διότι εμμένουμε στην υπόθεση της απελευθέρωσης του κατεχόμενου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην επανένωση της χώρας και του λαού μας. Η συνέχιση της λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης των κατεχομένων περιοχών είναι απόδειξη της αποφασιστικότητάς μας όλοι από κοινού να εργαστούμε ούτως ώστε να επιστρέψουμε και να αναμορφώσουμε, να ανοικοδομήσουμε τις πόλεις και τα χωριά μας μαζί με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας».
Που σημαίνει πως ο κύριος Πρόεδρος διακηρύσσει ότι τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι κατεχόμενο από τα τουρκικά στρατεύματα και θα αγωνιστούμε όλοι οι Έλληνες της Κύπρου μαζί, ανεξαρτήτως κομμάτων, να επιστρέψουμε, να συναντήσουμε εκεί τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και να αναμορφώσουμε και να ανοικοδομήσουμε τα χαλάσματα, τις πόλεις και τα χωριά μας. Μαζί με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους. Μετά απ’ όλα αυτά πώς να μη θυμηθεί κανείς τον πύργο της Βαβέλ και τη Βαβυλωνία του Βυζάντιου;
του Στέλιου Παπαντωνίου
Λυπήθηκε, λέει η είδηση, κατάκαρδα ο Έρογλου, όταν πληροφορήθηκε πως έγιναν εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση των κατεχόμενων περιοχών, δήμων και κοινοτήτων σκλαβωμένων, ελληνικότατων ως τα ονόματά των βοούν: « Κερύνεια, Αμμόχωστος, Μόρφου, Κυθρέα». Ο κύριος Έρογλου νόμιζε πως ήταν δικά του και δεν βλέπει το λόγο γιατί να εκλέγονται δήμαρχοι για περιοχές τώρα σκλαβωμένες.
Κανένας Έλληνας βέβαια δεν τον θυμάται να’ χει καμιά σχέση με την Κερύνεια, ούτε στου Σκανναβή να’ φαε παγωτό, ούτε και στην Αμμόχωστο να’ φαε τυρόπιτα στο Βιέννα, ούτε που τον ξέρουν τα περβόλια της Μόρφου, ούτε ο καβαλάρης στο λιοντάρι άγιος Μάμας δέχτηκε ποτέ προσκύνημά του, κι ούτε μάζεψε καμιά φορά ελιές στους ελαιώνες της Κυθρέας ή να’ πιε νερό στον Κεφαλόβρυσο. Πόθεν κατέβηκε λοιπόν ο κύριος; Κι από πού ως πού είναι ιδιοκτήτης; Κάποτε λέει κι ο μάστρος του ο Ερντογάν, «εδώ χύθηκε αίμα τουρκικό»! Και σε ληστείες μπορεί να χυθεί αίμα, αν τσακώσουν το ληστή την ώρα του εγκλήματος. Μήπως τούτο σημαίνει πως γίνεται κι η πράξη του νόμιμη; Μια διεθνής παρανομία είναι, όπως παράνομο είναι και το ψευδοκρατίδιο του Ντεκτάς και του Ταλάτ και του Έρογλου. Κι όμως κατά το «λέγε λέγε το κοπέλι» νομίζει κι ο «λεγόμενος» πως μας επιβάλλουν τους όρους τους, πως ξεχνάμε πατρίδες, διαγράφουμε περιουσίες και δικαιώματα και μοιραζόμαστε τα πάντα, όπως τους επ’ εσχάτων των χρόνων ευρεθέντες μυθικούς ή αμύθητους θησαυρούς των θαλασσών μας. Και μάλιστα απειλητικός ο Έρογλου να απαιτεί υπογραφή και πριν από τη λύση του κυπριακού, πως θα μοιραστούμε τους ευρεθησόμενους θαλάσσιους πόρους. «Κι αν δεν υπογράψουν οι Ελληνοκύπριοι δεν ξέρουμε τι θα συμβεί», επιλέγει.
Εμείς όμως παίζουμε άλλο βιολί. Όχι εμείς, αλλ’ ο εκλελεγμένος και μοναχικός μας τώρα Πρόεδρος, με μόνο συμπαραστάτη την αριστερά του που παρακολουθεί επαγρυπνιστικά τι ποιεί η δεξιά. Βγαίνοντας από το κέντρο όπου εξετέλεσε το δημοκρατικό και ιερό καθήκον της εκλογής τοπικών αρχόντων είπε: «Εμμένουμε στην αιρετότητα των Τοπικών Αρχών της κατεχόμενης Κύπρου, διότι εμμένουμε στην υπόθεση της απελευθέρωσης του κατεχόμενου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην επανένωση της χώρας και του λαού μας. Η συνέχιση της λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης των κατεχομένων περιοχών είναι απόδειξη της αποφασιστικότητάς μας όλοι από κοινού να εργαστούμε ούτως ώστε να επιστρέψουμε και να αναμορφώσουμε, να ανοικοδομήσουμε τις πόλεις και τα χωριά μας μαζί με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας».
Που σημαίνει πως ο κύριος Πρόεδρος διακηρύσσει ότι τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι κατεχόμενο από τα τουρκικά στρατεύματα και θα αγωνιστούμε όλοι οι Έλληνες της Κύπρου μαζί, ανεξαρτήτως κομμάτων, να επιστρέψουμε, να συναντήσουμε εκεί τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και να αναμορφώσουμε και να ανοικοδομήσουμε τα χαλάσματα, τις πόλεις και τα χωριά μας. Μαζί με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους. Μετά απ’ όλα αυτά πώς να μη θυμηθεί κανείς τον πύργο της Βαβέλ και τη Βαβυλωνία του Βυζάντιου;
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
Μας διαγράφουν, άρα υπάρχουμε
Μας διαγράφουν, άρα υπάρχουμε
του Στέλιου Παπαντωνίου
Όπως το κακό που δεν θέλουμε να θυμόμαστε και το καταβαραθρώνουμε στο υποσυνείδητο, να μείνει εκεί σφαλισμένο, να μη μας ενοχλεί, να μη διαταράσσει τον ύπνο και το ξύπνιο μας, έτσι καταντήσαμε για την Τουρκία, μικροί κι ενοχλητικοί. Της προκαλούμε ζημιά και δεν το ανέχεται, η μεγάλη αυτοκρατορία των Γκιούλ, Ερντοάν και Νταβούτογλου και των μικρών ανόμων και παρανόμων, του ψευδοκράτους του Ντεκτάς και των ακολούθων, Ταλάτ και Έρογλου. Μας διαγράφουν, είμαστε γι’ αυτούς ανύπαρκτοι. Αλλά τους πειράζει που τους εμποδίζουμε να παρουσιάζονται οι πολιτισμένοι της Ευρώπης, οι τσαουσάδες της περιοχής, όχι μόνο της Μεσογείου και των πέριξ, αλλά και παγκοσμίως, με βάση τις ονειροφαντασιές Νταβούτογλου.
Ανοίγει το στόμα του ο Γκιούλ και πληρoύται δυσωδίας η οικουμένη. Οι Άγγλοι, συνήθεις ύποπτοι και εγκληματίες, παρακολουθούν και θαυμάζουν. Θα γίνουν μαζί ένα δίδυμο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν αξιωθεί η Τουρκία να σεβαστεί τις κυπρογενείς της υποχρεώσεις.
Αλλά προτιμότερο γι’ αυτούς να μην υπάρχουμε εμείς. Κι εδώ αρχίζουν τα μάγια: «‘Αμπρα κατάμπρα» να εξαφανιστεί η Κύπρος. Κι οι Εγγλέζοι, ιστορικά αποδεδεδειγμένοι φύλαρχοι, χορεύουν γύρω από τη φωτιά, αναδεικνύοντας και πάλι τον πολιτικό πολιτισμό τους και την επιφανειακή τους ευγένεια- όλοι οι γύφτοι μια γενιά είναι.
Γι’ αυτούς τους λόγους εμείς διατρανώνουμε την πίστη στην ύπαρξή μας. Αν οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που κατοικούν στο νησί αλλά για τη στρατηγική του θέση , για τον πλούτο του, για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, των εις βάθος και πλάτος της θαλάσσης πόρων, γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να εμβαθύνουμε στη ρήση, «μας διαγράφουν, άρα υπάρχουμε». Θέλουν να μας παρουσιάζουν ανύπαρκτους, άρα υπάρχουμε κι έχουμε δυνάμεις. ΄Ενας ελληνικός και χριστιανικός πολιτισμός χιλιάδων χρόνων δε χάνεται στον εικοστό πρώτο αιώνα με μια μονοκοντυλιά των φαταούληδων, των απλοχέρηδων, των γεννημένων ημερονύχτιων κλεφτών.
Γι’ αυτό και τα σχολεία και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, αν προβάλλουν τις δηλώσεις και τα σχέδια των Τούρκων, δεν πρέπει να τα υποβάλλουν για να μας φοβερίζουν, αλλά για να διατρανώνουν τη θέληση να υπερασπιστούμε την ελληνικότητα του τόπου μας, τον πολιτισμό μας, την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αγκάθι στα μάτια των εχθρών, Τούρκων και Άγγλων.
Δεν πρόκειται για μισαλλοδοξία μας ούτε για φανατισμό μας ούτε για ρατσισμό μας. Αυτό που ενώνει τους ανθρώπους είναι ο σεβασμός της ανθρωπιάς τους, του θεϊκού στοιχείου που έχουν μέσα του ο καθένας, που βλέπει το συνάνθρωπο ως αδελφό και άλλο εαυτό. Όσους δεν μετέχουν του «κοινού Λόγου» και «ζουν όπως τα κτήνη», κατά Ηράκλειτο, το πολύ προς το παρόν να τους οικτίρουμε και να περιμένουμε τον εξανθρωπισμό τους. Δεν μπορούμε όμως να μη σεβόμαστε τον εαυτό μας, τον πολιτισμό, την ύπαρξή μας, ούτε και να γινόμαστε βορά των αγρίων. Όσο μικροί κι αν είμαστε, η ανθρωπιά μας θα μας σώσει κι ο σεβασμός στο παρελθόν και στο μέλλον των ανθρώπων, όπως τους αντιλαμβανόμαστε: σεβαστούς και στους φίλους και στους εχθρούς.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Όπως το κακό που δεν θέλουμε να θυμόμαστε και το καταβαραθρώνουμε στο υποσυνείδητο, να μείνει εκεί σφαλισμένο, να μη μας ενοχλεί, να μη διαταράσσει τον ύπνο και το ξύπνιο μας, έτσι καταντήσαμε για την Τουρκία, μικροί κι ενοχλητικοί. Της προκαλούμε ζημιά και δεν το ανέχεται, η μεγάλη αυτοκρατορία των Γκιούλ, Ερντοάν και Νταβούτογλου και των μικρών ανόμων και παρανόμων, του ψευδοκράτους του Ντεκτάς και των ακολούθων, Ταλάτ και Έρογλου. Μας διαγράφουν, είμαστε γι’ αυτούς ανύπαρκτοι. Αλλά τους πειράζει που τους εμποδίζουμε να παρουσιάζονται οι πολιτισμένοι της Ευρώπης, οι τσαουσάδες της περιοχής, όχι μόνο της Μεσογείου και των πέριξ, αλλά και παγκοσμίως, με βάση τις ονειροφαντασιές Νταβούτογλου.
Ανοίγει το στόμα του ο Γκιούλ και πληρoύται δυσωδίας η οικουμένη. Οι Άγγλοι, συνήθεις ύποπτοι και εγκληματίες, παρακολουθούν και θαυμάζουν. Θα γίνουν μαζί ένα δίδυμο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν αξιωθεί η Τουρκία να σεβαστεί τις κυπρογενείς της υποχρεώσεις.
Αλλά προτιμότερο γι’ αυτούς να μην υπάρχουμε εμείς. Κι εδώ αρχίζουν τα μάγια: «‘Αμπρα κατάμπρα» να εξαφανιστεί η Κύπρος. Κι οι Εγγλέζοι, ιστορικά αποδεδεδειγμένοι φύλαρχοι, χορεύουν γύρω από τη φωτιά, αναδεικνύοντας και πάλι τον πολιτικό πολιτισμό τους και την επιφανειακή τους ευγένεια- όλοι οι γύφτοι μια γενιά είναι.
Γι’ αυτούς τους λόγους εμείς διατρανώνουμε την πίστη στην ύπαρξή μας. Αν οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που κατοικούν στο νησί αλλά για τη στρατηγική του θέση , για τον πλούτο του, για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, των εις βάθος και πλάτος της θαλάσσης πόρων, γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να εμβαθύνουμε στη ρήση, «μας διαγράφουν, άρα υπάρχουμε». Θέλουν να μας παρουσιάζουν ανύπαρκτους, άρα υπάρχουμε κι έχουμε δυνάμεις. ΄Ενας ελληνικός και χριστιανικός πολιτισμός χιλιάδων χρόνων δε χάνεται στον εικοστό πρώτο αιώνα με μια μονοκοντυλιά των φαταούληδων, των απλοχέρηδων, των γεννημένων ημερονύχτιων κλεφτών.
Γι’ αυτό και τα σχολεία και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, αν προβάλλουν τις δηλώσεις και τα σχέδια των Τούρκων, δεν πρέπει να τα υποβάλλουν για να μας φοβερίζουν, αλλά για να διατρανώνουν τη θέληση να υπερασπιστούμε την ελληνικότητα του τόπου μας, τον πολιτισμό μας, την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αγκάθι στα μάτια των εχθρών, Τούρκων και Άγγλων.
Δεν πρόκειται για μισαλλοδοξία μας ούτε για φανατισμό μας ούτε για ρατσισμό μας. Αυτό που ενώνει τους ανθρώπους είναι ο σεβασμός της ανθρωπιάς τους, του θεϊκού στοιχείου που έχουν μέσα του ο καθένας, που βλέπει το συνάνθρωπο ως αδελφό και άλλο εαυτό. Όσους δεν μετέχουν του «κοινού Λόγου» και «ζουν όπως τα κτήνη», κατά Ηράκλειτο, το πολύ προς το παρόν να τους οικτίρουμε και να περιμένουμε τον εξανθρωπισμό τους. Δεν μπορούμε όμως να μη σεβόμαστε τον εαυτό μας, τον πολιτισμό, την ύπαρξή μας, ούτε και να γινόμαστε βορά των αγρίων. Όσο μικροί κι αν είμαστε, η ανθρωπιά μας θα μας σώσει κι ο σεβασμός στο παρελθόν και στο μέλλον των ανθρώπων, όπως τους αντιλαμβανόμαστε: σεβαστούς και στους φίλους και στους εχθρούς.
Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011
Η ερώτηση "τι εστί;"
Η ερώτηση «τι εστί;»
του Στέλιου Παπαντωνίου
Δεν είμαστε αιθεροβάμονες, στη γη πατούμε, και περιμέναμε κάποτε, στωικά, να’ ρθει η μέρα να συζητήσουν οι ταγοί μας τι είναι «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», γιατί με τα τόσα μαλάματα, λέει κι ο ποιητής, άλλαξε το πρόσωπό της και δεν γνωρίζουμε για ποιο πράγμα συζητούμε με το σύνοικο στοιχείο. Ύστερα από τόσες ανακοινώσεις του κυβερνώντος κόμματος περί «διζωνικής δικοινοτικής» (και την εκφράζει μ’ ένα τέτοιο καμάρι σαν να πρόκειται για την απελευθέρωση του λαού μας από τον τουρκικό ζυγό) κι ύστερα από τόσα διλήμματα που μας θέτουν οι γραφιάδες έμμισθοι του κόμματος, «ή διζωνική δικοινοτική ή ένα αμιγές ελληνοκυπριακό κρατίδιο, ή την ένωση της πατρίδας μας ή τη διχοτόμηση», και τα λεν με τόση βεβαιότητα πως ξέρουν δήθεν για ποιο πράγμα μιλούν, ώστε όλοι εμείς οι αδαείς να μένουμε ενεοί, κοινώς χάσκοντες, ήρθε η ώρα να απαντήσουν στο σωκρατικό ερώτημα «τι εστί διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία».
Καιρός λοιπόν να συζητηθεί το περιεχόμενο της λύσης, αλλά και να ζητηθεί να λογοδοτήσει ο υπεύθυνος που ανέλαβε να συζητεί χωρίς να έχουν οι άλλοι, που είναι κι η πλειοψηφία των πολιτικών, ακριβή γνώση του τι είναι, ποια είναι η ουσία, η πραγματική και όχι η καμουφλαρισμένη, αυτής της ομοσπονδίας. Γιατί από τη μια παρουσιάζεται ο κύριος Έρογλου να δίνει τη δική του ερμηνεία των δύο συνιστώντων κρατιδίων και της παρθενογένεσης, ενώ ο δικός μας- μέσω του εκπροσώπου του- να μας λέει ανάμεσα στα άλλα συγχυστικά και το «σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ», την ώρα που ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ στις συνομιλίες έχει ήδη αποδείξει πως ούτε σύμφωνος με τα ψηφίσματα είναι, ούτε αντικειμενικός, ούτε για δίκαιη λύση ενδιαφέρεται κι όμως αφήνεται από μας ανενόχλητος.
Όταν ξεκινούσε αυτός ο γύρος των συνομιλιών και όλοι ήταν βέβαιοι πως σε λίγο θα λυθεί το πρόβλημα, γιατί οι δύο σύντροφοι, Χριστόφιας και Ταλάτ, θα τα έβρισκαν μ’ ένα καφεδάκι, όταν καλούνταν οι μητέρες πατρίδες να παραμερίσουν μπροστά στις «κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλίες», δεν περνούσε από το μυαλό του εκπροσώπου μας πως όλα αυτά είναι θεατρικά; Νόμιζε πως ο Ταλάτ ως ανεξάρτητος συνομιλητής θα εγκατέλειπε την Τουρκία και θα τον συντρόφιαζε; Απόληξη: ο δικός μας εγκατέλειψε την Ελλάδα κι έτσι πάλι μείναμε μόνοι στ’ αγκάθια. Η Τουρκία όχι μόνο βρίσκεται παρούσα αλλά σπρώχνει χεροπόδαρα κι αλωνίζει στις συνομιλίες και στο εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα «κουρταλεί τις θύρες της χρείας», κατά το Σολωμικό. Εμείς υποσχόμαστε να μοιράσουμε και τον πλούτο στο νότο, δεν τους φτάνει που μας έφαγαν τις θάλασσες και τις παραλίες στο βορρά, κι αγωνιζόμαστε παγκόσμια να πείσουμε πως όλα τα μοιράζουμε με το σύνοικο στοιχείο. Αλλά ποιο το ελάχιστο σύνοικο, πόσοι οι εναπομείναντες τουρκοκύπριοι, πόσοι οι έποικοι, πόσοι οι στρατιώτες; Με τους κατακτητές μας θα γίνουμε αδελφοποιτοί;
Ο κόσμος αγωνιά και το διαλαλεί, το κυβερνών κόμμα δεν συνειδητοποιεί τη μοναξιά του ή δεν το αφήνουν οι θεσιθήρες, οι παπαγάλοι δεν σκέφτονται και νομίζουν πως μιλούν, μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού σ’ όλους σχεδόν τους τομείς, και μένει το αέριο, αλλά κι αυτό έγινε επιχείρημα για να μην ανέλθουν άλλοι δημοκρατικά στην εξουσία: «Θέλουν την εξουσία γιατί μυρίστηκαν τεράστια κέρδη». Ας τα αναλάβουν οι νυν κυβερνώντες που ξέρουν να φτιάχνουν δίκαιες κοινωνίες, κι ας μας δώσουν εμάς την ελευθερία μας, την επιστροφή στα σπίτια μας, την αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς ουρές και φιοριτούρες. Μπορούν; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν και διά το αέριον!
του Στέλιου Παπαντωνίου
Δεν είμαστε αιθεροβάμονες, στη γη πατούμε, και περιμέναμε κάποτε, στωικά, να’ ρθει η μέρα να συζητήσουν οι ταγοί μας τι είναι «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», γιατί με τα τόσα μαλάματα, λέει κι ο ποιητής, άλλαξε το πρόσωπό της και δεν γνωρίζουμε για ποιο πράγμα συζητούμε με το σύνοικο στοιχείο. Ύστερα από τόσες ανακοινώσεις του κυβερνώντος κόμματος περί «διζωνικής δικοινοτικής» (και την εκφράζει μ’ ένα τέτοιο καμάρι σαν να πρόκειται για την απελευθέρωση του λαού μας από τον τουρκικό ζυγό) κι ύστερα από τόσα διλήμματα που μας θέτουν οι γραφιάδες έμμισθοι του κόμματος, «ή διζωνική δικοινοτική ή ένα αμιγές ελληνοκυπριακό κρατίδιο, ή την ένωση της πατρίδας μας ή τη διχοτόμηση», και τα λεν με τόση βεβαιότητα πως ξέρουν δήθεν για ποιο πράγμα μιλούν, ώστε όλοι εμείς οι αδαείς να μένουμε ενεοί, κοινώς χάσκοντες, ήρθε η ώρα να απαντήσουν στο σωκρατικό ερώτημα «τι εστί διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία».
Καιρός λοιπόν να συζητηθεί το περιεχόμενο της λύσης, αλλά και να ζητηθεί να λογοδοτήσει ο υπεύθυνος που ανέλαβε να συζητεί χωρίς να έχουν οι άλλοι, που είναι κι η πλειοψηφία των πολιτικών, ακριβή γνώση του τι είναι, ποια είναι η ουσία, η πραγματική και όχι η καμουφλαρισμένη, αυτής της ομοσπονδίας. Γιατί από τη μια παρουσιάζεται ο κύριος Έρογλου να δίνει τη δική του ερμηνεία των δύο συνιστώντων κρατιδίων και της παρθενογένεσης, ενώ ο δικός μας- μέσω του εκπροσώπου του- να μας λέει ανάμεσα στα άλλα συγχυστικά και το «σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ», την ώρα που ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ στις συνομιλίες έχει ήδη αποδείξει πως ούτε σύμφωνος με τα ψηφίσματα είναι, ούτε αντικειμενικός, ούτε για δίκαιη λύση ενδιαφέρεται κι όμως αφήνεται από μας ανενόχλητος.
Όταν ξεκινούσε αυτός ο γύρος των συνομιλιών και όλοι ήταν βέβαιοι πως σε λίγο θα λυθεί το πρόβλημα, γιατί οι δύο σύντροφοι, Χριστόφιας και Ταλάτ, θα τα έβρισκαν μ’ ένα καφεδάκι, όταν καλούνταν οι μητέρες πατρίδες να παραμερίσουν μπροστά στις «κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλίες», δεν περνούσε από το μυαλό του εκπροσώπου μας πως όλα αυτά είναι θεατρικά; Νόμιζε πως ο Ταλάτ ως ανεξάρτητος συνομιλητής θα εγκατέλειπε την Τουρκία και θα τον συντρόφιαζε; Απόληξη: ο δικός μας εγκατέλειψε την Ελλάδα κι έτσι πάλι μείναμε μόνοι στ’ αγκάθια. Η Τουρκία όχι μόνο βρίσκεται παρούσα αλλά σπρώχνει χεροπόδαρα κι αλωνίζει στις συνομιλίες και στο εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα «κουρταλεί τις θύρες της χρείας», κατά το Σολωμικό. Εμείς υποσχόμαστε να μοιράσουμε και τον πλούτο στο νότο, δεν τους φτάνει που μας έφαγαν τις θάλασσες και τις παραλίες στο βορρά, κι αγωνιζόμαστε παγκόσμια να πείσουμε πως όλα τα μοιράζουμε με το σύνοικο στοιχείο. Αλλά ποιο το ελάχιστο σύνοικο, πόσοι οι εναπομείναντες τουρκοκύπριοι, πόσοι οι έποικοι, πόσοι οι στρατιώτες; Με τους κατακτητές μας θα γίνουμε αδελφοποιτοί;
Ο κόσμος αγωνιά και το διαλαλεί, το κυβερνών κόμμα δεν συνειδητοποιεί τη μοναξιά του ή δεν το αφήνουν οι θεσιθήρες, οι παπαγάλοι δεν σκέφτονται και νομίζουν πως μιλούν, μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού σ’ όλους σχεδόν τους τομείς, και μένει το αέριο, αλλά κι αυτό έγινε επιχείρημα για να μην ανέλθουν άλλοι δημοκρατικά στην εξουσία: «Θέλουν την εξουσία γιατί μυρίστηκαν τεράστια κέρδη». Ας τα αναλάβουν οι νυν κυβερνώντες που ξέρουν να φτιάχνουν δίκαιες κοινωνίες, κι ας μας δώσουν εμάς την ελευθερία μας, την επιστροφή στα σπίτια μας, την αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς ουρές και φιοριτούρες. Μπορούν; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν και διά το αέριον!
Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011
Εμείς που δεν κάνουμε δηλώσεις
Εμείς που δεν κάνουμε δηλώσεις
του Στέλιου Παπαντωνίου
Εμείς που δεν κάνουμε δηλώσεις είμαστε οι απλοί πολίτες που δεν ανήκουμε σε κομματικές παρατάξεις, δεν μας σέρνουν ούτε από τη μύτη ούτε από τη γραβάτα, παρακολουθούμε όμως τις εξελίξεις, περιμένουμε εδώ και σαράντα σχεδόν χρόνια ν’ ακούσουμε καμιά καλή είδηση, να γίνει ένα βήμα προόδου στο κυπριακό, στις συνομιλίες, στις θέσεις που η κάθε πλευρά υποστηρίζει, κι αυτό που εισπράττουμε στέφεται με απογοήτευση και πικρία. Όνειρα δε βλέπουμε ούτε στον ύπνο, οι άσπρες μέρες συγνεφιάζουν, κι η απαραίτητη καθαρότητα στο νου, στο στόχο, στα μέσα επίτευξής του, στις ανακοινώσεις μας για τους στόχους όλο και γκριζαίνει.
Ξεχάσαμε το δεν ξεχνώ, το σβήνουμε κι από τους τοίχους, τα τελευταία απομεινάρια της μνήμης γέμισαν αγκάθια, πειράζουν τους κυβερνώντες, ούτε κι οι ίδιοι δε λένε τίποτε για Κερύνεια κι Αμμόχωστο, για επιστροφή προσφύγων, και διαλαλούν την πραμάτεια της διζωνικής δικοινοτικής, είναι από το 1977, λένε, που τη δεχτήκαμε, κι ύστερα από τόσα χρόνια, τόσα φυλλάδια κυβερνητικά που κυκλοφόρησαν να μας εξηγήσουν τι είναι αυτό, κι όλοι στο εξωτερικό το πιπιλίζουν, εμείς εδώ δεν το κατανοήσαμε, δεν το χωνέψαμε, είμαστε έτοιμοι να το απορρίψουμε και πάλι, γιατί μυρίζει προσωπείο διχοτόμησης, καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, υποταγή με άλλα λόγια στους Τούρκους.
Πολλοί πολίτες επιβεβαιώνουν καθημερινά πως ορθά αρνήθηκαν τη λύση την επονομαζόμενη Ανάν, τώρα με την ΑΟΖ και τα αέρια, κι είναι ξεκαθαρισμένο μέσα τους πως χωρίς σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λύση αποδεκτή δε γίνεται.
Ένας λαός που βρίσκεται στην κατάστασή μας, διακυβεύεται δηλαδή η ίδια η ύπαρξή του, χρειάζεται να’ χει μυαλό καθαρό, καθαρούς στόχους, ξεκαθαρισμένα τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει, να συλλαμβάνουν οι ταγοί και να μεταδίνουν με κρυστάλλινο λόγο τα βήματα που πρέπει να γίνουν ή τις θυσίες που χρειάζεται να κάνουμε για να επιτύχουμε το καλύτερο, τη σωτηρία της πατρίδας, την ελευθερία των πολιτών της, την πνευματική τους ανάπτυξη και ευημερία.
Το καθαρό μυαλό όμως σήμερα σπανίζει, γιατί φρόντισαν οι κυβερνώντες μέσω της εκπαίδευσης ιδιαίτερα και μέσω των φερεφώνων τους να συγχύσουν τον κόσμο, με τα ιδεολογήματα και τις φρούδες ελπίδες τους πως θα τα’ βρισκαν ευκολότατα με τον Ταλάτ και τους τουρκοκύπριους αδελφούς τους. Η ιδέα της απελευθέρωσης, της επανατοποθέτησης στη σωστή βάση, του καθαρού στόχου, δέχτηκε τόσες συγχυστικές ασάφειες, που θόλωσε κι αυτή. Όσο για τα μέσα και τις διαδικασίες, ακόμα και στη προχτεσινή σύσκεψη φάνηκε πως αντί για τριμερή είχαμε αλλαγή σε εκ τους σύνεγγυς συνομιλίες, ζόφος και στη διαδικασία- κάτι τρέχει στα γύφτικα- μπορεί να πει κανείς.
Μεγάλα ζητήματα, για ποιο λαό γίνεται λόγος στις συνομιλίες, για ποιο έδαφος, για ποια κυβέρνηση, και προπάντων για ποια αποκατάσταση δικαιωμάτων των νόμιμων πολιτών γίνεται λόγος; Αυτά δεν τέθηκαν στο τραπέζι, τα αποφεύγει η άλλη πλευρά, κι ο κύριος Γενικός Γραμματέας παρακάθεται στο τραπέζι στο πρόγευμα, σ’ ένα γεύμα, σ΄ ένα δείπνο, ενώ ο εξ Αυστραλίας συνεχίζει να αλωνίζει και να ετοιμάζει το αγγελτήριο της κηδείας μας.
Αν οι κυβερνώντες είναι αναγκασμένοι να παίζουν το θεατρικό τους, εκείνη όλη η πληθώρα των πολιτών που είπε το μεγάλο Όχι, εκείνοι όλοι οι απογοητευμένοι, εξεγερμένοι, αγανακτισμένοι είναι καιρός να ξανανάψουν τη φωτιά, γιατί η παγωνιά έρχεται μέσα στο Γενάρη. Ως τότε ας ξαναδούν το πρόβλημα οι ιθύνοντες με καθαρό νου, ας ξεκαθαρίσουν το στόχο, τα διάφανα μέσα, κι ας μιλήσουν με κρυστάλλινο λόγο στο λαό, μην έρθουν όλα ανάποδα.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Εμείς που δεν κάνουμε δηλώσεις είμαστε οι απλοί πολίτες που δεν ανήκουμε σε κομματικές παρατάξεις, δεν μας σέρνουν ούτε από τη μύτη ούτε από τη γραβάτα, παρακολουθούμε όμως τις εξελίξεις, περιμένουμε εδώ και σαράντα σχεδόν χρόνια ν’ ακούσουμε καμιά καλή είδηση, να γίνει ένα βήμα προόδου στο κυπριακό, στις συνομιλίες, στις θέσεις που η κάθε πλευρά υποστηρίζει, κι αυτό που εισπράττουμε στέφεται με απογοήτευση και πικρία. Όνειρα δε βλέπουμε ούτε στον ύπνο, οι άσπρες μέρες συγνεφιάζουν, κι η απαραίτητη καθαρότητα στο νου, στο στόχο, στα μέσα επίτευξής του, στις ανακοινώσεις μας για τους στόχους όλο και γκριζαίνει.
Ξεχάσαμε το δεν ξεχνώ, το σβήνουμε κι από τους τοίχους, τα τελευταία απομεινάρια της μνήμης γέμισαν αγκάθια, πειράζουν τους κυβερνώντες, ούτε κι οι ίδιοι δε λένε τίποτε για Κερύνεια κι Αμμόχωστο, για επιστροφή προσφύγων, και διαλαλούν την πραμάτεια της διζωνικής δικοινοτικής, είναι από το 1977, λένε, που τη δεχτήκαμε, κι ύστερα από τόσα χρόνια, τόσα φυλλάδια κυβερνητικά που κυκλοφόρησαν να μας εξηγήσουν τι είναι αυτό, κι όλοι στο εξωτερικό το πιπιλίζουν, εμείς εδώ δεν το κατανοήσαμε, δεν το χωνέψαμε, είμαστε έτοιμοι να το απορρίψουμε και πάλι, γιατί μυρίζει προσωπείο διχοτόμησης, καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, υποταγή με άλλα λόγια στους Τούρκους.
Πολλοί πολίτες επιβεβαιώνουν καθημερινά πως ορθά αρνήθηκαν τη λύση την επονομαζόμενη Ανάν, τώρα με την ΑΟΖ και τα αέρια, κι είναι ξεκαθαρισμένο μέσα τους πως χωρίς σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λύση αποδεκτή δε γίνεται.
Ένας λαός που βρίσκεται στην κατάστασή μας, διακυβεύεται δηλαδή η ίδια η ύπαρξή του, χρειάζεται να’ χει μυαλό καθαρό, καθαρούς στόχους, ξεκαθαρισμένα τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει, να συλλαμβάνουν οι ταγοί και να μεταδίνουν με κρυστάλλινο λόγο τα βήματα που πρέπει να γίνουν ή τις θυσίες που χρειάζεται να κάνουμε για να επιτύχουμε το καλύτερο, τη σωτηρία της πατρίδας, την ελευθερία των πολιτών της, την πνευματική τους ανάπτυξη και ευημερία.
Το καθαρό μυαλό όμως σήμερα σπανίζει, γιατί φρόντισαν οι κυβερνώντες μέσω της εκπαίδευσης ιδιαίτερα και μέσω των φερεφώνων τους να συγχύσουν τον κόσμο, με τα ιδεολογήματα και τις φρούδες ελπίδες τους πως θα τα’ βρισκαν ευκολότατα με τον Ταλάτ και τους τουρκοκύπριους αδελφούς τους. Η ιδέα της απελευθέρωσης, της επανατοποθέτησης στη σωστή βάση, του καθαρού στόχου, δέχτηκε τόσες συγχυστικές ασάφειες, που θόλωσε κι αυτή. Όσο για τα μέσα και τις διαδικασίες, ακόμα και στη προχτεσινή σύσκεψη φάνηκε πως αντί για τριμερή είχαμε αλλαγή σε εκ τους σύνεγγυς συνομιλίες, ζόφος και στη διαδικασία- κάτι τρέχει στα γύφτικα- μπορεί να πει κανείς.
Μεγάλα ζητήματα, για ποιο λαό γίνεται λόγος στις συνομιλίες, για ποιο έδαφος, για ποια κυβέρνηση, και προπάντων για ποια αποκατάσταση δικαιωμάτων των νόμιμων πολιτών γίνεται λόγος; Αυτά δεν τέθηκαν στο τραπέζι, τα αποφεύγει η άλλη πλευρά, κι ο κύριος Γενικός Γραμματέας παρακάθεται στο τραπέζι στο πρόγευμα, σ’ ένα γεύμα, σ΄ ένα δείπνο, ενώ ο εξ Αυστραλίας συνεχίζει να αλωνίζει και να ετοιμάζει το αγγελτήριο της κηδείας μας.
Αν οι κυβερνώντες είναι αναγκασμένοι να παίζουν το θεατρικό τους, εκείνη όλη η πληθώρα των πολιτών που είπε το μεγάλο Όχι, εκείνοι όλοι οι απογοητευμένοι, εξεγερμένοι, αγανακτισμένοι είναι καιρός να ξανανάψουν τη φωτιά, γιατί η παγωνιά έρχεται μέσα στο Γενάρη. Ως τότε ας ξαναδούν το πρόβλημα οι ιθύνοντες με καθαρό νου, ας ξεκαθαρίσουν το στόχο, τα διάφανα μέσα, κι ας μιλήσουν με κρυστάλλινο λόγο στο λαό, μην έρθουν όλα ανάποδα.
Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011
Η αναγνώριση των ψευδο-
Η αναγνώριση των ψευδο-
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Καλά αυτοί να προσπαθούν να μας αποδείξουν πως έχουν κράτος, να έχουν μιάνει τον Πενταδάχτυλο με τις σημαίες και τα μπαϊράκια τους, με τις επιγραφές και τα φωσάκια τους, εμείς όμως; Είναι ανάγκη να είμαστε συνεργοί στα ανοσιουργήματά τους, να τους συμπαραστεκόμαστε, να ανεχόμαστε τις ταυτότητες και τα έγγραφά τους, ενώ διαλαλούμε πως πρόκειται για ψευδοκράτος, ψευδοπρωθυπουργό, ψευδοϋπουργούς και άλλα ψευδο-;
Κι αν είναι ψευδο- με ποια λογική δεχόμαστε τις ταυτότητες του ψευδοκράτους για να εισέρχονται στις ελεύθερες περιοχές οι τουρκοκύπριοι; Ή συνηθίσαμε με τα’ αυτοκίνητα, τώρα να συνηθίσουμε και με τις ταυτότητες, να μας γίνει βίωμα και μάθημα πως υπάρχει το ψευδοκράτος κι ας το χωνέψουμε οι αχώνευτοι! Επειδή διαμαρτυρήθηκαν οι οργανώσεις τους, υποχωρήσαμε; Μήπως μας ανάγκασε καμιά ευρωπαϊκή επιτροπή να ανακρούσουμε πρύμνα;
Πόση επίσημη παρανομία υπάρχει με βάση τον όρκο που δίνει ο υπουργός: «Διαβεβαιώ επισήμως πίστιν και σεβασμόν εις το σύνταγμα και τους συνάδοντας αυτώ νόμους και εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητος της Δημοκρατίας της Κύπρου.»
Το να δεχόμαστε τις ταυτότητες του ψευδοκράτους δηλώνει πίστη στο σύνταγμα, συνάδει προς τους νόμους, συντελεί στη διατήρηση της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας; Αν η ενέργεια να δεχόμαστε κάθε πλαστό έγγραφο μιας ανύπαρκτης οντότητας γενικευθεί , σημαίνει πως κάθε πλαστό έγγραφο θεωρείται γνήσιο στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκτός αν διά νόμου τα πλαστά έγγραφα των τουρκοκυπρίων θεωρούνται νόμιμα και έγκυρα, οπότε ανοίγουμε μόνοι μας τον τάφο μας και θάβουμε το ίδιο το κράτος μας.
Τα πράγματα είναι απλά, όπως πρέπει να είναι. Το επόμενο βήμα πρέπει να το κάμει ο γενικός εισαγγελέας. Αν υπάρχει επίσημη παρανομία να αποκατασταθεί το δίκαιο και νόμιμο. Εμείς απλώς παίρνουμε διδάγματα από τους κυβερνώντες , και τα διδάγματα δεν είναι καθόλου ορθά. Μάλλον τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας προμηνύουν.
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Καλά αυτοί να προσπαθούν να μας αποδείξουν πως έχουν κράτος, να έχουν μιάνει τον Πενταδάχτυλο με τις σημαίες και τα μπαϊράκια τους, με τις επιγραφές και τα φωσάκια τους, εμείς όμως; Είναι ανάγκη να είμαστε συνεργοί στα ανοσιουργήματά τους, να τους συμπαραστεκόμαστε, να ανεχόμαστε τις ταυτότητες και τα έγγραφά τους, ενώ διαλαλούμε πως πρόκειται για ψευδοκράτος, ψευδοπρωθυπουργό, ψευδοϋπουργούς και άλλα ψευδο-;
Κι αν είναι ψευδο- με ποια λογική δεχόμαστε τις ταυτότητες του ψευδοκράτους για να εισέρχονται στις ελεύθερες περιοχές οι τουρκοκύπριοι; Ή συνηθίσαμε με τα’ αυτοκίνητα, τώρα να συνηθίσουμε και με τις ταυτότητες, να μας γίνει βίωμα και μάθημα πως υπάρχει το ψευδοκράτος κι ας το χωνέψουμε οι αχώνευτοι! Επειδή διαμαρτυρήθηκαν οι οργανώσεις τους, υποχωρήσαμε; Μήπως μας ανάγκασε καμιά ευρωπαϊκή επιτροπή να ανακρούσουμε πρύμνα;
Πόση επίσημη παρανομία υπάρχει με βάση τον όρκο που δίνει ο υπουργός: «Διαβεβαιώ επισήμως πίστιν και σεβασμόν εις το σύνταγμα και τους συνάδοντας αυτώ νόμους και εις την διατήρησιν της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητος της Δημοκρατίας της Κύπρου.»
Το να δεχόμαστε τις ταυτότητες του ψευδοκράτους δηλώνει πίστη στο σύνταγμα, συνάδει προς τους νόμους, συντελεί στη διατήρηση της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας; Αν η ενέργεια να δεχόμαστε κάθε πλαστό έγγραφο μιας ανύπαρκτης οντότητας γενικευθεί , σημαίνει πως κάθε πλαστό έγγραφο θεωρείται γνήσιο στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκτός αν διά νόμου τα πλαστά έγγραφα των τουρκοκυπρίων θεωρούνται νόμιμα και έγκυρα, οπότε ανοίγουμε μόνοι μας τον τάφο μας και θάβουμε το ίδιο το κράτος μας.
Τα πράγματα είναι απλά, όπως πρέπει να είναι. Το επόμενο βήμα πρέπει να το κάμει ο γενικός εισαγγελέας. Αν υπάρχει επίσημη παρανομία να αποκατασταθεί το δίκαιο και νόμιμο. Εμείς απλώς παίρνουμε διδάγματα από τους κυβερνώντες , και τα διδάγματα δεν είναι καθόλου ορθά. Μάλλον τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας προμηνύουν.
Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011
Οι συναυλίες του Νέρωνα
Οι συναυλίες του Νέρωνα
του Στέλιου Παπαντωνίου
Καλά την είχε τότε ο Σεφέρης την ευκαιρία, να πάει στο Σούνιο, μέρα του Ευαγγελισμού, να εμπνευστεί από τους ασπαλάθους. Εμείς εδώ, να διαβάζουμε στις εφημερίδες ανακοινώσεις των καλλιτεχνών, αοιδών και τραγουδοποιών, διδάγματα περί δημοκρατίας και άλλα ηχηρά παρόμοια, μακριά από κομματική μέριμνα και καθοδήγηση, ενώ οι ασπάλαθοι φυλλορροούν ήδη, φθινόπωρο καιρό. Αλλά, πάλι με την άνοιξη, λέει κι ο ποιητής, αναμιμνησκόμενος και υπονοώντας δημοτικά τραγούδια για λευτεριά και ραγιάδες.
-Τι μπορεί να μου θύμισε το Νέρωνα εκείνο, λέω εγώ. Μια σελίδα στο βιβλίο του Νίκου Ζανόπουλου Η Μουσική στον Ελληνορωμαϊκό Κόσμο Από τον 3ο π.Χ. ως τα τέλη του 1ου μ.Χ. αιώνα. Το βράδυ βρήκα την περικοπή: "Ο νεαρός Νέρων είχε την ιδέα πως ήταν μεγάλος ποιητής, μεγάλος τραγωδός, μεγάλος αρματοδρόμος, μεγάλος παλαιστής και προπαντός μεγάλος τραγουδιστής…Διεκδικούσε το στεφάνι στους δημόσιους αγώνες με κάθε μέσο, με τη φοβέρα, με τη δωροδοκία και την οργανωμένη μισθωτή κλάκα. Πέντε χιλιάδες χειροδύναμοι πληβείοι είχαν εκπαιδευτεί από ειδικούς οργανωτές της κλάκας που είχαν έλθει γι’ αυτό το σκοπό από την Αλεξάνδρεια, για να χειροκροτούν. Αυτοί όλοι σκορπίζονταν στο θέατρο, για να δίνουν το σύνθημα των χειροκροτημάτων σε ορισμένα από τα πριν, σημεία της παράστασης, και ο ρυθμός των χειροκροτημάτων ήταν ανάλογος με την περίσταση.»
Όπως συμπεραίνει ο Νίκος Ζανόπουλος, «Όλα αυτά δείχνουν ένα πολιτισμό χαμηλού επιπέδου, όπου η ανθρώπινη συνείδηση δεν έχει ακόμη ξεπεράσει την επίδειξη και τη δημιουργία ψεύτικης εξωτερικής εντύπωσης. Αντί να επιδιώκεται η ικανοποίηση με την εσωτέραν εξύψωση, υπάρχει η συνεχής προσπάθεια της επιβολής του εγώ πάνω στους άλλους. Λείπει η αγάπη προς τη δικαιοσύνη και αλήθεια. Δεν αναγνωρίζεται η σπουδαιότητα του καθενός, όσον αφορά τη συνδρομή του στην αρμονία του συνόλου. Δε θέλει ή αδυνατεί ο ένας καλλιτέχνης να παραδεχτεί ανοιχτά και ειλικρινά την αξία και τις αρετές ενός άλλου συναδέλφου του, κάτι που παρατηρείται σε πολιτισμούς που περνούν το ίδιο στάδιο με το ρωμαϊκό. Η τέχνη χάνει τη σοβαρότητά της και γίνεται φτηνό θέαμα.» Αυτά είκοσι αιώνες πριν.
Αν υπάρχει ομοιότητα με την εποχή μας ας κρίνει ο αναγνώστης, που καλείται να απαντήσει και στο ερώτημα: Πού και σε ποιον αιώνα ζούμε;
του Στέλιου Παπαντωνίου
Καλά την είχε τότε ο Σεφέρης την ευκαιρία, να πάει στο Σούνιο, μέρα του Ευαγγελισμού, να εμπνευστεί από τους ασπαλάθους. Εμείς εδώ, να διαβάζουμε στις εφημερίδες ανακοινώσεις των καλλιτεχνών, αοιδών και τραγουδοποιών, διδάγματα περί δημοκρατίας και άλλα ηχηρά παρόμοια, μακριά από κομματική μέριμνα και καθοδήγηση, ενώ οι ασπάλαθοι φυλλορροούν ήδη, φθινόπωρο καιρό. Αλλά, πάλι με την άνοιξη, λέει κι ο ποιητής, αναμιμνησκόμενος και υπονοώντας δημοτικά τραγούδια για λευτεριά και ραγιάδες.
-Τι μπορεί να μου θύμισε το Νέρωνα εκείνο, λέω εγώ. Μια σελίδα στο βιβλίο του Νίκου Ζανόπουλου Η Μουσική στον Ελληνορωμαϊκό Κόσμο Από τον 3ο π.Χ. ως τα τέλη του 1ου μ.Χ. αιώνα. Το βράδυ βρήκα την περικοπή: "Ο νεαρός Νέρων είχε την ιδέα πως ήταν μεγάλος ποιητής, μεγάλος τραγωδός, μεγάλος αρματοδρόμος, μεγάλος παλαιστής και προπαντός μεγάλος τραγουδιστής…Διεκδικούσε το στεφάνι στους δημόσιους αγώνες με κάθε μέσο, με τη φοβέρα, με τη δωροδοκία και την οργανωμένη μισθωτή κλάκα. Πέντε χιλιάδες χειροδύναμοι πληβείοι είχαν εκπαιδευτεί από ειδικούς οργανωτές της κλάκας που είχαν έλθει γι’ αυτό το σκοπό από την Αλεξάνδρεια, για να χειροκροτούν. Αυτοί όλοι σκορπίζονταν στο θέατρο, για να δίνουν το σύνθημα των χειροκροτημάτων σε ορισμένα από τα πριν, σημεία της παράστασης, και ο ρυθμός των χειροκροτημάτων ήταν ανάλογος με την περίσταση.»
Όπως συμπεραίνει ο Νίκος Ζανόπουλος, «Όλα αυτά δείχνουν ένα πολιτισμό χαμηλού επιπέδου, όπου η ανθρώπινη συνείδηση δεν έχει ακόμη ξεπεράσει την επίδειξη και τη δημιουργία ψεύτικης εξωτερικής εντύπωσης. Αντί να επιδιώκεται η ικανοποίηση με την εσωτέραν εξύψωση, υπάρχει η συνεχής προσπάθεια της επιβολής του εγώ πάνω στους άλλους. Λείπει η αγάπη προς τη δικαιοσύνη και αλήθεια. Δεν αναγνωρίζεται η σπουδαιότητα του καθενός, όσον αφορά τη συνδρομή του στην αρμονία του συνόλου. Δε θέλει ή αδυνατεί ο ένας καλλιτέχνης να παραδεχτεί ανοιχτά και ειλικρινά την αξία και τις αρετές ενός άλλου συναδέλφου του, κάτι που παρατηρείται σε πολιτισμούς που περνούν το ίδιο στάδιο με το ρωμαϊκό. Η τέχνη χάνει τη σοβαρότητά της και γίνεται φτηνό θέαμα.» Αυτά είκοσι αιώνες πριν.
Αν υπάρχει ομοιότητα με την εποχή μας ας κρίνει ο αναγνώστης, που καλείται να απαντήσει και στο ερώτημα: Πού και σε ποιον αιώνα ζούμε;
Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011
Ο Επιμηθέας, Δεσμώτης στον Προεδρικό Καύκασο
Ο Επιμηθέας, Δεσμώτης στον προεδρικό Καύκασο
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Η σκηνή στον προεδρικό Καύκασο όπου είναι δεμένος αδυνατώντας να ξεφύγει από τη θέση του ο Επιμηθέας. Ο χορός των υπουργών ή των υπηρετών παντός τύπου και των παρα-ϋπηρετών συμπαρίσταται στο δεμένο στο θώκο αντιήρωα. Ο Πολυ- αετός έρχεται και του κατατρώει τα σπλάχνα. Ο αντιήρωας μονολογεί :
Οϊμέ! Ω ήλιε που σκοτείνιασες εκείνη την ημέρα και γέλιο των κυμάτων που μετατράπηκες σε κλάμα, ω αχάριστοι αδελφοί μου τουρκοκύπριοι, τόσα που σας δώρισα, και με το τσουβάλι οι προσφορές και με τα καλάθια τα κανίσκια, και μ’ αφήνετε μόνο στον προεδρικό Καύκασο, δεσμώτη. Κι ασύνετα λησμονείτε την εκ περιτροπής προεδρία, τους τούρκους έποικους με τις χιλιάδες που σας άφησα να ριζώσουν , να πληθυνθείτε ως η άμμος της θάλασσας , να καταλάβετε ολόκληρο το νησί, σαν τις κουνέλλες που γεννάτε, όπως σας άφησε παραγγελιά με τους ηγεμονικούς του λόγους ο θείος Ερντογάν. Αλοί και τρισαλοί! Τόσες συνομιλίες , τόσοι καφέδες με τον Ταλάτ στην άβυσσο χυθήκαν, τόσες ελπίδες για τα Νόμπελ της ειρήνης, τόσα κοφίνια τα δώρα μου σε σας τους αδελφούς μου, διζωνική δικοινοτική, Κερύνεια, Καρπασία, διπλάσια του πληθυσμού σας ποσοστά της γης, πολλαπλάσιες ακτογραμμές να χαίρεστε τη θάλασσα , εσείς οι γεωργοί και κτηνοτρόφοι.
Και τώρα ακόμα, στον ίδιο τον ΟΗΕ σας τα’ ταξα τα φρεσκοβγαλμένα αέριά μας στη θάλασσα του νότου. Κοινωνικές ασφαλίσεις ταχυδρομικά στα σπίτια των ρωμιών που κατοικοεδρεύετε, στα νοσηλευτήρια μπαινοβγαίνετε , τα φάρμακα τσουβάλι, και τώρα αχάριστη γενιά, μ’ αφήνετε απροστάτευτο στη δυστυχία μου να βρίσκομαι ανάμεσα στους κερδοσκόπους Έλληνες της Κύπρου. Όλοι για το συμφέρον τους. Αυτή η αντιπολίτευση… και δε σκέφτονται την πατρίδα όλων μας και την ανάγκη που’ μ’ έχει.
Ο χορός των υπηρετών και παραϋπηρετών ακούοντας τους θρήνους και οδυρμούς ομοθυμαδόν αναφωνεί: Δέσποτα της εκτελεστικής εξουσίας, συ που δωρίζεις τα υπουργικά αξιώματα στους άξιους εμάς, είμαστε στο πλευρό σου, μη σκιάζεσαι, μαζί σου ως το τέλος της θητείας μας, μαζί σου και με το κόμμα μας συμπαραστάτη και πρόμαχο του δικαίου σου. Εμείς ούτε συμφέροντα ούτε κερδοσκοπίες.
Ο κορυφαίος του χορού: Καιρός για εξορμήσεις στα σωματεία και στους συλλόγους, ανύπαρκτους και υπαρκτούς, στις ομάδες και στις συντεχνίες μας, στα εργοστάσια και στα καταστήματά μας. Καιρός να σ’ αγκαλιάσουν οι οπαδοί σου σφιχτά, να δουν τη δύναμή μας οι λοιποί, να χάσουν την ελπίδα πως θα σ’ αφήσουμε να φύγεις, χρόνια τόσα τ’ όνειρό μας να γκρεμίσεις.
Ο Επιμηθέας παίρνει για λίγο τα πάνω του, και ξαφνικά εμφανίζεται στη σκηνή ο Πολυ- αετός κι αρχίζει να του κατατρώει το συκώτι: Εσύ Επιμηθέα, ο πρώτος πολίτης της Πολιτείας, έχεις τη μέγιστη ευθύνη, επέδειξες σοβαρή ανεπάρκεια, ολιγωρία, αμέλεια κι ανευθυνότητα στο χειρισμό του όλου θέματος, δεν μερίμνησες για την εξακρίβωση της επικινδυνότητας του φορτίου, δεν άφησες άλλους να γνωρίζουν για το κακό, επέτρεψες να τοποθετηθούν εκρηκτικά δίπλα στον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό, κι ας μην ήξερες πού είναι, έγινες η πρώτη αιτία απώλειας ανθρώπινων ζωών. Ενέργειες, πράξεις και αποφάσεις σου ουδόλως ανταποκρίνονται στο ελάχιστο επίπεδο της αναμενόμενης επιμέλειας, τόσο για το δημόσιο συμφέρον, για την οικονομία αλλά κυρίως για την ασφάλεια των πολιτών. Δεν μερίμνησες, Επιμηθέα, δεν μερίμνησες. Και πώς να μεριμνήσεις, Επιμηθέας ων; Κι ο Πολυ- αετός συνεχίζει το έργο των Ερινύων.
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Η σκηνή στον προεδρικό Καύκασο όπου είναι δεμένος αδυνατώντας να ξεφύγει από τη θέση του ο Επιμηθέας. Ο χορός των υπουργών ή των υπηρετών παντός τύπου και των παρα-ϋπηρετών συμπαρίσταται στο δεμένο στο θώκο αντιήρωα. Ο Πολυ- αετός έρχεται και του κατατρώει τα σπλάχνα. Ο αντιήρωας μονολογεί :
Οϊμέ! Ω ήλιε που σκοτείνιασες εκείνη την ημέρα και γέλιο των κυμάτων που μετατράπηκες σε κλάμα, ω αχάριστοι αδελφοί μου τουρκοκύπριοι, τόσα που σας δώρισα, και με το τσουβάλι οι προσφορές και με τα καλάθια τα κανίσκια, και μ’ αφήνετε μόνο στον προεδρικό Καύκασο, δεσμώτη. Κι ασύνετα λησμονείτε την εκ περιτροπής προεδρία, τους τούρκους έποικους με τις χιλιάδες που σας άφησα να ριζώσουν , να πληθυνθείτε ως η άμμος της θάλασσας , να καταλάβετε ολόκληρο το νησί, σαν τις κουνέλλες που γεννάτε, όπως σας άφησε παραγγελιά με τους ηγεμονικούς του λόγους ο θείος Ερντογάν. Αλοί και τρισαλοί! Τόσες συνομιλίες , τόσοι καφέδες με τον Ταλάτ στην άβυσσο χυθήκαν, τόσες ελπίδες για τα Νόμπελ της ειρήνης, τόσα κοφίνια τα δώρα μου σε σας τους αδελφούς μου, διζωνική δικοινοτική, Κερύνεια, Καρπασία, διπλάσια του πληθυσμού σας ποσοστά της γης, πολλαπλάσιες ακτογραμμές να χαίρεστε τη θάλασσα , εσείς οι γεωργοί και κτηνοτρόφοι.
Και τώρα ακόμα, στον ίδιο τον ΟΗΕ σας τα’ ταξα τα φρεσκοβγαλμένα αέριά μας στη θάλασσα του νότου. Κοινωνικές ασφαλίσεις ταχυδρομικά στα σπίτια των ρωμιών που κατοικοεδρεύετε, στα νοσηλευτήρια μπαινοβγαίνετε , τα φάρμακα τσουβάλι, και τώρα αχάριστη γενιά, μ’ αφήνετε απροστάτευτο στη δυστυχία μου να βρίσκομαι ανάμεσα στους κερδοσκόπους Έλληνες της Κύπρου. Όλοι για το συμφέρον τους. Αυτή η αντιπολίτευση… και δε σκέφτονται την πατρίδα όλων μας και την ανάγκη που’ μ’ έχει.
Ο χορός των υπηρετών και παραϋπηρετών ακούοντας τους θρήνους και οδυρμούς ομοθυμαδόν αναφωνεί: Δέσποτα της εκτελεστικής εξουσίας, συ που δωρίζεις τα υπουργικά αξιώματα στους άξιους εμάς, είμαστε στο πλευρό σου, μη σκιάζεσαι, μαζί σου ως το τέλος της θητείας μας, μαζί σου και με το κόμμα μας συμπαραστάτη και πρόμαχο του δικαίου σου. Εμείς ούτε συμφέροντα ούτε κερδοσκοπίες.
Ο κορυφαίος του χορού: Καιρός για εξορμήσεις στα σωματεία και στους συλλόγους, ανύπαρκτους και υπαρκτούς, στις ομάδες και στις συντεχνίες μας, στα εργοστάσια και στα καταστήματά μας. Καιρός να σ’ αγκαλιάσουν οι οπαδοί σου σφιχτά, να δουν τη δύναμή μας οι λοιποί, να χάσουν την ελπίδα πως θα σ’ αφήσουμε να φύγεις, χρόνια τόσα τ’ όνειρό μας να γκρεμίσεις.
Ο Επιμηθέας παίρνει για λίγο τα πάνω του, και ξαφνικά εμφανίζεται στη σκηνή ο Πολυ- αετός κι αρχίζει να του κατατρώει το συκώτι: Εσύ Επιμηθέα, ο πρώτος πολίτης της Πολιτείας, έχεις τη μέγιστη ευθύνη, επέδειξες σοβαρή ανεπάρκεια, ολιγωρία, αμέλεια κι ανευθυνότητα στο χειρισμό του όλου θέματος, δεν μερίμνησες για την εξακρίβωση της επικινδυνότητας του φορτίου, δεν άφησες άλλους να γνωρίζουν για το κακό, επέτρεψες να τοποθετηθούν εκρηκτικά δίπλα στον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό, κι ας μην ήξερες πού είναι, έγινες η πρώτη αιτία απώλειας ανθρώπινων ζωών. Ενέργειες, πράξεις και αποφάσεις σου ουδόλως ανταποκρίνονται στο ελάχιστο επίπεδο της αναμενόμενης επιμέλειας, τόσο για το δημόσιο συμφέρον, για την οικονομία αλλά κυρίως για την ασφάλεια των πολιτών. Δεν μερίμνησες, Επιμηθέα, δεν μερίμνησες. Και πώς να μεριμνήσεις, Επιμηθέας ων; Κι ο Πολυ- αετός συνεχίζει το έργο των Ερινύων.
Η κόλαση είναι οι άλλοι
Η κόλαση είναι οι άλλοι
του Στέλιου Παπαντωνίου
Η κόλαση είναι οι άλλοι είναι γνωστή φράση του Γάλλου φιλοσόφου Σαρτρ. Στο θεατρικό έργο του Κεκλεισμένων των θυρών, οδηγεί στο κέντρο τρεις νεκρούς που ο καθένας τους προορίζεται να γίνει βασανιστής των άλλων δύο, μέσα από τον αλληλοεξευτελισμό και την ταπείνωση που θα προσφέρουν ο ένας στον άλλο, καθώς θα ξεγυμνώνονται μπροστά στους συνομιλητές τους και θα εκτίθενται στο ανελέητο φως της κόλασης, δηλαδή των άλλων. Κάπως έτσι σε σμίκρυνση και απομάκρυνση φαντάζομαι τον Πρόεδρό μας όταν εμφανίζεται στις συγκεντρώσεις των αποδήμων, τους χάσαμε φέτος, δε μας δόθηκε ευκαιρία να τους δούμε στην Κύπρο από κοντά, άλλο κι ετούτο, μια φορά το χρόνο που έρχονται εδώ οι άνθρωποι ν’ ακούσουν για την κατάσταση, να τα αναβάλλουμε ή να τα ματαιώνουμε, κύριος ξέρει γιατί, ή η κυβέρνηση ξέρει γιατί, εγώ πάντως δεν ξέρω, ίσως ο Πάφου κάτι να γνωρίζει και δεν λέει. Ίσως να φταίει ο Κασίνης. Πάντως και πάλι ο άνθρωπός μας εμφανίστηκε στους απόδημους και τους μίλησε για τη μεγάλη του δυστυχία, τι κόλαση αυτοί οι άλλοι, όλοι οι διαμαρτυρόμενοι , οι ορθόδοξοι, οι αφυπνισθέντες, οι μαθητές, οι ακομμάτιστοι, γι’ αυτό και του έκανε το κόμμα του τη χάρη, όχι τόσο να γιορτάσει την κυπριακή ανεξαρτησία αλλά προπάντων να μας δώσει το μήνυμα, είμαστε κι εμείς εδώ, το 30 τόσα τοις εκατό, (πάλι μειοψηφία και κυβερνά!, καλά να πάθετε που μας τον βάλατε στο σβέρκο, μην την πληρώσουμε όμως κατά που μας παίρνει, αθώοι κι αμαρτωλοί-) όπως περίπου η Τουρκία, η τσαούσα της περιοχής το βροντοφωνάζει, είμαι κι εγώ εδώ κι οι φιλικές κουφάδες μας κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά, άστε τον Χίτλερ και το Μουσολίνι του «μάρε νόστρουμ» να παίζει το παιχνίδι του, παιδί είναι και τσαντίστηκε, αλλά αν την πάθετε ευρωπαίοι τσόγλανα, να μην καταριέστε την Ιστορία που δεν σας δίδαξε.
Η κόλαση λοιπόν είναι οι άλλοι, κι εμείς που βρισκόμαστε στον παράδεισο, γιατί βλέπουμε τα πράγματα πού τα οδηγεί η δυστυχία του ηγέτη μας, γιατί τώρα λέμε είναι η ευκαιρία άρπαξέ την, αυτός το βιολί του με τους φίλους του τους τουρκοκύπριους και τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, κύριοι στο βορρά και κύριοι στο νότο, δώσε και λίγη ανατολή και λίγη δύση, μην αφήσεις σ’ εμάς τίποτε εμείς συνηθίσαμε με τις ηγεσίας μας, «αυτός ο λαός άξιζε καλύτερες ηγεσίες εμού μη εξαιρουμένου», ωσάν να ήταν δυνατό να ακούσει από κάτω, να του λένε «τι λέτε, κύριέ μου, σαν εσάς πού ξαναβρέθηκε στον κόσμο ηγέτης!».
Γι’ αυτό λέω, εσύ είσαι δυστυχής. Εμείς; Τρέχει από τα μπατζάκια μας η ευτυχία και δεν το ξέρουμε; Αλλά για την ευτυχία ή καλύτερα για την ευδαιμονία θα σου πω άλλη φορά, αλλά να’ σαι διαβασμένος, τουλάχιστο εκείνο το Θουκυδίδειο
«Το εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον». Να’ σαι διαβασμένος. Μη με κατηγορείς πάλι πως είμαι ακαταλαβίστικος.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Η κόλαση είναι οι άλλοι είναι γνωστή φράση του Γάλλου φιλοσόφου Σαρτρ. Στο θεατρικό έργο του Κεκλεισμένων των θυρών, οδηγεί στο κέντρο τρεις νεκρούς που ο καθένας τους προορίζεται να γίνει βασανιστής των άλλων δύο, μέσα από τον αλληλοεξευτελισμό και την ταπείνωση που θα προσφέρουν ο ένας στον άλλο, καθώς θα ξεγυμνώνονται μπροστά στους συνομιλητές τους και θα εκτίθενται στο ανελέητο φως της κόλασης, δηλαδή των άλλων. Κάπως έτσι σε σμίκρυνση και απομάκρυνση φαντάζομαι τον Πρόεδρό μας όταν εμφανίζεται στις συγκεντρώσεις των αποδήμων, τους χάσαμε φέτος, δε μας δόθηκε ευκαιρία να τους δούμε στην Κύπρο από κοντά, άλλο κι ετούτο, μια φορά το χρόνο που έρχονται εδώ οι άνθρωποι ν’ ακούσουν για την κατάσταση, να τα αναβάλλουμε ή να τα ματαιώνουμε, κύριος ξέρει γιατί, ή η κυβέρνηση ξέρει γιατί, εγώ πάντως δεν ξέρω, ίσως ο Πάφου κάτι να γνωρίζει και δεν λέει. Ίσως να φταίει ο Κασίνης. Πάντως και πάλι ο άνθρωπός μας εμφανίστηκε στους απόδημους και τους μίλησε για τη μεγάλη του δυστυχία, τι κόλαση αυτοί οι άλλοι, όλοι οι διαμαρτυρόμενοι , οι ορθόδοξοι, οι αφυπνισθέντες, οι μαθητές, οι ακομμάτιστοι, γι’ αυτό και του έκανε το κόμμα του τη χάρη, όχι τόσο να γιορτάσει την κυπριακή ανεξαρτησία αλλά προπάντων να μας δώσει το μήνυμα, είμαστε κι εμείς εδώ, το 30 τόσα τοις εκατό, (πάλι μειοψηφία και κυβερνά!, καλά να πάθετε που μας τον βάλατε στο σβέρκο, μην την πληρώσουμε όμως κατά που μας παίρνει, αθώοι κι αμαρτωλοί-) όπως περίπου η Τουρκία, η τσαούσα της περιοχής το βροντοφωνάζει, είμαι κι εγώ εδώ κι οι φιλικές κουφάδες μας κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά, άστε τον Χίτλερ και το Μουσολίνι του «μάρε νόστρουμ» να παίζει το παιχνίδι του, παιδί είναι και τσαντίστηκε, αλλά αν την πάθετε ευρωπαίοι τσόγλανα, να μην καταριέστε την Ιστορία που δεν σας δίδαξε.
Η κόλαση λοιπόν είναι οι άλλοι, κι εμείς που βρισκόμαστε στον παράδεισο, γιατί βλέπουμε τα πράγματα πού τα οδηγεί η δυστυχία του ηγέτη μας, γιατί τώρα λέμε είναι η ευκαιρία άρπαξέ την, αυτός το βιολί του με τους φίλους του τους τουρκοκύπριους και τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, κύριοι στο βορρά και κύριοι στο νότο, δώσε και λίγη ανατολή και λίγη δύση, μην αφήσεις σ’ εμάς τίποτε εμείς συνηθίσαμε με τις ηγεσίας μας, «αυτός ο λαός άξιζε καλύτερες ηγεσίες εμού μη εξαιρουμένου», ωσάν να ήταν δυνατό να ακούσει από κάτω, να του λένε «τι λέτε, κύριέ μου, σαν εσάς πού ξαναβρέθηκε στον κόσμο ηγέτης!».
Γι’ αυτό λέω, εσύ είσαι δυστυχής. Εμείς; Τρέχει από τα μπατζάκια μας η ευτυχία και δεν το ξέρουμε; Αλλά για την ευτυχία ή καλύτερα για την ευδαιμονία θα σου πω άλλη φορά, αλλά να’ σαι διαβασμένος, τουλάχιστο εκείνο το Θουκυδίδειο
«Το εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον». Να’ σαι διαβασμένος. Μη με κατηγορείς πάλι πως είμαι ακαταλαβίστικος.
Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011
ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ
Χαμένες ευκαιρίες
του Στέλιου Παπαντωνίου
Κανένας Πρόεδρος χώρας δε θα ‘ θελε να κυβερνά γαϊδούρια, βόδια, πρόβατα, γουρούνια, γιατί έτσι θα’ ταν γαϊδουράρης, βουκόλος, χοιροβοσκός, ένας σκέτος τσοπάνος. Προτιμότεροι οι άνθρωποι, ανώτερο είδος, με λογική , συναισθήματα, ηθικότητα, ευαισθησίες. Οι άνθρωποι λοιπόν ως ανώτερα όντα σκέφτονται, αλλά και θυμώνουν, λυπούνται, χαίρονται, αποφασίζουν, πράττουν και αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τις πράξεις τους.
Στην Κύπρο αυτές τις μέρες όλοι, ξένοι και δικοί, ομολογούν πως συμβαίνει κάτι πρωτοφανέρωτο: Άφησαν οι άνθρωποι τις πολυθρόνες, τους καναπέδες, σταμάτησαν να μαγνητίζονται από το κουτί, βγήκαν από τα σπίτια τους και πήραν τους δρόμους, φωνάζουν, διαμαρτύρονται, κάνουν πορείες, περικυκλώνουν το προεδρικό μέγαρο, την καρδιά της εξουσίας, τον τόπο των συζητήσεων, των αποφάσεων και του σχεδιασμού του μέλλοντός των, κι η εξουσία αναμένεται να ακροαστεί, να αφουγκραστεί- κατά το λεγόμενο- τη φωνή των πολιτών.
Ο ανώτατος άρχων όμως δεν εξέρχεται εις προϋπάντηση των πολιτών, δεν κατέρχεται εις τας ρύμας και τας αγυιάς να τους αγκαλιάσει , να τους ανοίξει την καρδιά - ως συνήθως- να ομολογήσει πως είναι μαζί τους, να τους διαβεβαιώσει για τα ίδια συναισθήματα πίκρας που έχει για το μακελειό στο Μαρί, να τους εξομολογηθεί το μεγάλο λάθος να μη ληφθούν τα αναγκαία μέτρα, να μη λειτουργήσουν οι υπηρεσίες του κράτους επαγγελματικά, κατά το λεχθέν. Δεν περιμένει κανείς να τα κάνει ο Πρόεδρος όλα, αλλά τουλάχιστο να ξέρει, να αγρυπνά, να δίνει οδηγίες και να ελέγχει αν εφαρμόζονται.
Κι ακόμα να τους εκφράσει τη χαρά του, γιατί άρχισαν να ενδιαφέρονται έμπρακτα για τα κοινά, απαιτούν να βρεθούν οι ένοχοι και να τιμωρηθούν, ζητούν δικαιοσύνη και τίποτε άλλο, αρχές που θα οδηγήσουν και στη λήψη των καλύτερων αποφάσεων για τη λύση στο κυπριακό. Μια δίκαιη, βιώσιμη λύση, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σ’ αυτό το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μόνο να επικεντρωθεί, θα φανερώσει αμέσως πόσο ενδιαφέρεται για όσα οι πολίτες του τόπου αγωνιούν. Να χαρεί ακόμα, γιατί σ’ αυτό τον τόπο βρίσκονται άνθρωποι που δεν άγονται ούτε φέρονται από κόμματα. Να σωρέψει όμως και σταγόνα σταγόνα τη λύπη του γιατί μια ολόκληρη ζωή ο ίδιος δεν έμαθε τίποτε άλλο από το κόμμα του, και να ενθουσιαστεί, γιατί με τις ενέργειές τους αυτές οι πολίτες του ανοίγουν κι άλλο δρόμο, το δρόμο της ελεύθερης σκέψης και δράσης, μακριά από τις διαταγές και τις αποφάσεις των άλλων, που πληρώνονται για να σκέφτονται, αμφίβολο όμως αν η σκέψη επιτυγχάνεται ποτέ με την κομματική επιταγή.
Όλα αυτά ήταν ευκαιρία να γίνουν και δε γίνονται. Όνειρο θερινής νυχτός ήταν και παρέμεινε. Δυστυχώς, και πάλι δυστυχώς. Όμως πάντα περιθώρια υπάρχουν. Ούτε να ελπίζουμε πια σ’ αυτό τον τόπο;
του Στέλιου Παπαντωνίου
Κανένας Πρόεδρος χώρας δε θα ‘ θελε να κυβερνά γαϊδούρια, βόδια, πρόβατα, γουρούνια, γιατί έτσι θα’ ταν γαϊδουράρης, βουκόλος, χοιροβοσκός, ένας σκέτος τσοπάνος. Προτιμότεροι οι άνθρωποι, ανώτερο είδος, με λογική , συναισθήματα, ηθικότητα, ευαισθησίες. Οι άνθρωποι λοιπόν ως ανώτερα όντα σκέφτονται, αλλά και θυμώνουν, λυπούνται, χαίρονται, αποφασίζουν, πράττουν και αναλαμβάνουν τις ευθύνες για τις πράξεις τους.
Στην Κύπρο αυτές τις μέρες όλοι, ξένοι και δικοί, ομολογούν πως συμβαίνει κάτι πρωτοφανέρωτο: Άφησαν οι άνθρωποι τις πολυθρόνες, τους καναπέδες, σταμάτησαν να μαγνητίζονται από το κουτί, βγήκαν από τα σπίτια τους και πήραν τους δρόμους, φωνάζουν, διαμαρτύρονται, κάνουν πορείες, περικυκλώνουν το προεδρικό μέγαρο, την καρδιά της εξουσίας, τον τόπο των συζητήσεων, των αποφάσεων και του σχεδιασμού του μέλλοντός των, κι η εξουσία αναμένεται να ακροαστεί, να αφουγκραστεί- κατά το λεγόμενο- τη φωνή των πολιτών.
Ο ανώτατος άρχων όμως δεν εξέρχεται εις προϋπάντηση των πολιτών, δεν κατέρχεται εις τας ρύμας και τας αγυιάς να τους αγκαλιάσει , να τους ανοίξει την καρδιά - ως συνήθως- να ομολογήσει πως είναι μαζί τους, να τους διαβεβαιώσει για τα ίδια συναισθήματα πίκρας που έχει για το μακελειό στο Μαρί, να τους εξομολογηθεί το μεγάλο λάθος να μη ληφθούν τα αναγκαία μέτρα, να μη λειτουργήσουν οι υπηρεσίες του κράτους επαγγελματικά, κατά το λεχθέν. Δεν περιμένει κανείς να τα κάνει ο Πρόεδρος όλα, αλλά τουλάχιστο να ξέρει, να αγρυπνά, να δίνει οδηγίες και να ελέγχει αν εφαρμόζονται.
Κι ακόμα να τους εκφράσει τη χαρά του, γιατί άρχισαν να ενδιαφέρονται έμπρακτα για τα κοινά, απαιτούν να βρεθούν οι ένοχοι και να τιμωρηθούν, ζητούν δικαιοσύνη και τίποτε άλλο, αρχές που θα οδηγήσουν και στη λήψη των καλύτερων αποφάσεων για τη λύση στο κυπριακό. Μια δίκαιη, βιώσιμη λύση, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σ’ αυτό το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μόνο να επικεντρωθεί, θα φανερώσει αμέσως πόσο ενδιαφέρεται για όσα οι πολίτες του τόπου αγωνιούν. Να χαρεί ακόμα, γιατί σ’ αυτό τον τόπο βρίσκονται άνθρωποι που δεν άγονται ούτε φέρονται από κόμματα. Να σωρέψει όμως και σταγόνα σταγόνα τη λύπη του γιατί μια ολόκληρη ζωή ο ίδιος δεν έμαθε τίποτε άλλο από το κόμμα του, και να ενθουσιαστεί, γιατί με τις ενέργειές τους αυτές οι πολίτες του ανοίγουν κι άλλο δρόμο, το δρόμο της ελεύθερης σκέψης και δράσης, μακριά από τις διαταγές και τις αποφάσεις των άλλων, που πληρώνονται για να σκέφτονται, αμφίβολο όμως αν η σκέψη επιτυγχάνεται ποτέ με την κομματική επιταγή.
Όλα αυτά ήταν ευκαιρία να γίνουν και δε γίνονται. Όνειρο θερινής νυχτός ήταν και παρέμεινε. Δυστυχώς, και πάλι δυστυχώς. Όμως πάντα περιθώρια υπάρχουν. Ούτε να ελπίζουμε πια σ’ αυτό τον τόπο;
Σάββατο 6 Αυγούστου 2011
Ο έρως της Εξουσίας και η δασκάλα Διοτίμα
Ο έρως της Εξουσίας κι η δασκάλα Διοτίμα
του Στέλιου Παπαντωνίου
Ο Έρως είναι γιος της Πενίας και του Πόρου, της φτώχιας και του πλούτου. Πήρε πολλά από τη μάνα του, ενώ θέλει να μοιάσει του πατέρα του. Αγαπά αυτά που δεν έχει, την ομορφιά, τον πλούτο, την Eξουσία -αν είναι κόμμα. Η Εξουσία είναι πλούσια, όμορφη, ηθική, στο θησαυροφυλάκιό της διαφυλάσσει ήθη και έθιμα, ιδανικά της πατρίδας. Μη έχοντας λοιπόν την Eξουσία ο εραστής την περιτριγυρίζει, βρίσκει άπειρους τρόπους να την πλησιάσει, κάποτε μόνος, κάποτε με συνέμπορο –κόμμα- που την εποφθαλμιά επίσης, «εν τη ενώσει η ισχύς».
Όταν την πολιορκήσει και την καταλάβει, τότε δεν ξεκολλάει. Μόλις την κάμει δική του, καλεί πρώτα τους συγγενείς κι ύστερα τα κομματόσκυλα, «ελάτε να χαρούμε την Εξουσία, φέρτε συγγενείς και φίλους, ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά, φάγε, πίε, ευφραίνου.» Οι συγγενείς βέβαια, χειροκροτήματα, σύγχυση αερολογίας και ιδεολογίας, άρθρα γραμμένα κατά παραγγελίαν, αντιγραφές. Το συνέμπορο κόμμα γλείφει κανένα κοκκαλάκι, πότε πότε γαυγίζει, σώψυχα ξέρει ποιος είναι ο ρόλος του, οι άλλοι διαβλέπουν.
Η Εξουσία είναι όλη δύναμη και σθένος, χάρη κι ομορφιά, έχει όμως κι απαιτήσεις, γι’ αυτό συνεχώς βάζει σε δοκιμασίες τον εραστή, αν της αξίζει. Ο εραστής της Εξουσίας πρέπει να αποδείξει τη δύναμή του στα «δοκίμια» της αγάπης, στη διαφύλαξη του θησαυροφυλακίου, στη λύση των προβλημάτων των πολιτών, στην επίλυση ακανθωδών προβλημάτων με το δύστροπο γείτονα.
Οι αντίπαλοι εραστές την περιτριγυρίζουν, οι ξένοι ορέγονται να την εκμεταλλευτούν. Συγχυσμένος κι ανίκανος ο εραστής παραμελεί τα ύψιστα, πλησιάζει το φοβερό γείτονα πρώτα, δεν ντρέπεται και του προτείνει να τη μοιράζεται καμιά νύχτα μαζί του, «εκ περιτροπής» ως λέγεται. Εκτός των άλλων απαράδεκτων δώρων που του προσφέρει, για να τα βρουν, ενώ εκείνος του ανοίγει νυχθημερόν το λάκκο. Ο εραστής στην κοσμάρα του!
Έρχεται όμως κάποτε κι άλλη δοκιμασία, να ληφθεί μια σοβαρή απόφαση για εκρηκτικά, περί ζωής και θανάτου πάλι, κι αυτή δε λαμβάνεται με καθαρό μυαλό, η σύγχυση επικρατεί, αφού οι μεγάλοι τρομοκρατούν τους μικρούς, οι μικροί θέλουν να το παίξουν μεγάλοι. Η Εξουσία βλέπει την απρονοησία και πριν προλάβει, συγκλονίζεται από έκρηξη μεγάλη. Σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι. Κανένας τότε δε σώζει τον εραστή της Εξουσίας, ούτε το συνέμπορο ούτε τους συγγενείς. Ο κακός γείτονας τρίβει τα χέρια περιμένοντας κι άλλη νύχτα με πολλές σημασίες.
Όλοι ζητούν την κεφαλή του εραστή της Εξουσίας επί πίνακι. Τότε αναμένεται να δείξουν κι ο εραστής κι η οικογένειά του το ήθος τους, όπως κι ο συνέμπορος. Ή θα παραιτηθούν της Εξουσίας ως ανάξιοι, ή θα βρουν δικαιολογίες να την κρατούν, αν φύγει ο συνέμπορος - έστω και μόνοι- φυλακισμένη στο σπίτι, ενώ οι αθώοι αδικημένοι της έκρηξης κραυγάζουν, πορεύονται, καταριούνται. Μαζί τους κόσμος πολύς. Ο εραστής κι η οικογένειά του επικαλούνται προικοσύμφωνα, προσπαθούν να εμπλέξουν άλλους εμπόρους στη θλιβερή μοναξιά τους, για να κρατήσουν την Εξουσία, οι άλλοι όμως αρνούνται. Ο συνέμπορος λάκισε.
Ο λαός αγανακτεί, και προπάντων η μεγάλη μάνα και δασκάλα, η Διοτίμα, θρηνεί και οδύρεται, γιατί άλλα δίδασκε τον εραστή της Εξουσίας, κι άλλα αυτός κι η οικογένειά του με το συνέμπορο έπραξαν. Η μεγάλη δασκάλα και μάνα Διοτίμα δίδαξε πως ο εραστής της Εξουσίας πρέπει να μην την εκμεταλλεύεται κομματικά, αλλά να ανεβαίνει αναβαθμούς και να επιβλέπει από ψηλά το κοινωνικό καλό, την υλική, οικονομική και πνευματική ανάπτυξη όλων των πολιτών, να διαφυλάσσει το θησαυροφυλάκιο, την ταυτότητα της χώρας, άσχετα από οικογενειακές ή άλλες σχέσεις, αγκυλώσεις του κομματικού παρελθόντος του. Η μεγάλη δασκάλα και μάνα Διοτίμα δίδαξε την άνοδο στην πραγματική ιδέα του δικαίου, της γνώσης και της ηθικής, στη δημιουργία του ωραίου, στην πράξη του καλού και προπάντων στην ανάληψη ευθύνης.
Γι’ αυτό και τώρα η μεγάλη Διοτίμα θρηνεί κι οδύρεται και τα κλάηματά της δεν έχουν τελειωμό, ενώ η Εξουσία, ρημαγμένη, ολολύζει. Πού να ξέρει ακόμα τι την περιμένει!
του Στέλιου Παπαντωνίου
Ο Έρως είναι γιος της Πενίας και του Πόρου, της φτώχιας και του πλούτου. Πήρε πολλά από τη μάνα του, ενώ θέλει να μοιάσει του πατέρα του. Αγαπά αυτά που δεν έχει, την ομορφιά, τον πλούτο, την Eξουσία -αν είναι κόμμα. Η Εξουσία είναι πλούσια, όμορφη, ηθική, στο θησαυροφυλάκιό της διαφυλάσσει ήθη και έθιμα, ιδανικά της πατρίδας. Μη έχοντας λοιπόν την Eξουσία ο εραστής την περιτριγυρίζει, βρίσκει άπειρους τρόπους να την πλησιάσει, κάποτε μόνος, κάποτε με συνέμπορο –κόμμα- που την εποφθαλμιά επίσης, «εν τη ενώσει η ισχύς».
Όταν την πολιορκήσει και την καταλάβει, τότε δεν ξεκολλάει. Μόλις την κάμει δική του, καλεί πρώτα τους συγγενείς κι ύστερα τα κομματόσκυλα, «ελάτε να χαρούμε την Εξουσία, φέρτε συγγενείς και φίλους, ψυχή μου έχεις πολλά αγαθά, φάγε, πίε, ευφραίνου.» Οι συγγενείς βέβαια, χειροκροτήματα, σύγχυση αερολογίας και ιδεολογίας, άρθρα γραμμένα κατά παραγγελίαν, αντιγραφές. Το συνέμπορο κόμμα γλείφει κανένα κοκκαλάκι, πότε πότε γαυγίζει, σώψυχα ξέρει ποιος είναι ο ρόλος του, οι άλλοι διαβλέπουν.
Η Εξουσία είναι όλη δύναμη και σθένος, χάρη κι ομορφιά, έχει όμως κι απαιτήσεις, γι’ αυτό συνεχώς βάζει σε δοκιμασίες τον εραστή, αν της αξίζει. Ο εραστής της Εξουσίας πρέπει να αποδείξει τη δύναμή του στα «δοκίμια» της αγάπης, στη διαφύλαξη του θησαυροφυλακίου, στη λύση των προβλημάτων των πολιτών, στην επίλυση ακανθωδών προβλημάτων με το δύστροπο γείτονα.
Οι αντίπαλοι εραστές την περιτριγυρίζουν, οι ξένοι ορέγονται να την εκμεταλλευτούν. Συγχυσμένος κι ανίκανος ο εραστής παραμελεί τα ύψιστα, πλησιάζει το φοβερό γείτονα πρώτα, δεν ντρέπεται και του προτείνει να τη μοιράζεται καμιά νύχτα μαζί του, «εκ περιτροπής» ως λέγεται. Εκτός των άλλων απαράδεκτων δώρων που του προσφέρει, για να τα βρουν, ενώ εκείνος του ανοίγει νυχθημερόν το λάκκο. Ο εραστής στην κοσμάρα του!
Έρχεται όμως κάποτε κι άλλη δοκιμασία, να ληφθεί μια σοβαρή απόφαση για εκρηκτικά, περί ζωής και θανάτου πάλι, κι αυτή δε λαμβάνεται με καθαρό μυαλό, η σύγχυση επικρατεί, αφού οι μεγάλοι τρομοκρατούν τους μικρούς, οι μικροί θέλουν να το παίξουν μεγάλοι. Η Εξουσία βλέπει την απρονοησία και πριν προλάβει, συγκλονίζεται από έκρηξη μεγάλη. Σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι. Κανένας τότε δε σώζει τον εραστή της Εξουσίας, ούτε το συνέμπορο ούτε τους συγγενείς. Ο κακός γείτονας τρίβει τα χέρια περιμένοντας κι άλλη νύχτα με πολλές σημασίες.
Όλοι ζητούν την κεφαλή του εραστή της Εξουσίας επί πίνακι. Τότε αναμένεται να δείξουν κι ο εραστής κι η οικογένειά του το ήθος τους, όπως κι ο συνέμπορος. Ή θα παραιτηθούν της Εξουσίας ως ανάξιοι, ή θα βρουν δικαιολογίες να την κρατούν, αν φύγει ο συνέμπορος - έστω και μόνοι- φυλακισμένη στο σπίτι, ενώ οι αθώοι αδικημένοι της έκρηξης κραυγάζουν, πορεύονται, καταριούνται. Μαζί τους κόσμος πολύς. Ο εραστής κι η οικογένειά του επικαλούνται προικοσύμφωνα, προσπαθούν να εμπλέξουν άλλους εμπόρους στη θλιβερή μοναξιά τους, για να κρατήσουν την Εξουσία, οι άλλοι όμως αρνούνται. Ο συνέμπορος λάκισε.
Ο λαός αγανακτεί, και προπάντων η μεγάλη μάνα και δασκάλα, η Διοτίμα, θρηνεί και οδύρεται, γιατί άλλα δίδασκε τον εραστή της Εξουσίας, κι άλλα αυτός κι η οικογένειά του με το συνέμπορο έπραξαν. Η μεγάλη δασκάλα και μάνα Διοτίμα δίδαξε πως ο εραστής της Εξουσίας πρέπει να μην την εκμεταλλεύεται κομματικά, αλλά να ανεβαίνει αναβαθμούς και να επιβλέπει από ψηλά το κοινωνικό καλό, την υλική, οικονομική και πνευματική ανάπτυξη όλων των πολιτών, να διαφυλάσσει το θησαυροφυλάκιο, την ταυτότητα της χώρας, άσχετα από οικογενειακές ή άλλες σχέσεις, αγκυλώσεις του κομματικού παρελθόντος του. Η μεγάλη δασκάλα και μάνα Διοτίμα δίδαξε την άνοδο στην πραγματική ιδέα του δικαίου, της γνώσης και της ηθικής, στη δημιουργία του ωραίου, στην πράξη του καλού και προπάντων στην ανάληψη ευθύνης.
Γι’ αυτό και τώρα η μεγάλη Διοτίμα θρηνεί κι οδύρεται και τα κλάηματά της δεν έχουν τελειωμό, ενώ η Εξουσία, ρημαγμένη, ολολύζει. Πού να ξέρει ακόμα τι την περιμένει!
Κυριακή 24 Ιουλίου 2011
Παράνομη "επίσκεψη" ορνεοκεφάλων
Παράνομη «επίσκεψη» ορνεοκεφάλων
του Στέλιου Παπαντωνίου
Μας επιτέθηκε ο Ερντοάν, δορυφορούμενος και προωθημένος με τα χαμόγελα του Άντονυ Ήντεν και του Μεντερές, τις διχοτομικές θεωρίες του Νιχάτ Ερίμ, του Κουτσιούκ και του Ντενκτάς τις κοκκινισμένες παλάμες, του Ταλάτ και του Έρογλου την υποταγή, της Βολκάν και της ΤΜΤ τις βόμβες και την προβοκάτσια.
Όρμησε με τα βομβαρδιστικά του αεροπλάνα να ξερνούν τον όλεθρο, την Αφροδίτη να βιάζεται στα νερά στο Πέντε Μίλι, με τα δηλητηριασμένα κορδόνια στην προβιά του, καθένα και μια πόλη και χωριό μας να σπαρταρούν κάτω από τις ερπύστριες των τανκς, αλλοιωμένα στη φυσιογνωμία, με τις εκκλησιές μας ρημαγμένες, χάσκοντα τέμπλα, τις εικόνες και τα ιερά μας πουλημένα στα εμπορεία του εξωτερικού, μίσος αβυσσαλέο στον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό των αιώνων.
Γαντζώθηκε με του Αττίλα τα κερασφόρα κράνη, άπλωσε το χάρτη του νησιού αναστραμμένο, με τα χωριά μας αναποδογυρισμένα, με τη βίαιη μετακίνηση πληθυσμών, με την καταρράκωση της αξιοπρέπειας των εγκλωβισμένων.
Γαύγισε απειλητικά, με τις χιλιάδες πρόσφυγες βρόχο στο λαιμό του, τα σερνάμενα πόδια, τα στοιβαγμένα όνειρα των συνοικισμών. Πάνω στην πόρτα μαύρο κρέπι, σκεπή μαυροφορεμένη, κάθε μάνα να θρηνεί το χαμένο τέκνο της.
Ποδοπάτησε τη γη μας με τις στρατιωτικές του μπότες βαμμένες στο αίμα των νεκρών και αγνοουμένων μας, με τα λείψανα ιερά των τιμημένων αδελφών μας, ριγμένων στα έγκατα της γης, στα πηγάδια και στα καμίνια, χαμένων στα όρη και στα φαράγγια, με τις ρίζες των δέντρων να τους τυλίγουν τα κόκκαλα, δάση να φυτεύουν οι οχτροί απάνω τους, μη βρεθούν, να μείνουν αγνοούμενοι για πάντα, μην τους κλάψουν στην αγκαλιά οι δικοί τους, μην τους θάψουν με την τιμή και το ανθρώπινο χρέος αρχαιότατο.
Άγριος, μελίσσι στο πετσί του να μη νιώθει, φόρεσε το προσωπείο του κλάδου της ελιάς, κι όμως μάτια λίμνες το αίμα, στα χέρια πουλιά αρπαχτικά, συρματοπλέγματα στην κεφαλή, ρουθούνια δράκου, γκρίζου λύκου, δόντια ύαινας, αυτός, το πρόσωπο ενός κατασκευασμένου από το ιστορικό συνέδριο του Ατατούρκ «πολιτισμού», θεμελιωμένου στην κατάκτηση και πολιτισμική εκθεμελίωση, με τα κοράκια και τα όρνεα, με τη χολή πίδακα στο στόμα.
Χόρεψε τον πολεμικό χορό με κραυγές, ντυμένος τα ξεσκλίδια του τόπου μας, την αλλαγή της δημογραφίας του, με το κουβαλητό της Ανατολίας και την ανατροπή της πληθυσμιακής αναλογίας, ονειρευόμενος το τουρκικό μέλλον ολόκληρου του νησιού, με σχέδια για αυτοδιάθεση της κατασκευαζόμενης μελλοντικά τουρκικής πλειοψηφίας.
Ήρθε ρίχνοντας και πάλι τα δίχτυα της μεγαλαυχείας του, αυτός, ο δήθεν ειρηνοποιός της πιο πολεμοχαρούς στιγμής της ιστορίας μας, ο δήθεν ευρωπαίος, αναδίνουν ακόμα τα χνώτα του βαρβαρίλα. Ορνεοκέφαλος, εξέμεσε τον προσβλητικό για το παγκόσμιο λόγο πως... « δεν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία»- στα νέφαλα, στα όνειρα, στα πόδια του μας βρίσκει- τον απειλητικό λόγο του ληστή, πως δεν επιστρέφει τη δική μας Μόρφου, τη δική μας Καρπασία, τη δική μας Αμμόχωστο, σαν η Κερύνεια να ήταν προϊστορικά δική του! Κασσάνδρα της «οικονομικής μας καταβαράθρωσης», να μας συγκρίνει με τους κλέφτες και κλεφταποδόχους των περιουσιών μας!
Έκνομος κατακτητής στον εικοστό αιώνα, ο μέλλων Ευρωπαίος, που τον φτύνουν Αττίλα και Ούννο οι σελίδες της ευρωπαϊκής Ιστορίας, γιατί θέλει όλοι να υπακούν στους κανόνες του παιχνιδιού του, να γονατίζουν στον παντουρκισμό του και να του σαρκώνουν τα όνειρα.
Γι΄αυτό κι εμείς πρέπει να αντισταθούμε με δόντια και με νύχια, με την ψυχή και το σώμα, με τις δυνάμεις υλικές και πνευματικές, ορατές και αόρατες, με τον ελληνισμό και τη χριστιανοσύνη, ακόμα πιο δυνατά, εμπόδιο στα σχέδιά του, εμείς οι μικροί Ευρωπαίοι, κι όμως της μοίρας μας γραμμένο να σώσουμε την αξιοπρέπεια του ΄Ελληνα, της Ευρώπης και του ανθρώπου, σ’ αυτό το δύσμοιρο ματοβαμμένο από τον Τούρκο εισβολέα νησί.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Μας επιτέθηκε ο Ερντοάν, δορυφορούμενος και προωθημένος με τα χαμόγελα του Άντονυ Ήντεν και του Μεντερές, τις διχοτομικές θεωρίες του Νιχάτ Ερίμ, του Κουτσιούκ και του Ντενκτάς τις κοκκινισμένες παλάμες, του Ταλάτ και του Έρογλου την υποταγή, της Βολκάν και της ΤΜΤ τις βόμβες και την προβοκάτσια.
Όρμησε με τα βομβαρδιστικά του αεροπλάνα να ξερνούν τον όλεθρο, την Αφροδίτη να βιάζεται στα νερά στο Πέντε Μίλι, με τα δηλητηριασμένα κορδόνια στην προβιά του, καθένα και μια πόλη και χωριό μας να σπαρταρούν κάτω από τις ερπύστριες των τανκς, αλλοιωμένα στη φυσιογνωμία, με τις εκκλησιές μας ρημαγμένες, χάσκοντα τέμπλα, τις εικόνες και τα ιερά μας πουλημένα στα εμπορεία του εξωτερικού, μίσος αβυσσαλέο στον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό των αιώνων.
Γαντζώθηκε με του Αττίλα τα κερασφόρα κράνη, άπλωσε το χάρτη του νησιού αναστραμμένο, με τα χωριά μας αναποδογυρισμένα, με τη βίαιη μετακίνηση πληθυσμών, με την καταρράκωση της αξιοπρέπειας των εγκλωβισμένων.
Γαύγισε απειλητικά, με τις χιλιάδες πρόσφυγες βρόχο στο λαιμό του, τα σερνάμενα πόδια, τα στοιβαγμένα όνειρα των συνοικισμών. Πάνω στην πόρτα μαύρο κρέπι, σκεπή μαυροφορεμένη, κάθε μάνα να θρηνεί το χαμένο τέκνο της.
Ποδοπάτησε τη γη μας με τις στρατιωτικές του μπότες βαμμένες στο αίμα των νεκρών και αγνοουμένων μας, με τα λείψανα ιερά των τιμημένων αδελφών μας, ριγμένων στα έγκατα της γης, στα πηγάδια και στα καμίνια, χαμένων στα όρη και στα φαράγγια, με τις ρίζες των δέντρων να τους τυλίγουν τα κόκκαλα, δάση να φυτεύουν οι οχτροί απάνω τους, μη βρεθούν, να μείνουν αγνοούμενοι για πάντα, μην τους κλάψουν στην αγκαλιά οι δικοί τους, μην τους θάψουν με την τιμή και το ανθρώπινο χρέος αρχαιότατο.
Άγριος, μελίσσι στο πετσί του να μη νιώθει, φόρεσε το προσωπείο του κλάδου της ελιάς, κι όμως μάτια λίμνες το αίμα, στα χέρια πουλιά αρπαχτικά, συρματοπλέγματα στην κεφαλή, ρουθούνια δράκου, γκρίζου λύκου, δόντια ύαινας, αυτός, το πρόσωπο ενός κατασκευασμένου από το ιστορικό συνέδριο του Ατατούρκ «πολιτισμού», θεμελιωμένου στην κατάκτηση και πολιτισμική εκθεμελίωση, με τα κοράκια και τα όρνεα, με τη χολή πίδακα στο στόμα.
Χόρεψε τον πολεμικό χορό με κραυγές, ντυμένος τα ξεσκλίδια του τόπου μας, την αλλαγή της δημογραφίας του, με το κουβαλητό της Ανατολίας και την ανατροπή της πληθυσμιακής αναλογίας, ονειρευόμενος το τουρκικό μέλλον ολόκληρου του νησιού, με σχέδια για αυτοδιάθεση της κατασκευαζόμενης μελλοντικά τουρκικής πλειοψηφίας.
Ήρθε ρίχνοντας και πάλι τα δίχτυα της μεγαλαυχείας του, αυτός, ο δήθεν ειρηνοποιός της πιο πολεμοχαρούς στιγμής της ιστορίας μας, ο δήθεν ευρωπαίος, αναδίνουν ακόμα τα χνώτα του βαρβαρίλα. Ορνεοκέφαλος, εξέμεσε τον προσβλητικό για το παγκόσμιο λόγο πως... « δεν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία»- στα νέφαλα, στα όνειρα, στα πόδια του μας βρίσκει- τον απειλητικό λόγο του ληστή, πως δεν επιστρέφει τη δική μας Μόρφου, τη δική μας Καρπασία, τη δική μας Αμμόχωστο, σαν η Κερύνεια να ήταν προϊστορικά δική του! Κασσάνδρα της «οικονομικής μας καταβαράθρωσης», να μας συγκρίνει με τους κλέφτες και κλεφταποδόχους των περιουσιών μας!
Έκνομος κατακτητής στον εικοστό αιώνα, ο μέλλων Ευρωπαίος, που τον φτύνουν Αττίλα και Ούννο οι σελίδες της ευρωπαϊκής Ιστορίας, γιατί θέλει όλοι να υπακούν στους κανόνες του παιχνιδιού του, να γονατίζουν στον παντουρκισμό του και να του σαρκώνουν τα όνειρα.
Γι΄αυτό κι εμείς πρέπει να αντισταθούμε με δόντια και με νύχια, με την ψυχή και το σώμα, με τις δυνάμεις υλικές και πνευματικές, ορατές και αόρατες, με τον ελληνισμό και τη χριστιανοσύνη, ακόμα πιο δυνατά, εμπόδιο στα σχέδιά του, εμείς οι μικροί Ευρωπαίοι, κι όμως της μοίρας μας γραμμένο να σώσουμε την αξιοπρέπεια του ΄Ελληνα, της Ευρώπης και του ανθρώπου, σ’ αυτό το δύσμοιρο ματοβαμμένο από τον Τούρκο εισβολέα νησί.
Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Δέντρα και πουλιά στο προεδρικό
Δέντρα και πουλιά στο προεδρικό
του Στέλιου Παπαντωνίου
Και ξαφνικά φύτρωσαν χιλιάδες δέντρα γύρω στο προεδρικό και πουλιά, πολλά πουλιά άρχισαν να τιτιβίζουν με ανθρώπινη φωνίτσα: «Πρόεδρε, παραιτήσου.» Τα δέντρα δεν κουβαλήθηκαν εκεί σε μια στιγμή. Ήταν στα βάθη της γης, γωνιασμένα στις ψυχές, τα τελευταία χρόνια από σπυρί και ρίζες να μεγαλώνουν, να κάνουν κλώνια και φύλλωμα, τα πουλιά να φτερώνουν, να φτερακίζουν και ν’ αγριεύουν, για τις απροετοίμαστες συνομιλίες, τις ψευδαισθήσεις για εύκολη λύση, τις παραχωρήσεις στον Ταλάτ, τις συνεχείς τυφλές υποχωρήσεις, τις τζίνι προτάσεις περουσιακού αφανισμού, τις δικαιώσεις των δικαστηρίων ενταφιασμένες, με το γκρέμισμα της Ιστορίας, το ταρακούνημα της εκπαίδευσης, με τις ιδέες ανελλήνιστες, με τον παραγκωνισμό και την υποτίμηση της άμυνας, με το ρεαλιστικό ηττοπαθές πνεύμα, με την ξύλινη κομματική επιβολή, γεννημένη στις κλειστές κάμαρες, τουλουπισμένες στις παρωπίδες και στην εσωστρέφεια, στο γύψο χειροπόδαρα.
Κι όλα αυτά τα δέντρα και τα πουλιά, πνιγμένα στο δίκιο τους, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να χτυπούν καμπάνες ξυπνητήρια, να εγερθούν του ύπνου οι κυβερνώντες, γιατί η ύβρις φέρνει την άτη κι η άτη δεν είναι παρά στραβάρα που δε σ’ αφήνει να δεις ούτε και σωστά να κρίνεις.
Μεθυσμένοι από τον άκρατο οίνο της εξουσίας που ονειρεύονταν χρόνια, νομίζοντας πως η άσκησή της είναι το ίδιο με την αντιπολιτευτική φωνή κι εκδήλωση - να χύνεις τον κόσμο σου στους δρομους- τώρα πρέπει να κατάλαβαν πως τα ίδια όπλα μπορούν κι άλλοι να χρησιμοποιήσουν, κι έτσι μένουν οι κυβερνώντες ενεοί, πλην του συγκυβερνώντος, που ακόμα υπνώττει τον ύπνο του υπναλέου. Καιρός όμως να συνειδητοποιήσει το τριάντα τοις εκατό πως είναι λιγότερο από το εβδομήντα και πως κατά συνθήκη κυβερνά αυτή η μειοψηφία. Κι αν τους ανατέθηκε η διακυβέρνηση με άλλα τότε δεδομένα, δεν τους ζήτησε κανείς να ξεθεμελιώσουν ιδέες με τις οποίες αυτός ο κόσμος γεννήθηκε κι αναγιώθηκε και για τις οποίες πάλεψε και ηρωικά θυσιάστηκε.
Μέρα τη μέρα ποτισμένα τα δέντρα με τις κομματικές παραδοξότητες που ασυνήθιστο άκουε, με τις αδικίες και με τις κομματικές προσλήψεις που έβλεπε, με τα γεροντικά φαφούτικα πρόσωπα, τα χαραγμένα χαμόγελα, με τα συγγενικά που έφερναν στο προσκήνιο άλλα συγγενικά, με τη ρητορεία του κυβερνήτη, και προπάντων με την ατέρμονη πορεία προς τον γκρεμό του εθνικού μας θέματος, με τη σκληρόπετση κι απροσανατόλιστη λογικά απόκριση στον άδικο κι εγκληματικό θάνατο των αθώων του δούρειου ίππου των πυρομαχικών.
Τι να σου σφυρίζουν τα τόσα δέντρα που από φυσικού τους μεγαλώνουν και πεθαίνουν όρθια; Τι να σου κελαηδούν τα χιλιάδες πουλιά που προσπαθούν να σε ξυπνήσουν; Το μόνο σωτήριο λόγο τους ν΄ακούς: «Πρόεδρε, παραιτήσου.»
του Στέλιου Παπαντωνίου
Και ξαφνικά φύτρωσαν χιλιάδες δέντρα γύρω στο προεδρικό και πουλιά, πολλά πουλιά άρχισαν να τιτιβίζουν με ανθρώπινη φωνίτσα: «Πρόεδρε, παραιτήσου.» Τα δέντρα δεν κουβαλήθηκαν εκεί σε μια στιγμή. Ήταν στα βάθη της γης, γωνιασμένα στις ψυχές, τα τελευταία χρόνια από σπυρί και ρίζες να μεγαλώνουν, να κάνουν κλώνια και φύλλωμα, τα πουλιά να φτερώνουν, να φτερακίζουν και ν’ αγριεύουν, για τις απροετοίμαστες συνομιλίες, τις ψευδαισθήσεις για εύκολη λύση, τις παραχωρήσεις στον Ταλάτ, τις συνεχείς τυφλές υποχωρήσεις, τις τζίνι προτάσεις περουσιακού αφανισμού, τις δικαιώσεις των δικαστηρίων ενταφιασμένες, με το γκρέμισμα της Ιστορίας, το ταρακούνημα της εκπαίδευσης, με τις ιδέες ανελλήνιστες, με τον παραγκωνισμό και την υποτίμηση της άμυνας, με το ρεαλιστικό ηττοπαθές πνεύμα, με την ξύλινη κομματική επιβολή, γεννημένη στις κλειστές κάμαρες, τουλουπισμένες στις παρωπίδες και στην εσωστρέφεια, στο γύψο χειροπόδαρα.
Κι όλα αυτά τα δέντρα και τα πουλιά, πνιγμένα στο δίκιο τους, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να χτυπούν καμπάνες ξυπνητήρια, να εγερθούν του ύπνου οι κυβερνώντες, γιατί η ύβρις φέρνει την άτη κι η άτη δεν είναι παρά στραβάρα που δε σ’ αφήνει να δεις ούτε και σωστά να κρίνεις.
Μεθυσμένοι από τον άκρατο οίνο της εξουσίας που ονειρεύονταν χρόνια, νομίζοντας πως η άσκησή της είναι το ίδιο με την αντιπολιτευτική φωνή κι εκδήλωση - να χύνεις τον κόσμο σου στους δρομους- τώρα πρέπει να κατάλαβαν πως τα ίδια όπλα μπορούν κι άλλοι να χρησιμοποιήσουν, κι έτσι μένουν οι κυβερνώντες ενεοί, πλην του συγκυβερνώντος, που ακόμα υπνώττει τον ύπνο του υπναλέου. Καιρός όμως να συνειδητοποιήσει το τριάντα τοις εκατό πως είναι λιγότερο από το εβδομήντα και πως κατά συνθήκη κυβερνά αυτή η μειοψηφία. Κι αν τους ανατέθηκε η διακυβέρνηση με άλλα τότε δεδομένα, δεν τους ζήτησε κανείς να ξεθεμελιώσουν ιδέες με τις οποίες αυτός ο κόσμος γεννήθηκε κι αναγιώθηκε και για τις οποίες πάλεψε και ηρωικά θυσιάστηκε.
Μέρα τη μέρα ποτισμένα τα δέντρα με τις κομματικές παραδοξότητες που ασυνήθιστο άκουε, με τις αδικίες και με τις κομματικές προσλήψεις που έβλεπε, με τα γεροντικά φαφούτικα πρόσωπα, τα χαραγμένα χαμόγελα, με τα συγγενικά που έφερναν στο προσκήνιο άλλα συγγενικά, με τη ρητορεία του κυβερνήτη, και προπάντων με την ατέρμονη πορεία προς τον γκρεμό του εθνικού μας θέματος, με τη σκληρόπετση κι απροσανατόλιστη λογικά απόκριση στον άδικο κι εγκληματικό θάνατο των αθώων του δούρειου ίππου των πυρομαχικών.
Τι να σου σφυρίζουν τα τόσα δέντρα που από φυσικού τους μεγαλώνουν και πεθαίνουν όρθια; Τι να σου κελαηδούν τα χιλιάδες πουλιά που προσπαθούν να σε ξυπνήσουν; Το μόνο σωτήριο λόγο τους ν΄ακούς: «Πρόεδρε, παραιτήσου.»
Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011
Η Ατλαντίδα ξαναβυθίζεται
Η Ατλαντίδα ξαναβυθίζεται
του Στέλιου Παπαντωνίου
Η Ατλαντίδα, ένα νησί καλάσνικοφ ριγμένο στο πέλαγο, βυθίστηκε πριν δώδεκα χιλιάδες χρόνια, όπως αναφέρει ο Πλάτων, στηριγμένος σε Αιγύπτιους ιερείς και σε σημάδια αφημένα στις ρωγμές της παγκόσμιας μνήμης.
Ύστερα από έναν απελευθερωτικό αγώνα, που ανέλαβαν με όλη την ψυχή και τους ρόζους των τίμιων χεριών τους οι άνθρωποι, τα δέντρα και οι σπηλιές της, τα κρησφύγετα κι οι βουνοκορφές με τα αντάρτικα ξεσκλίδια τους, παρατηρήθηκαν οι πρώτες καρκινογόνες ουσίες στην επιφάνειά της κι ύστερα στις αναλύσεις αίματός της. Οι γιατροί διέβλεπαν σήψη σταδιακή. Οι αντιθέσεις, αντιφάσεις κι αντίρροπες δυνάμεις μέσα στις οποίες πάλευε, τη ζήμωναν και διέπλαθαν από τη μια κι από την άλλη την έφθειραν και τη διέφθειραν.
Σαράντα περίπου χρόνια πριν τη μεγάλη έκρηξη που την βύθισε στη θάλασσα, δέχτηκε επίθεση από γειτονική της χώρα, που παρουσιαζόταν προστάτης μέρους των πολιτών της. Τα επεκτατικά σχέδια της αρπακτικής γείτονος, η κομματική ασυμφωνία, η χρωματική αβλεψία, ο αλληλοσπαραγμός, σφράγισαν και την ιστορική της μοίρα. Μόνη παρηγοριά ήταν η εργατικότητα των πολιτών της κι η θέλησή τους να ζήσουν ελεύθεροι και αξιοπρεπείς, απαλλαγμένοι από χλευασμούς και βαρίδια γειτόνων και ξένων, με ομόνοια και ειρήνη με τους γηγενείς αλλοεθνείς, όχι με τους εισηγμένους, ύστερα από τα χτυπήματα βαριά της Ιστορίας.
Παρόλες τις προσπάθειες των πολιτών της, η Ατλαντίδα δυστυχώς ατύχησε σε ηγέτες. Λίγο καιρό πριν από την τελική βύθιση, ο Γύγης, ένας βοσκός του βασιλιά της Λιδύας, βρήκε ένα δαχτυλίδι με το οποίο μπορούσε κανείς να κάμει την αδικία χωρίς να φαίνεται, μένοντας ατιμώρητος. Έτσι, αναρριχήθηκε στα τείχη και κατέλαβε την πρωτεύουσα με μια ομάδα πληρωμένων σκληροπυρηνικών της δυσπλαστικής παράταξης, θεωρητικά στρεβλωμένων και φανατικά προσκολλημένων σε αποτυχημένες φαντασιακές παραστάσεις παρελθουσών δεκαετιών, που οδήγησαν σε διάλυση τις χώρες, όπου εφαρμόστηκαν.
Έρμαιο των μεγάλων, μικρή αυτή, καίτοι «Ατλαντίς», παρασυρμένη από την απρονοησία και την άγνοια των κυβερνητών της, παρωπιδοφορούσα, παρασύρθηκε να δεχτεί για φιλοξενία τόνους εκρηκτικών. Ο δούρειος ίππος με όλη την εγκελαδική και κατακλυσμιαία δύναμή του αναδύθηκε από την καταγεγραμμένη σοφία, πήρε σάρκα και οστά, για να επαναλάβει το μακάβριο έργο του. Ελάχιστες μέρες πριν την τελική βύθιση, διεξάγονταν άγονες συνομιλίες με τους ενδογενείς, για να λυθούν διαβολικά και τριβολικά προβλήματα που προκάλεσε η βάρβαρη επέμβαση της γείτονος. Ο Προμηθέας και πάλι εμφανίστηκε, ζήτησε ενισχύσεις, διέβλεψε τους κινδύνους, στάθηκε κυβερνήτης του σκάφους ακλόνητος, οιακοστρόφος τραγικός, ενώ προέβλεπε τη βύθιση. Μαζί του ηρωικά παιδιά, λευκές ψυχές αθώων του καθήκοντος. Ο Επιμηθέας όμως και πάλι καταπλάκωσε τις προμηθεϊκές εκκλήσεις, η αναλγησία των μεγάλων και η εσωτερική αδυναμία των καταληστευσάντων την εξουσία οδήγησαν σε μεγάλη έκρηξη και σε καταβύθιση την Ατλαντίδα.
Δώδεκα χιλιάδες χρόνια μετά, η διδασκαλία του μύθου της στα σχολεία δεν πέτυχε τίποτε, γιατί τα πάντα είχαν αλωθεί κομματικά. Ο μύθος της Ατλαντίδας επαναλαμβάνεται, εκτός αν οι πολίτες αναλάβουν ο καθένας την ευθύνη και αποτινάξουν το νυσταγμό και τη νάρκωση. Μόνη ελπίδα απέμεινε το ξύπνημα των πολιτών. Η νέα Ατλαντίδα, λίγο πριν την τελική πτώση, κουρνιάζει στην αγωνία. Οι Προμηθείς δεν πρέπει να μείνουν και πάλι μόνοι. Το δακτυλίδι του Γύγη πρέπει διαπαντός να ταφεί.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Η Ατλαντίδα, ένα νησί καλάσνικοφ ριγμένο στο πέλαγο, βυθίστηκε πριν δώδεκα χιλιάδες χρόνια, όπως αναφέρει ο Πλάτων, στηριγμένος σε Αιγύπτιους ιερείς και σε σημάδια αφημένα στις ρωγμές της παγκόσμιας μνήμης.
Ύστερα από έναν απελευθερωτικό αγώνα, που ανέλαβαν με όλη την ψυχή και τους ρόζους των τίμιων χεριών τους οι άνθρωποι, τα δέντρα και οι σπηλιές της, τα κρησφύγετα κι οι βουνοκορφές με τα αντάρτικα ξεσκλίδια τους, παρατηρήθηκαν οι πρώτες καρκινογόνες ουσίες στην επιφάνειά της κι ύστερα στις αναλύσεις αίματός της. Οι γιατροί διέβλεπαν σήψη σταδιακή. Οι αντιθέσεις, αντιφάσεις κι αντίρροπες δυνάμεις μέσα στις οποίες πάλευε, τη ζήμωναν και διέπλαθαν από τη μια κι από την άλλη την έφθειραν και τη διέφθειραν.
Σαράντα περίπου χρόνια πριν τη μεγάλη έκρηξη που την βύθισε στη θάλασσα, δέχτηκε επίθεση από γειτονική της χώρα, που παρουσιαζόταν προστάτης μέρους των πολιτών της. Τα επεκτατικά σχέδια της αρπακτικής γείτονος, η κομματική ασυμφωνία, η χρωματική αβλεψία, ο αλληλοσπαραγμός, σφράγισαν και την ιστορική της μοίρα. Μόνη παρηγοριά ήταν η εργατικότητα των πολιτών της κι η θέλησή τους να ζήσουν ελεύθεροι και αξιοπρεπείς, απαλλαγμένοι από χλευασμούς και βαρίδια γειτόνων και ξένων, με ομόνοια και ειρήνη με τους γηγενείς αλλοεθνείς, όχι με τους εισηγμένους, ύστερα από τα χτυπήματα βαριά της Ιστορίας.
Παρόλες τις προσπάθειες των πολιτών της, η Ατλαντίδα δυστυχώς ατύχησε σε ηγέτες. Λίγο καιρό πριν από την τελική βύθιση, ο Γύγης, ένας βοσκός του βασιλιά της Λιδύας, βρήκε ένα δαχτυλίδι με το οποίο μπορούσε κανείς να κάμει την αδικία χωρίς να φαίνεται, μένοντας ατιμώρητος. Έτσι, αναρριχήθηκε στα τείχη και κατέλαβε την πρωτεύουσα με μια ομάδα πληρωμένων σκληροπυρηνικών της δυσπλαστικής παράταξης, θεωρητικά στρεβλωμένων και φανατικά προσκολλημένων σε αποτυχημένες φαντασιακές παραστάσεις παρελθουσών δεκαετιών, που οδήγησαν σε διάλυση τις χώρες, όπου εφαρμόστηκαν.
Έρμαιο των μεγάλων, μικρή αυτή, καίτοι «Ατλαντίς», παρασυρμένη από την απρονοησία και την άγνοια των κυβερνητών της, παρωπιδοφορούσα, παρασύρθηκε να δεχτεί για φιλοξενία τόνους εκρηκτικών. Ο δούρειος ίππος με όλη την εγκελαδική και κατακλυσμιαία δύναμή του αναδύθηκε από την καταγεγραμμένη σοφία, πήρε σάρκα και οστά, για να επαναλάβει το μακάβριο έργο του. Ελάχιστες μέρες πριν την τελική βύθιση, διεξάγονταν άγονες συνομιλίες με τους ενδογενείς, για να λυθούν διαβολικά και τριβολικά προβλήματα που προκάλεσε η βάρβαρη επέμβαση της γείτονος. Ο Προμηθέας και πάλι εμφανίστηκε, ζήτησε ενισχύσεις, διέβλεψε τους κινδύνους, στάθηκε κυβερνήτης του σκάφους ακλόνητος, οιακοστρόφος τραγικός, ενώ προέβλεπε τη βύθιση. Μαζί του ηρωικά παιδιά, λευκές ψυχές αθώων του καθήκοντος. Ο Επιμηθέας όμως και πάλι καταπλάκωσε τις προμηθεϊκές εκκλήσεις, η αναλγησία των μεγάλων και η εσωτερική αδυναμία των καταληστευσάντων την εξουσία οδήγησαν σε μεγάλη έκρηξη και σε καταβύθιση την Ατλαντίδα.
Δώδεκα χιλιάδες χρόνια μετά, η διδασκαλία του μύθου της στα σχολεία δεν πέτυχε τίποτε, γιατί τα πάντα είχαν αλωθεί κομματικά. Ο μύθος της Ατλαντίδας επαναλαμβάνεται, εκτός αν οι πολίτες αναλάβουν ο καθένας την ευθύνη και αποτινάξουν το νυσταγμό και τη νάρκωση. Μόνη ελπίδα απέμεινε το ξύπνημα των πολιτών. Η νέα Ατλαντίδα, λίγο πριν την τελική πτώση, κουρνιάζει στην αγωνία. Οι Προμηθείς δεν πρέπει να μείνουν και πάλι μόνοι. Το δακτυλίδι του Γύγη πρέπει διαπαντός να ταφεί.
Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011
Πολυζωνική, πολυκοινοτική και πολυαεράτη
Πολυζωνική πολυκοινοτική και πολυαεράτη
του Στέλιου Παπαντωνίου
Όσο προχωρούμε στην ενότητα είτε της κοινωνίας είτε της αλήθειας, τόσο το καλύτερο, γιατί εν τη ενώσει των ανθρώπων η ισχύς και η ευημερία. Εξ άλλου, το ενιαίο της αλήθειας είναι λογικό αίτημα: όσο περιεκτική η απόφανση, τόσο πιο θεμελιώδης, παραγωγική και πλησιέστερη στη βεβαιότητα. Γι’ αυτό από μια άλλη άποψη και η απαίτηση για μια υλική ή άυλη αρχή από την οποία να απορρέουν τα πάντα, όπως την αναζήτησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Ένας Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αυτή την ελπίδα των ανθρώπων για ενότητα εκφράζει, όπως στενότερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί.
Αντίθετα προς τα πιο πάνω, στην Κύπρο έχουμε –κακώς- διαγράψει την έννοια του ενιαίου κράτους και παραπατούμε παραμιλώντας για διζωνική δικοινοτική… το συμφραζόμενο υπόλοιπο ανάλογα με το περιεχόμενο, λόγω ασαφειών. Οι στρατιωτικοί της HELBROC όμως τελευταία, όπως γράφουν τα φύλλα, λεν πως η Κύπρος είναι μια τετραζωνική νήσος της οποίας εν μέρος κατέχει η Δημοκρατία της Κύπρου, άλλο οι Τούρκοι (και το είπαν τόσο κακόγουστα και άσχημα, απόδειξη της άγνοιας χρήσης της γλώσσας και της ανάγκης να ξέρει ο Έλλην… ελληνικά) ένα μέρος κατέχει ο ΟΗΕ ως Πράσινη Γραμμή κι ένα βεβαίως η πάλαι ποτέ Μεγάλη νυν απλά Βρετανία. ΄Αρα, έπεα πτερόεντα τα περί «διζωνικής», αφού ήδη είναι τετραζωνική, κι όπως επίσης δείχνει έρευνα, αναμένεται με τη λύση μια ζώνη ουδέτερη, στην οποία όλοι να συνυπάρχουν, θα είναι δηλαδή η νήσος μας γενικά πολυζωνική, πολυπολιτισμική.
Και πολυκοινοτική, γιατί ως τώρα όλοι ξέρουμε πως δεν είναι δύο οι κοινότητες, αφού υπάρχουν οι Αρμένηδες, Μαρωνίτες και Λατίνοι, που δικαιούνται κι αυτοί. Κι αν θα εισαγάγουμε και τους Βρετανούς και τους άλλους ξενιζόμενους είτε με δημόσια βοηθήματα είτε με ιδιωτικά είτε αλλέως πως, οι κοινότητες αυξάνονται σε έξι εφτά ανετότατα. Άρα το «δικοινοτική» αποτελεί πομφόλυγα, αφού ήδη οι κοινότητες είναι περισσότερες και βέβαια αργά γρήγορα θα απαιτούν δικαιώματα στην εκ περιτροπής προεδρία, εκτός απροόπτων, όπως στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές με την περιπετειώδη και ωραία λήξασα εκλογή προέδρου της βουλής.
Αφού λοιπόν πολυζωνική και πολυκοινοτική, το πολυαεράτη θα είναι απαραίτητο, γιατί ήδη το μισό από το φυσικό αέριο το απαιτεί η τουρκοκυπριακή κοινότητα διά στόματος Έρογλου. Και μάλιστα Τούρκοι σχολιαστές αναφέρουν πως όχι μόνο ανήκουν στην τουρκοκυπριακή κοινότητα τα μισά, αλλά σ’ αυτά πρέπει να ληφθεί πρόνοια και για τα συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Δικαιώματα οι Έλληνες, οι Τούρκοι, οι Βρετανοί, οι Αρμένηδες, οι Μαρωνίτες, οι Λατίνοι και τέλος «οι λοιποί οπλίται» της παγκόσμιας και πολυπολιτισμικής μας Κύπρου. Πόθεν και πώς θα μας αρκέσουν τα υπάρχοντα και αναμενόμενα να αναδυθούν εκ του βυθού αέρια;
Και το επιμήθειο: όταν αρχίζεις να υποχωρείς και να μοιράζεις αφρόνως την περιουσία σου, θα’ ρθει στιγμή που θα μείνεις το λεγόμενο «πανί με πανί» (αν σου μείνει τσέπη), και θα χρωστάς ακόμα. Εξ άλλου όσο διασπάς τη δύναμη, τη ζωή σου, το πνεύμα σου, θα απέχεις παρασάγγας απείρους από την ευστάθεια, την απλότητα, την αλήθεια και τη σοφία.
Αυτά πάθαμε και παθαίνουμε με τις αλόγιστες προσφορές μας στους γείτονες, ίσως γιατί γελαστήκαμε από τους «συναγωνιστές και ομοϊδεάτες», ίσως γιατί ήταν λίγα τα δοκτοράτα μας στην Ιστορία και δεν «κατείαμε πράμα», κατά το κρητικό. Είναι όμως ανάγκη να πάθουμε τα πάνδεινα για να μάθουμε; Ο Αισχύλος, δυστυχώς, καταφάσκει.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Όσο προχωρούμε στην ενότητα είτε της κοινωνίας είτε της αλήθειας, τόσο το καλύτερο, γιατί εν τη ενώσει των ανθρώπων η ισχύς και η ευημερία. Εξ άλλου, το ενιαίο της αλήθειας είναι λογικό αίτημα: όσο περιεκτική η απόφανση, τόσο πιο θεμελιώδης, παραγωγική και πλησιέστερη στη βεβαιότητα. Γι’ αυτό από μια άλλη άποψη και η απαίτηση για μια υλική ή άυλη αρχή από την οποία να απορρέουν τα πάντα, όπως την αναζήτησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Ένας Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αυτή την ελπίδα των ανθρώπων για ενότητα εκφράζει, όπως στενότερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί.
Αντίθετα προς τα πιο πάνω, στην Κύπρο έχουμε –κακώς- διαγράψει την έννοια του ενιαίου κράτους και παραπατούμε παραμιλώντας για διζωνική δικοινοτική… το συμφραζόμενο υπόλοιπο ανάλογα με το περιεχόμενο, λόγω ασαφειών. Οι στρατιωτικοί της HELBROC όμως τελευταία, όπως γράφουν τα φύλλα, λεν πως η Κύπρος είναι μια τετραζωνική νήσος της οποίας εν μέρος κατέχει η Δημοκρατία της Κύπρου, άλλο οι Τούρκοι (και το είπαν τόσο κακόγουστα και άσχημα, απόδειξη της άγνοιας χρήσης της γλώσσας και της ανάγκης να ξέρει ο Έλλην… ελληνικά) ένα μέρος κατέχει ο ΟΗΕ ως Πράσινη Γραμμή κι ένα βεβαίως η πάλαι ποτέ Μεγάλη νυν απλά Βρετανία. ΄Αρα, έπεα πτερόεντα τα περί «διζωνικής», αφού ήδη είναι τετραζωνική, κι όπως επίσης δείχνει έρευνα, αναμένεται με τη λύση μια ζώνη ουδέτερη, στην οποία όλοι να συνυπάρχουν, θα είναι δηλαδή η νήσος μας γενικά πολυζωνική, πολυπολιτισμική.
Και πολυκοινοτική, γιατί ως τώρα όλοι ξέρουμε πως δεν είναι δύο οι κοινότητες, αφού υπάρχουν οι Αρμένηδες, Μαρωνίτες και Λατίνοι, που δικαιούνται κι αυτοί. Κι αν θα εισαγάγουμε και τους Βρετανούς και τους άλλους ξενιζόμενους είτε με δημόσια βοηθήματα είτε με ιδιωτικά είτε αλλέως πως, οι κοινότητες αυξάνονται σε έξι εφτά ανετότατα. Άρα το «δικοινοτική» αποτελεί πομφόλυγα, αφού ήδη οι κοινότητες είναι περισσότερες και βέβαια αργά γρήγορα θα απαιτούν δικαιώματα στην εκ περιτροπής προεδρία, εκτός απροόπτων, όπως στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές με την περιπετειώδη και ωραία λήξασα εκλογή προέδρου της βουλής.
Αφού λοιπόν πολυζωνική και πολυκοινοτική, το πολυαεράτη θα είναι απαραίτητο, γιατί ήδη το μισό από το φυσικό αέριο το απαιτεί η τουρκοκυπριακή κοινότητα διά στόματος Έρογλου. Και μάλιστα Τούρκοι σχολιαστές αναφέρουν πως όχι μόνο ανήκουν στην τουρκοκυπριακή κοινότητα τα μισά, αλλά σ’ αυτά πρέπει να ληφθεί πρόνοια και για τα συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Δικαιώματα οι Έλληνες, οι Τούρκοι, οι Βρετανοί, οι Αρμένηδες, οι Μαρωνίτες, οι Λατίνοι και τέλος «οι λοιποί οπλίται» της παγκόσμιας και πολυπολιτισμικής μας Κύπρου. Πόθεν και πώς θα μας αρκέσουν τα υπάρχοντα και αναμενόμενα να αναδυθούν εκ του βυθού αέρια;
Και το επιμήθειο: όταν αρχίζεις να υποχωρείς και να μοιράζεις αφρόνως την περιουσία σου, θα’ ρθει στιγμή που θα μείνεις το λεγόμενο «πανί με πανί» (αν σου μείνει τσέπη), και θα χρωστάς ακόμα. Εξ άλλου όσο διασπάς τη δύναμη, τη ζωή σου, το πνεύμα σου, θα απέχεις παρασάγγας απείρους από την ευστάθεια, την απλότητα, την αλήθεια και τη σοφία.
Αυτά πάθαμε και παθαίνουμε με τις αλόγιστες προσφορές μας στους γείτονες, ίσως γιατί γελαστήκαμε από τους «συναγωνιστές και ομοϊδεάτες», ίσως γιατί ήταν λίγα τα δοκτοράτα μας στην Ιστορία και δεν «κατείαμε πράμα», κατά το κρητικό. Είναι όμως ανάγκη να πάθουμε τα πάνδεινα για να μάθουμε; Ο Αισχύλος, δυστυχώς, καταφάσκει.
Τρίτη 21 Ιουνίου 2011
Απαραίτητα χρονοδιαγράμματα
Απαραίτητα χρονοδιαγράμματα
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Όσο κι αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε ως όρο τη διεξαγωγή των συνομιλιών χωρίς χρονοδιαγράμματα, οι «ειδήμονες» εξωτερικού και εσωτερικού παρατηρούν ότι κάποτε τα όρια κατέρχονται ως σιδερένια πόρτα γκαράζ ή γκιλοτίνα και απαιτούν το σεβασμό τους. Τέτοια χρονοδιαγράμματα απαιτεί η Τουρκία και διατουμπελεκιάζει μέσω των εφημερίδων και των φερέφωνών της εδώ στην Κύπρο.
Γι’ αυτό πιστεύω ακράδαντα πως και η ελληνοκυπριακή κοινότητα, που αποτελεί και το τετραπλάσιο της τουρκικής μειονότητας- κι ας μην αρέσει ο όρος- πρέπει να θέσει τα δικά της αυστηρά χρονοδιαγράμματα και να απαιτήσει κατά γράμμα εφαρμογή τους, ύστερα από την επιδειχθείσα βαρβαρότητα της τουρκικής εισβολής, την καταστροφή του πολιτισμού των κατεχόμενων περιοχών και την προσπάθεια αλλαγής των πάντων επί το τουρκικομουσουλμανικότερο, από μπαϊρακιών στον Πενταδάχτυλο ως μιναρέδων που ξεφυτρώνουν ως θανατερά μανιτάρια στο μακελλεμένο τόπο μας.
Πρώτο χρονοδιάγραμμα πρέπει να απαιτεί ως το τέλος του 2011 την απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων, ιδιαίτερα των τουρκικών, στην πατρίδα τους και τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδά τους ως αχρήστων, μέχρις απολύσεως των φαντάρων. Μια εγκληματική επέμβαση έγινε πριν τριάντα εφτά χρόνια, είτε βρήκε είτε δε βρήκε προσχήματα, η κατάσταση τέλειωσε, η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης με όλα τα εδάφη της, τα βαρβαρικά ήθη δεν τα ανέχεται, γι’ αυτό και, για να μην προσφύγουμε σε διεθνή δικαστήρια, η Τουρκία πρέπει να πεισθεί (όπως λένε όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί) να αποσύρει και να βάλει τα στρατεύματά της όπου δει.
Δεύτερο χρονοδιάγραμμα, να επιστρέψουν όλοι οι έποικοι, μετά των μαντίλων, σανδάλων, τσιατταλιών και βρακούδων τους στη γη τους, να ξανασμίξουν με τ’ αδέλφια τους και τις οικογένειές τους, να σταματήσει το δράμα του ξεριζωμού και της απομόνωσης όλων των, εγκατασταθέντων διά της βίας ή άλλως πως στα κατεχόμενα σπίτια μας. Για τη χαρά τους αυτή δεν δίνεται δικαίωμα παραμονής σε κανένα. Η χώρα τους είναι και φαρδιά και πλατιά και όλους τους καταβροχθίζει. Ως το τέλος του Γενάρη του 2012 έχουν χρόνο να ετοιμάσουν τα βρακιά, τις φασκιές και τους μπόγους τους. Κανένας δεν θα τους κάμει έρευνα, όσα κι αν είναι τα κλεψιμαίικα που θα κουβαλούν μαζί τους.
Τρίτο χρονοδιάγραμμα, ως το τέλος Μαρτίου του 2012 και αρχές Απριλίου οι πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους, τα οποία θα τους παραδοθούν σε οποιαδήποτε κατάσταση βρίσκονται τώρα. Οι παράνομοι ένοικοι σ’ αυτά θα επιστρέψουν στα δικά τους σπίτια στην Κύπρο ή σε άλλες χώρες του εξωτερικού, όπου έχουν δική τους περιουσία και τόπο διαμονής.
Τέλος, με το τέλος του Απρίλη του 2012 επανέρχεται σε ισχύ το σύνταγμα Ζυρίχης Λονδίνου, και οι ελληνοκύπριοι με τους τουρκοκύπριους, ύστερα από τόσα παθήματα και μαθήματα, καλούνται να ζήσουν με το δικό τους νου και όχι με μεταμοσχευμένο. Εξήντα χρόνια ελεύθερου και αλληλοσπαραγμένου βίου θα έδωσε σε όλους να καταλάβουν ποιο είναι το συμφέρον τους.
Αν μου πείτε, ύστερα από όλα αυτά, «ξύπνα, ρε», θα πω κι εγώ, « ξυπνάτε εσείς πρώτα».
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Όσο κι αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε ως όρο τη διεξαγωγή των συνομιλιών χωρίς χρονοδιαγράμματα, οι «ειδήμονες» εξωτερικού και εσωτερικού παρατηρούν ότι κάποτε τα όρια κατέρχονται ως σιδερένια πόρτα γκαράζ ή γκιλοτίνα και απαιτούν το σεβασμό τους. Τέτοια χρονοδιαγράμματα απαιτεί η Τουρκία και διατουμπελεκιάζει μέσω των εφημερίδων και των φερέφωνών της εδώ στην Κύπρο.
Γι’ αυτό πιστεύω ακράδαντα πως και η ελληνοκυπριακή κοινότητα, που αποτελεί και το τετραπλάσιο της τουρκικής μειονότητας- κι ας μην αρέσει ο όρος- πρέπει να θέσει τα δικά της αυστηρά χρονοδιαγράμματα και να απαιτήσει κατά γράμμα εφαρμογή τους, ύστερα από την επιδειχθείσα βαρβαρότητα της τουρκικής εισβολής, την καταστροφή του πολιτισμού των κατεχόμενων περιοχών και την προσπάθεια αλλαγής των πάντων επί το τουρκικομουσουλμανικότερο, από μπαϊρακιών στον Πενταδάχτυλο ως μιναρέδων που ξεφυτρώνουν ως θανατερά μανιτάρια στο μακελλεμένο τόπο μας.
Πρώτο χρονοδιάγραμμα πρέπει να απαιτεί ως το τέλος του 2011 την απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων, ιδιαίτερα των τουρκικών, στην πατρίδα τους και τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδά τους ως αχρήστων, μέχρις απολύσεως των φαντάρων. Μια εγκληματική επέμβαση έγινε πριν τριάντα εφτά χρόνια, είτε βρήκε είτε δε βρήκε προσχήματα, η κατάσταση τέλειωσε, η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης με όλα τα εδάφη της, τα βαρβαρικά ήθη δεν τα ανέχεται, γι’ αυτό και, για να μην προσφύγουμε σε διεθνή δικαστήρια, η Τουρκία πρέπει να πεισθεί (όπως λένε όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί) να αποσύρει και να βάλει τα στρατεύματά της όπου δει.
Δεύτερο χρονοδιάγραμμα, να επιστρέψουν όλοι οι έποικοι, μετά των μαντίλων, σανδάλων, τσιατταλιών και βρακούδων τους στη γη τους, να ξανασμίξουν με τ’ αδέλφια τους και τις οικογένειές τους, να σταματήσει το δράμα του ξεριζωμού και της απομόνωσης όλων των, εγκατασταθέντων διά της βίας ή άλλως πως στα κατεχόμενα σπίτια μας. Για τη χαρά τους αυτή δεν δίνεται δικαίωμα παραμονής σε κανένα. Η χώρα τους είναι και φαρδιά και πλατιά και όλους τους καταβροχθίζει. Ως το τέλος του Γενάρη του 2012 έχουν χρόνο να ετοιμάσουν τα βρακιά, τις φασκιές και τους μπόγους τους. Κανένας δεν θα τους κάμει έρευνα, όσα κι αν είναι τα κλεψιμαίικα που θα κουβαλούν μαζί τους.
Τρίτο χρονοδιάγραμμα, ως το τέλος Μαρτίου του 2012 και αρχές Απριλίου οι πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους, τα οποία θα τους παραδοθούν σε οποιαδήποτε κατάσταση βρίσκονται τώρα. Οι παράνομοι ένοικοι σ’ αυτά θα επιστρέψουν στα δικά τους σπίτια στην Κύπρο ή σε άλλες χώρες του εξωτερικού, όπου έχουν δική τους περιουσία και τόπο διαμονής.
Τέλος, με το τέλος του Απρίλη του 2012 επανέρχεται σε ισχύ το σύνταγμα Ζυρίχης Λονδίνου, και οι ελληνοκύπριοι με τους τουρκοκύπριους, ύστερα από τόσα παθήματα και μαθήματα, καλούνται να ζήσουν με το δικό τους νου και όχι με μεταμοσχευμένο. Εξήντα χρόνια ελεύθερου και αλληλοσπαραγμένου βίου θα έδωσε σε όλους να καταλάβουν ποιο είναι το συμφέρον τους.
Αν μου πείτε, ύστερα από όλα αυτά, «ξύπνα, ρε», θα πω κι εγώ, « ξυπνάτε εσείς πρώτα».
Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011
Καρτερική μαχητικότητα
Καρτερική μαχητικότητα
του Στέλιου Παπαντωνίου
Σαράντα χρόνια σχεδόν ρίζωσε στην καρέκλα μερόνυχτα να τον περιμένει. Ούτε πρόλαβε τότε να του ετοιμάσει τον καφέ, ο πόλεμος βροντούσε στα ραδιόφωνα και στον αέρα έπεφταν οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές, αυτούς τους είδε με τα μάτια της κι ο γιος της τώρα στην πρώτη γραμμή και δεν έρχεται μήνες και χρόνια κι αυτή ν’ απλώνει ρίζες του βάθους ολοένα και να μελετά την επιστροφή του, πήρε πρώτα τους δρόμους με μια φωτογραφία τρεμάμενη, κουρτάλισε θύρες, κανείς δεν έστερξε, βουβά τα παράθυρα, μουντός κι ο πόνος κι οι άνθρωποι, αγνοήθηκε κι αυτή κι ο γιος της, μα σαν κάθεται εκεί στην πόρτα και τον περιμένει, τον φαντάζεται να ’ρχεται, να δίνει μια και ν’ ανοίγει, ένα θαμβωτικό φως θα την περιλούσει κι αυτή θα τον αγκαλιάσει και δε θα τον αφήσει πια ν’ αναληφθεί, όπως την άλλη φορά. Τόσα σκέφτεται και ξανασκέφτεται και ξημεροβραδιάζεται και γέρνει και γερνά. Το σπίτι γέμισε ρωγμές, τι την πειράζει, σαν έρθει το παιδί της τα ξαναφτιάχνει, οι ώμοι σκέβρωσαν, τα δάχτυλα δε λυγίζουν αυτά δεν πειράζει, μόνο η καρδιά να μένει αλύγιστη, λέει και ξαναλέει, και ξαναβρίσκει το θάρρος και τη δύναμη, βράχος η θέληση να τον περιμένει, κι η πίστη ακλόνητη να τον καρτερεί, ώσπου τον έφεραν και δεν το πίστευε, την είχαν –λέει- προειδοποιήσει, μη νομίζεις, αλλά αυτή δεν κάτεχε από τέτοια ψυχολογικά, τον είδε και δεν πίστευε, λείψανα της είπαν, κακοποιημένα απομεινάρια της λεβεντιάς, ώσπου τον έθαψαν με τις δέουσες τιμές, τους λόγους των δικών και τα λογίδρια των ξένων, τα λόγια και τα συλλυπητήρια, και τώρα τι να κάμει, νυν απολύεις, είπε, μόνο μαζί του εκεί στους ουρανούς θα μπορούνε πια να τα λεν ομάδι, πέταξε μ’ όλη την αρχοντιά και την περηφάνια της κοντά του, να της τα πει πρώτο χέρι, να τ’ ακούσει με τα ίδια τ’ αυτιά της ψυχής της και να την ταξιδεύει στα πεδία των μαχών, καμιά δύναμη να μην τους χωρίσει πια.
Κι ύστερα ήρθε το άλλο μαντάτο, τον βρήκαν θαμμένο με το όπλο και το κράνος, με την ερυθρά χλαμύδα και με τη ασπίδα του σαν Σπαρτιάτη, αυτός που τα είδε τα περιέγραψε με το νι και με το σίγμα, δεν πίστευε τα όσα έβλεπε, νόμιζε πως κάποτε θα ξεθωριάσουν κι όμως αναδύονται χαραγμένα στη μνήμη του τόσα χρόνια, θυμάται κι εκμυστηρεύεται. Θαμμένος από τον εχθρό και τιμημένος, με το κράνος και με το όπλο, δεν σταμάτησε λεπτό μόνος να πολεμά με το αντιαεροπορικό, το σκοτάδι τον βρήκε στην ύψιστη στιγμή της ανθρώπινης θυσίας, του ενθουσιασμού, να υπερασπίζεται την πατρίδα και τις αρχές του, ευτυχώς δεν ήξερε πόσο θα κακοποιούνταν οι έννοιες μετά τη θυσία του, αυτός ήδη πετούσε ανάλαφρα με τα φτερά των αγγέλων. Κι άλλοι τιμήθηκαν από τον εχθρό στο πεδίο της μάχης, και τώρα που τους συναντά του διηγούνται τα δικά τους, έτσι γράφτηκε η Ιστορία που δεν διαγράφεται, κι ο δάσκαλος απομένει ενεός.
Τι μένει απ’ όλα αυτά; Η υπομονή της μάνας κι η μαχητικότητα του στρατιώτη.
Μας φτάνουν και μας περισσεύουν σαν τα’ χουμε, για να ζήσουμε αξιοπρεπώς κι εμείς και τα παιδιά και τα εγγόνια μας, ως Έλληνες της Κύπρου στον τόπο μας. Και με ισχνά βαλάντια και με λιγδιασμένα. Αυτή η Ιστορία τώρα γράφεται στο νησί μας και δεν μπορεί να μένει στα υστερόγραφα και στις υποσημειώσεις, παρά μόνο να πάρει την πρωτεύουσα θέση και στη μεταρρύθμιση και στα αναλυτικά προγράμματα και στα βιβλία.
Ο πλούτος του λαού μας είναι το πνεύμα της καρτερίας και της μαχητικότητας, η αυτοθυσία του, η θέληση να ζήσει ελεύθερος, γι’ αυτό και υπομένει κι επιμένει. Αυτό τον πλούτο δεν μπορούμε να τον στερούμε από τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
του Στέλιου Παπαντωνίου
Σαράντα χρόνια σχεδόν ρίζωσε στην καρέκλα μερόνυχτα να τον περιμένει. Ούτε πρόλαβε τότε να του ετοιμάσει τον καφέ, ο πόλεμος βροντούσε στα ραδιόφωνα και στον αέρα έπεφταν οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές, αυτούς τους είδε με τα μάτια της κι ο γιος της τώρα στην πρώτη γραμμή και δεν έρχεται μήνες και χρόνια κι αυτή ν’ απλώνει ρίζες του βάθους ολοένα και να μελετά την επιστροφή του, πήρε πρώτα τους δρόμους με μια φωτογραφία τρεμάμενη, κουρτάλισε θύρες, κανείς δεν έστερξε, βουβά τα παράθυρα, μουντός κι ο πόνος κι οι άνθρωποι, αγνοήθηκε κι αυτή κι ο γιος της, μα σαν κάθεται εκεί στην πόρτα και τον περιμένει, τον φαντάζεται να ’ρχεται, να δίνει μια και ν’ ανοίγει, ένα θαμβωτικό φως θα την περιλούσει κι αυτή θα τον αγκαλιάσει και δε θα τον αφήσει πια ν’ αναληφθεί, όπως την άλλη φορά. Τόσα σκέφτεται και ξανασκέφτεται και ξημεροβραδιάζεται και γέρνει και γερνά. Το σπίτι γέμισε ρωγμές, τι την πειράζει, σαν έρθει το παιδί της τα ξαναφτιάχνει, οι ώμοι σκέβρωσαν, τα δάχτυλα δε λυγίζουν αυτά δεν πειράζει, μόνο η καρδιά να μένει αλύγιστη, λέει και ξαναλέει, και ξαναβρίσκει το θάρρος και τη δύναμη, βράχος η θέληση να τον περιμένει, κι η πίστη ακλόνητη να τον καρτερεί, ώσπου τον έφεραν και δεν το πίστευε, την είχαν –λέει- προειδοποιήσει, μη νομίζεις, αλλά αυτή δεν κάτεχε από τέτοια ψυχολογικά, τον είδε και δεν πίστευε, λείψανα της είπαν, κακοποιημένα απομεινάρια της λεβεντιάς, ώσπου τον έθαψαν με τις δέουσες τιμές, τους λόγους των δικών και τα λογίδρια των ξένων, τα λόγια και τα συλλυπητήρια, και τώρα τι να κάμει, νυν απολύεις, είπε, μόνο μαζί του εκεί στους ουρανούς θα μπορούνε πια να τα λεν ομάδι, πέταξε μ’ όλη την αρχοντιά και την περηφάνια της κοντά του, να της τα πει πρώτο χέρι, να τ’ ακούσει με τα ίδια τ’ αυτιά της ψυχής της και να την ταξιδεύει στα πεδία των μαχών, καμιά δύναμη να μην τους χωρίσει πια.
Κι ύστερα ήρθε το άλλο μαντάτο, τον βρήκαν θαμμένο με το όπλο και το κράνος, με την ερυθρά χλαμύδα και με τη ασπίδα του σαν Σπαρτιάτη, αυτός που τα είδε τα περιέγραψε με το νι και με το σίγμα, δεν πίστευε τα όσα έβλεπε, νόμιζε πως κάποτε θα ξεθωριάσουν κι όμως αναδύονται χαραγμένα στη μνήμη του τόσα χρόνια, θυμάται κι εκμυστηρεύεται. Θαμμένος από τον εχθρό και τιμημένος, με το κράνος και με το όπλο, δεν σταμάτησε λεπτό μόνος να πολεμά με το αντιαεροπορικό, το σκοτάδι τον βρήκε στην ύψιστη στιγμή της ανθρώπινης θυσίας, του ενθουσιασμού, να υπερασπίζεται την πατρίδα και τις αρχές του, ευτυχώς δεν ήξερε πόσο θα κακοποιούνταν οι έννοιες μετά τη θυσία του, αυτός ήδη πετούσε ανάλαφρα με τα φτερά των αγγέλων. Κι άλλοι τιμήθηκαν από τον εχθρό στο πεδίο της μάχης, και τώρα που τους συναντά του διηγούνται τα δικά τους, έτσι γράφτηκε η Ιστορία που δεν διαγράφεται, κι ο δάσκαλος απομένει ενεός.
Τι μένει απ’ όλα αυτά; Η υπομονή της μάνας κι η μαχητικότητα του στρατιώτη.
Μας φτάνουν και μας περισσεύουν σαν τα’ χουμε, για να ζήσουμε αξιοπρεπώς κι εμείς και τα παιδιά και τα εγγόνια μας, ως Έλληνες της Κύπρου στον τόπο μας. Και με ισχνά βαλάντια και με λιγδιασμένα. Αυτή η Ιστορία τώρα γράφεται στο νησί μας και δεν μπορεί να μένει στα υστερόγραφα και στις υποσημειώσεις, παρά μόνο να πάρει την πρωτεύουσα θέση και στη μεταρρύθμιση και στα αναλυτικά προγράμματα και στα βιβλία.
Ο πλούτος του λαού μας είναι το πνεύμα της καρτερίας και της μαχητικότητας, η αυτοθυσία του, η θέληση να ζήσει ελεύθερος, γι’ αυτό και υπομένει κι επιμένει. Αυτό τον πλούτο δεν μπορούμε να τον στερούμε από τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)