Άλλος- άλλη -άλλο
Άλλη νοοτροπία
εκείνοι, άλλη εμείς, γι’ αυτό και δεν συμφωνούμε και ούτε θα συμφωνήσουμε ποτέ,
γιατί ο ένας στηρίζεται στην αδυναμία του και στο δίκαιο και ο άλλος στη δύναμή
του με την οποία επιβάλλει τη λογική και τις θέσεις του, την αδηφαγία και την
επεκτατικότητά του εις βάρος των άλλων, ως επί το πλείστον γειτόνων.
Αν διαβάσει κανείς
τις εκθέσεις του Νιχάτ Ερίμ, θα δει πως πρόκειται για ένα κείμενο που δεν έχει
ενιαία λογική βάση παρά μόνο μία, τα συμφέροντα της Τουρκίας, οπότε μπορεί να
χρησιμοποιεί μια το δίκαιο, μια την ισχύ, μια την Ιστορία, μια τα μίλια που
απέχει η Ελλάδα από την Κύπρο και η Τουρκία από την Κύπρο, φτάνει να
εξυπηρετούν τον σκοπό του, την ανακατάληψη του νησιού από την Τουρκία, κατά τις
οδηγίες Ατνάν Μεντερές.
Οπότε μη
περιμένουμε πως θα λύσουμε λογικά το Κυπριακό, γιατί η τουρκική λογική είναι
του συμφέροντος και των συνεχώς απαιτήσεών της. Πάντα παραπονεμένη, πάντα
εκείνοι είναι οι αδικημένοι, μεγάλη τέχνη να παρουσιάζει κανείς το άσπρο μαύρο,
από τον καιρό των σοφιστών.
Το παρατηρούμε
καθημερινά και το ακούμε με χίλιους δυο τρόπους
από τον Ερχιουρμάν, παίρνει εκείνο το κακόμοιρο ύφος, ανοίγει όμως τις
αγκάλες να αγκαλιάσει την κυρία Ολγκίν, μα δεν γίνεται από τη μια να την
αγκαλιάζεις και από την άλλη να παραβαίνεις όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Μα να μου πεις, ο
Ερντογάν τι κάνει; Πάει στα Ηνωμένα Έθνη και ζητεί από όλα τα κράτη μέλη να
παραβούν τα ψηφίσματα για το κυπριακό που ενέκριναν, όλα ανεξαίρετα, και να
αναγνωρίσουν ως κράτος το παραπαίδι της Τουρκιάς. Και βεβαίως η ντροπή άγνωστη.
Θράσος να έχεις, να περνάς!
Παρασυρμένοι κι
εμείς από τη φορά των γεγονότων, αποδεχόμαστε προτάσεις γελοίες. Άκου να παίζουν
ποδόσφαιρο μαζί οι ποδοσφαιρικές ομάδες των δυο κοινοτήτων και αυτό να
θεωρείται «μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης», την ώρα που ο παίχτης της τουρκιάς
μπορεί να είναι έποικος, κλέφτης κάτοικος του σπιτιού του αντίπαλου παίχτη της
ελληνικής κυπριακής ομάδας. Κωμικοτραγικά πράγματα. Ε παίχτη, κάθεσαι στο σπίτι
μου και θέλεις να παίζω μαζί σου;
Και εδώ θα
πεταχτούν οι φιλειρηνικοί, ωσάν εμείς να είμαστε οι φιλοπόλεμοι, να μας
κατσαδιάσουν κατά το σύνηθες: «Οι Τούρκοι της Κύπρου είναι αδελφοί μας», και
άντε να τους βρεις πόσοι απέμειναν.
Γι’ αυτό λέω,
άλλος ο νους τους, άλλος ο νους μας. Και άλλος των ουδετέρων ή ελληνοφώνων.
Κι εδώ ετοιμάσου,
κάποιος θα πεταχτεί να σου πει, «μα αυτά υποστηρίζει και η Τουρκία: δύο κράτη,
δύο έθνη, δυο θρησκείες, δυο γλώσσες, άρα καλά ζητεί διχοτόμηση από το 1950,
κατά τον νου του Νιχάτ Ερίμ».
Έχεις και συ δίκαιο! η απάντηση. Για να
θυμηθούμε τον χότζα.