ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΓΕΡΗΜΑ
Κανονικά, ύστερα
από τις κραυγές του Ερντογάν και τις μαγείες του εδώ υποκλινομένου του πρέπει
να κλειδοστομιάζουμε, να φοβόμαστε να εκφραστούμε, μην πούμε ή προ πάντων μην
κάνουμε κάτι που θα εξοργίσει τον σουλτάνα και τη σουλτανίνα του, κι έτσι να
μετρούμε την ανελευθερία ή την ραγιαδοσύνη μας. Κατά τα άλλα θα αφήσουμε στον
Θουκυδίδη το εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον, γιατί κανένα από
αυτά δεν έχουμε να επιδείξουμε.
Κανένας δεν θα
μας βοηθήσει αν υποστούμε επίθεση, και είναι να απορεί κανείς πώς ακόμα
βρίσκονται ανδρείοι να παραμένουν σ’ αυτό τον τόπο και να θέλουν να
δημιουργήσουν. Παράξενα πράγματα! Μάλλον πολλή πίστη θα έχουμε στον Θεό ή
αφηνόμαστε στο έλεός του! Είμαστε μόνοι και αβοήθητοι σε περίπτωση ανάγκης.
Αυτό ήταν το συμπέρασμα της χθεσινής μου ανάρτησης, που μιλούσε για ελπιδοφόρα
μηνύματα, αλλά φαίνεται δεν έλαβα υπόψη τους άλλους και τις γνώμες τους. Όταν
τις διάβασα, τις περισσότερες αρνητικές ή πολύ ρεαλιστικές, είπα, και ο Θεός
βοηθός! Για να μην πω, να μείνουν γέρημα!