ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ, ΟΙ ΥΦΑΝΤΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΑ

 

Αλεξάνδρα Ζαμπά, ΟΙ ΥΦΑΝΤΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΑ

Η εισαγωγή στα ποιήματα είναι μια βαθιά και λεπτομερής παράθεση σκέψεων και συναισθημάτων, βιωμάτων προπάντων, που καταγράφονται σε λόγο ευγενή και θαυμαστό για την ακρίβεια και την ανάλυση των εσωτερικών λεπτών συλλήψεων. Τούτο σημαίνει πως η ποιήτρια έχει συλλάβει εν όλω και εν μέρει την όλη διαδικασία του κεντήματος και την έχει μετατρέψει σε λογική και ποιητική έκφραση, μέσω της οποίας μεταδίδει τις ασύλληπτες υφάνσεις του κορμιού και της ψυχής των γυναικών όταν κεντούν, περικλεισμένες μέσα στον χρόνο και στον τόπο τους, άσχετα αν έχουν ξεριζωθεί. Η παράδοση βρίσκεται ζωντανή στην πνοή και στην κάθε τους κίνηση.

Θαυμάζω την σύλληψη και την κατάθεση τόσο ειδικών σκέψεων, σπάνιων συναισθημάτων και της γυναικείας ζώσας ιστορικής συνείδησης και ευαισθησίας.

Με σκηνές από την τουρκική εισβολή αρχίζει η ποιητική συλλογή. Κέντρο των ποιημάτων η Καραβιώτισσα, κορμί και ψυχή, εργόχειρο του σύμπαντος κόσμου, της Ιστορίας και του τόπου της. Τα έργα των χειρών της εκφράζουν τον ψυχικό της κόσμο, σκέψεις και συναισθήματα. Παρακολουθώντας την ζούμε μαζί της το σύμπαν. Η κλωστή ανεβοκατεβαίνει, ιστορεί και τραγουδά.

Σημαντική η χρήση δίσημων λέξεων που συμπλέκουν κέντημα, ψυχικές δονήσεις και το περιβάλλον, για παράδειγμα: το στημόνι των σκέψεων, ράβετε πληγές, σχεδιάζετε προοπτικές, ράβουν τον σχισμένο ορίζοντα, ξέφτισε το φως, υφάντρες των σκιών, αγκαλιάστε με νήματα τη γη, πλέξτε τις φοβερές στιγμές, δαντέλας κύματα γλύφουν την ακτή.

Με την εισβολή όλη η ζωή τους καταλήγει στο πλέξιμο, πλέκουν αστερισμούς, μοιρολόγια, με την ελπίδα του γυρισμού. Τις νύχτες του Ιούλη γίνονται ένα με το έργο τους, οι μνήμες νήμα και βελόνα. Το κέντημα είναι ο λόγος τους, εκφράζει το άρρητο και ενώνει τις γενιές των γυναικών.

Ποιήματα γεμάτα αναταραχή, φόβο και τρόμο για τα παιδιά, η καταστροφή παντού. Βιασμοί, επαναλήψεις αρχαίων δραμάτων καρφώνονται στη μνήμη. Μέσα στην τόση σύγχυση το νήμα του λαβύρινθου, αρχαίοι μύθοι ξαναβρίσκουν τη θέση και το νόημά τους.

Μνήμες από ευτυχισμένες στιγμές ερωτικές μπλέκονται με τα νήματα, ενώ οι αγνοούμενοι ξανάρχονται στη φαντασία με όλη τη ζωντάνια τους.

Σε  τελευταία ανάλυση, ο Καραβάς δεν χάθηκε, ξαναζεί στο κέντημα, οι κεντήστρες τον κρατούν ζωντανό, δεν ξεχνούν την εισβολή και τα βάσανα, αλλά ορκίζονται πως θα επιστρέψουν στα χώματά τους, μια μεγάλη νίκη της ζωής!

Στέλιος Παπαντωνίου

απαιτήσεις και μόνο απαιτήσεις

 

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Μπορεί να είναι ο μικρός της παρέας, άνομος παράνομος κλέφτης και φονιάς, αλλά η σουλτάνα του είναι μεγάλη, τον κρατά από το χεράκι, ένα δυο και ένα δυο, εκείνη το καθοδηγεί, τον γέννησε, κι αν δεν υπήρχε θα τον εφεύρισκε, λέει.

Μικρό κράτος κι εμείς, στριμωχτήκαμε στην αγκαλιά της Ευρώπης, μια μεγάλη ενότητα κρατών, ο αγώνας για επιβίωση απαιτεί συμμαχίες, και συνέπεια, μη νομίζουμε πως μπορούμε να είμαστε μια με τον ένα και μια με τον άλλο, άλλοι τα μπορούν ως δυνατοί.

Ο μικρός της παρέας βρέθηκε στην Ευρώπη χωρίς καμιά δική του απόδειξη πως το αξίζει, άνευ εξετάσεων, η Κυπριακή Δημοκρατία περνούσε τις εξετάσεις, εντάχθηκε ολόκληρη, αλλά το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν μπορεί να ισχύσει σε κατεχόμενη από ξένη χώρα περιοχή, ή εμείς δεν έχουμε την ισχύ να το επιβάλουμε.

Ο μικρός της παρέας τρώει με χρυσά κουτάλια από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, και απαιτεί άλλα κι άλλα, τώρα -λέει- θα επισκεφτεί ευρωπαϊκές χώρες για να τους ζητήσει να αρθούν οι αδικίες εις βάρος του λαού του, τώρα ποιος είναι αυτός ο λαός του δεν μας το φανερώνει, με τόσους έποικους, έγκλημα πολέμου, και ποιες είναι αυτές οι αδικίες, να αναγνωρίσουμε τους πάντες του ως πολίτες της ΚΔ, με ταυτότητα ευρωπαϊκή κυπριακή, αλλά μη !!!, η Ευρώπη δεν δέχεται να μετέχει στις συνομιλίες για λύση του κυπριακού, το ευρωπαϊκό κεκτημένο ένας χάρτης ελευθεριών, κι αυτός τις αποφεύγει, μια ζωή εμείς και τα παιδιά και τα εγγόνια μας σκλαβάκια κι αυτός με τη σουλτάνα του να επεκτείνονται και να κατατρών τους γείτονες.

Εδώ κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξή μας, κι αν αγωνιζόμαστε για επιβίωση, δεν εννοούμε μόνο τη βιολογική αλλά και την πνευματική, και τη νομιμότητα και την ασφάλεια, όπως όλα τα κανονικά κράτη της γης. Για ένα κανονικό κράτος ο αγώνας. Κι αυτός με τις απαιτήσεις του να περιμένει να αναγνωρίσουμε το άδικο ως δίκαιο, και μάλιστα ευρωπαϊκό!

κερκυραίων δημηγορία

 

Κερκυραίων δημηγορία

Σαν είδαν οι Κερκυραίοι

πως κινδύνευαν από τους Κορινθίους

Έσπευσαν στην Αθήνα να ζητήσουν βοήθεια.

Ως τώρα στους αδέσμευτους,

Ούτε με τον ένα ούτε με τον άλλο,

Έτσι νόμιζαν πως είχαν ήσυχο κεφάλι

Και ασφάλεια.

Να όμως τώρα που όλα διαψεύδονται

Και σπεύδουν, σε κάποια αγκαλιά να χωθούν.

Σας παρέχουμε τη γεωγραφική μας θέση

Τη γειτονεία με φιλικές μας χώρες

Δρόμους εμπορίου και κόμβους ενεργειακούς

Με την υπόσχεση πως θα ’μαστε μαζί σας

Στα εύκολα και στα δύσκολα

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να στριφογυρίζουμε

Μια σε σας και μια στους άλλους

Με συνέπεια και πίστη στη γραμμή σας.

 

Ν’ ακούσουμε και τους Κορινθίους,

Είπαν οι Αθηναίοι.

ΔΗΜΗΓΟΡΙΑ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ

 

Δημηγορία Κορινθίων

Οι Κορίνθιοι πήγαν και στη Σπάρτη:

Αναβλητικοί, βραδείς την καρδίαν και τον νου

Δεν βλέπετε τους Αθηναίους

Ούτε οι ίδιοι ησυχάζουν

Ούτε αφήνουν ήσυχο κανένα.

Επιτεθείτε τους τώρα στην αρχή τους.

Όσο καθυστερείτε και ανέχεστε

Τόσο εκείνοι θα αδικούν και θα θεριεύουν.

Η πολλή ανοχή βλάφτει.

Αλλά για να τρίξεις  δόντι

Πρέπει να  ’χεις.

Εμφυτεύσατε!

κατά δύναμιν

 

ΚΑΤΑ ΔΥΝΑΜΙΝ

Πότε τα κρατούσες από το χεράκι να μάθουν να περπατούν, πότε διάβαζες μαζί τους και αγωνιούσες για τις εξετάσεις και τα αποτελέσματα, πότε γίναν πτυχιούχοι, και τώρα -λέει- πρώτη μέρα στη δουλειά, θυμάσαι τις δικές σου αναβάσεις, ευχές, και ο Θεός βοηθός, όλα να παν καλά, για το καλό τους και για το καλό του τόπου. Ένα δρόμος ανοίγει, το μέλλον αόρατον αλλά χέρια και νους και θέληση και πίστη  γι’ αυτά ασκήθηκαν τόσα χρόνια, για να δαμάζουν το χάος. Κατά δύναμιν.

ένας περίπου απολογισμός

 

ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αυτές τις μέρες τα σχολεία, τα κολλέγια και τα πανεπιστήμια είχαν τις τελικές τους γιορτές, με πολλούς αποφοίτους- τώρα πτυχιούχους, μεγάλη χαρά γονιών συγγενών και φίλων αλλά και του τόπου γενικότερα, αφού μια νέα γενιά έρχεται να υπηρετήσει από διάφορες θέσεις και να προσφέρει ανάλογα με τα προσόντα που απέκτησε με τις σπουδές.

Η Κύπρος από το 1974 βρίσκεται διχοτομημένη με τη βία των τουρκικών όπλων, ευκαιρία περίμενε, την βρήκε, άλλες όμως οι διακηρύξεις για αποκατάσταση της τάξεως και άλλη η πραγματικότητα, η εφαρμογή των σχεδίων της για διχοτόμηση.

Συνομιλίες άρχισαν, τέλειωσαν, σχέδια μελετήθηκαν, τέθηκε σε  ψηφοφορία το Ανάν και απορρίφθηκε, προσπάθειες να επανέλθει άρχισαν από τότε, το 2004, όσοι έχουν καθαρό μυαλό ξέρουν πως τα σχέδια δεν είναι δίκαια, πράγμα που παραδέχονται οι πάντες και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Κάτι μεσάζοντες οηέδες περνούν από τον τόπο, καθένας και το βιολί του, κρατά- λέει- ίσες αποστάσεις από τον θύτη και το θύμα, αρκετοί ελληνόφωνοι αποδεικνύουν πως τα βρίσκουν με τα κατεχόμενα, τις βενζίνες και τα καζίνα τους, τα ξενοδοχεία και τα μπάνια τους στη ματοβαμμένη μας θάλασσα, άλλου παπά ευαγγέλια.

Οι παλαιοί φεύγουμε βέβαιοι πως δε θα ζήσουμε τη δικαιοσύνη όπως την ονειρευτήκαμε, οι νέοι έρχονται με ζέση και προσόντα, άλλοι θα φύγουν για το εξωτερικό και δεν θα επιστρέψουν στα καμένα, άλλοι θα σηκώσουν μανίκια να δουλέψουν για το καλό τους και το καλό του νησιού και της Ευρώπης.

 Ίσως στη ηλικία μας το μόνο που μάς μένει είναι να ευχόμαστε τα καλύτερα σε όλους.

ΠΥΡ

 

ΠΥΡ

Επειδή όσο πάνε πληθαίνουν οι αναμάρτητοι σ’ αυτό τον τόπο και βάλλουν τον λίθον κατά των αμαρτωλών, θυμήθηκα και το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και τον Διονύσιο Σολωμό με τον καλόγερό του, να θέλει να βρει πόσοι είναι  οι δίκαιοι και να μην τους μετρά ούτε με τα τρία δάκτυλα, κι έτσι έβαλε τον σταυρό του, όπως καλή ώρα σταυροκοπιόμαστε όσοι νιώθουμε αμαρτωλοί σ’ αυτή την νήσον των αγίων, και μας εκπλήττει η ευκολία με την οποία από τη μια γίνονται οι μεγάλες ματσαράγγες, η καθυστέρηση να έρθουν στο φως, η συγκάλυψη που λεν, κι όταν χαράξει λίγο, κι αρχίζουν να ξεφυτρώνουν τα ανομήματα, έτοιμοι μπρος, απάνω τους, όποιος φανεί αυστηρότερος κριτής.           Κι οι κριτές όμως έχουν το χρώμα τους, κόκκινο και μπλε και πράσινο αναλόγως και με άλλους συνδυασμούς, κομματικούς ή ιδεολογικούς κατά που τους ονομάζουν. Είναι κι όσοι κάθονται καραούλι ή στέκονται στην κλούβα και περιμένουν, έτοιμοι από τα μικράτα τους, γεννημένοι κριτές και επικριτές, άνωθεν εντεταλμένοι.                                                                                                                           Όλοι στο φέιζπουκ αναγνωρίζονται και ταξινομούνται, σαν μια γειτονιά ή σαν στο χωριό, γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά, ξερόμαστε που λέει κι ένας συγγραφέας. Ο γράφων αποκαλύπτει με τα γραφτά του τον εαυτό του. «Τ’ άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.» λέει κι ο Σεφέρης. ·  «Επί των αναγνωρισμένων στόχων…» ·  «…Βάλατε πυρ!»