ξέρω

 

Ξέρω πως η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να μας περιλάβει στα σύνορά της το 1830, παρά τις επίμονες προσπάθειες του Καποδίστρια. Ξέρω πως δεν έγινε δεκτή η προσφορά της Κύπρου στην Ελλάδα το 1912 επί Βενιζέλου και το 1915 επί Ζαΐμη, πως ο Βενιζέλος μας προέτρεπε να παραμείνουμε ήσυχοι επειδή δεν ήθελε να διακινδυνεύσει την πολύτιμη συμμαχία με την Αγγλία. Ξέρω πως το 1931 καταδίκασε την εξέγερση των Κυπρίων στα Οκτωβριανά, πως το 1950 το ενωτικό δημοψήφισμα δεν έγινε αποδεκτό από τους κυβερνώντες την Ελλάδα, πως απέφευγαν την εγγραφή του κυπριακού στον ΟΗΕ λόγω συμμαχίας με Αμερική και Αγγλία, πως το 1957 ο Καραμανλής ομολογούσε πως κάτι που ωφελεί την Κύπρο βλάπτει την Ελλάδα και κάτι που ωφελεί την Ελλάδα βλάπτει την Κύπρο, το 1959 παρακάθησαν σε συνομιλίες με την Αγγλία και Τουρκία για τη λύση του Κυπριακού χωρίς τη συμμετοχή των ίδιων των Κυπρίων, ενώ προηγουμένως το 1955 δέχτηκαν να μετέχουν σε τριμερή διάσκεψη επανεισάγοντας την Τουρκία στο κυπριακό στο οποίο κανένα δικαίωμα δεν είχε με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1917. Μας ράβουν το φόρεμα των συμφωνιών Ζυρίχης Λονδίνου, πιστεύοντας πως έπραξαν άριστα, ξέρω ακόμη πως το 1963 η Αθήνα δεν συμφωνούσε με την προσπάθεια του Μακαρίου να τροποποιήσει τα δεκατρία σημεία του Συντάγματος, πως το 1967, μετά τα γεγονότα στην Κοφίνου, απομακρύνθηκε η ελληνική μεραρχία από την Κύπρο, και πως το 1972 υπήρξε ελλαδική στήριξη προς την ΕΟΚΑ Β. Ξέρω, τέλος, πως το πραξικόπημα του 1974 οργανώθηκε με ελληνική εμπλοκή της χούντας και πως αυτό συνέβαλε στην τουρκική εισβολή και στην κατοχή σχεδόν της μισής Κύπρου και πως εκεί που περιμέναμε βοήθεια, αυτή δεν ήλθε. «Η Κύπρος κείται μακράν» κατά Καραμανλή.  Το 2004 οι περισσότεροι θεωρούσαν θετικό το σχέδιο Ανάν, με τόσες ατέλειες και προσφορές προς την Τουρκία.

Τώρα βρίσκονται στην Κύπρο ελληνικά πλοία και αεροπλάνα. Είναι πραγματικότητα. Γιατί και ποιος και για ποιο σκοπό, θα έρθει ώρα όλα να αποκαλυφθούν.  Καλοδεχούμενα μετά πολλών ευχαριστιών. Αυτά ξέρω.  Και δικαιούμαι να ελπίζω πως κάτι πάει καλά. Μακάρι.

 

δεν κείται μακράν

 

«Η Κύπρος δεν κείται μακράν», αλλά «κείται πλησίον», δήλωσε χθες Τρίτη ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, αναφερόμενος στην αποστολή των μαχητικών F‑16 και των δύο ελληνικών φρεγατών στην Κύπρο, για αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες ημέρες μετά τη νέα ένταση στη Μέση Ανατολή.»  Ο Φιλελεύθερος

Δυο τρεις φορές ετοιμάσαμε τις βαλίτσες το 74, όλοι ήταν βέβαιοι πως πάμε στα σπίτια μας, κι έτσι μας έμεινε η πίκρα κι η δυσπιστία, δεν πήγαμε εδώ και πενήντα τόσα χρόνια, εδώ μείναμε, κι ύστερα ήταν εκείνη η μεγάλη νύχτα που περιμέναμε στις μαυρόασπρες ξένες τηλεοράσεις, είχαμε ήδη εκτοπιστεί, ν’ ακούσουμε τι θα πει ο Καραμανλής, κι ακούσαμε πως κείμεθα μακράν, και μας έμεινε, μα τώρα νωθρά ακούμε, μακάρι να αληθεύουν, με όλο τον σεβασμό μας στα στρατευμένα ελληνικά νιάτα, στην ελληνική κυβέρνηση, μακάρι να έχουν αλλάξει τα πράματα ή τέλος πάντων να έγινε μια άλλη αρχή, γι’ αυτό και δεν αλαλάζουμε αλλά συγκρατημένα αισιοδοξούμε.

Δεν κοροϊδεύουμε, δεν αμφισβητούμε.

Αλλά και δεν ανεχόμαστε τον τούρκο να διαμαρτύρεται, όλοι οι συγχωριανοί, επειδή θέλουν μονοπώλιο την Τουρκία και τα στρατεύματά της εδώ, αυτή να στρατοπεδεύει στο νησί και άλλος κανείς, κι έτσι αρχίζουν τις διαμαρτυρίες, «μπλέξαμε οι νότιοι την Κύπρο σε πολέμους», ενώ αυτοί, φιλειρηνικοί όντας  αποφεύγουν και τις συνομιλίες.  

Υπομένουμε και ελπίζουμε. Το δικαιούμαστε.

 

ούτε ερωτήματα ούτε απαντήσεις

 

ΟΥΤΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΟΥΤΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Δεν είναι αναπάντητα ερωτήματα, αφού οφθαλμοφανώς γίνονταν και γίνονται καθημερινά, εδώ και πενήντα τόσα χρόνια, και μη μου πείτε πως χτες το βλοημένα πήγε ο άνθρωπος να φέρει σανό από τα κατεχόμενα και του βγήκε φαρμακωμένος, κι απλώθηκε ο «αφθάδης» λέει κι ο Πιν, πυρετός στην περιοχή και θρηνούν και οδύρονται με το δίκιο τους οι άνθρωποι, έχουμε κι έναν νεκρό!

Κάποτε οι φίλοι συμπλήρωναν τις δέκα εντολές με την ενδέκατη, «ου μπλέξεις», εδώ όμως μια απαραίτητη σ’ αυτό τον τόπο φαίνεται να είναι η ΚΑΝΕ ΚΑΛΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, γιατί πολλοί είναι που έχουν το όνομα αλλά δεν έχουν τη χάρη ή πολλές χάρες κάνουν στους συγγενείς και φίλους τους. Πόσα χρόνια γίνεται λαθρεμπόριο ειδών πολλών και διαφόρων με τα κατεχόμενα; Αν δεν τους πήραν χαμπάρι οι υπεύθυνοι, είναι ανάξιοι, κι αν τους πήραν και έκλειναν τα μάτια τρισανάξιοι.

Κατά τα άλλα, οι συνομιλίες ανάμεσα στους  συνομιλητές έχουν ψηλά στη λίστα τα οδοφράγματα, μάλιστα προχτές ακόμα μια εφημερίδα έγραφε μετά πολλού πόνου θλίψεως και μανίας για τον Χουσεϊνη, που έρχεται από τα κατεχόμενα, να εργαστεί στις ελεύθερες περιοχές και καθυστερεί να κτυπήσει κάρτα στη δουλειά του, γιατί πολλοί στοιβάζονται στις εισοδοεξόδους για την κατεχόμενη από τουρκικά στρατεύματα περιοχή. Και διερωτάται ο πτωχός συγγενής, «εμείς βάλαμε τα οδοφράγματα;» Οι Τούρκοι που τα έβαλαν ας τα βγάλουν!

Και μια και πραγματοποιείται η συνάντηση των εκπροσώπων των κοινοτήτων, είπαμε κι εμείς, ας μιλήσουμε για τους μαθητές στην Καρπασία, που πάσχουν από τη σκλαβιά και ζουν την τουρκοκρατία, όχι μέσα από βιβλία και περιοδικά αλλά στο ίδιο το πετσί τους, καθημερινά, εικοστό πρώτο αιώνα, σκλαβιά στον τόπο μας, που μάλλον την συνηθίσαμε γι’ αυτό και ανεχόμαστε τα όσα συμβαίνουν.

Αν τελειώσει το κείμενο με το «Λευτεριά στην Κύπρο μας» είναι αρκετοί έτοιμοι να μας καταβροχθίσουν. Ξέρουν αυτοί!

ΕΥΡΥΔΊΚΗ ΑΝΑΘΕΣΗ

 

Ευρυδίκη Παπαδοπούλου, ΑΝΑΘΕΣΗ, θεατρικό

Ένα σύγχρονο έργο, χαραγμένο σε σκληρή πέτρα σε αγχωτικούς ρυθμούς, βγαλμένο από τα βάθη του υποσυνείδητου, χυμένο σαν μολύβι κοχλαστό, αντηχεί τους ήχους της ίδιας της πραγματικότητας χωρίς επιχρίσματα, ένας καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας μας όπως την ζούμε, όπως την διαβάζουμε καθημερινά στις εφημερίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που βρίσκουν άμεση ανταπόκριση στις παραστάσεις μας της καθημερινότητας σ’ αυτό τον τόπο.

Ένας υπόγειος προβληματισμός και ερωτισμός διαπερνά το έργο, κάθε σκέψη και κίνηση των ηρώων, ο αγώνας της επιβίωσης ή της αρπαγής και καθυπόταξης του άλλου, η κοινωνική ζωή στις αρχές της, ο αρριβισμός, η αναρρίχηση στις θέσεις και στα αξιώματα, οι εναλλαγές της εξουσίας, μια κοινωνία συγκρούσεων και θορύβου, ταχύτατων ρυθμών ζωής και αγχώδης, ανταγωνισμός εξουσιών, η πλουτοκρατία και ο κόσμος της  τέχνης, αγώνας σκοτεινών δυνάμεων, φριχτών αποκαλύψεων, επιβολής, ανελευθερίας και ελευθερίας, η ανάθεση δημιουργίας έργων τέχνης κάτω από αντιφατικές συνθήκες.

Ίσως η Κόλαση του Δάντη, όπως την φανταζόμαστε, όλων των ειδών τα δαιμόνια να πυρώνουν την κάμινο, μέσα σε μια στριφογυρίζουσα πραγματικότητα που κινείται ανάμεσα στο σκότος και στο ημίφως.

Το έργο δεν είναι γραμμένο για να γίνει εύκολα κατανοητό, γιατί περισσότερο αποτυπώνει θεατρικά τα ζοφερά συναισθήματα και τον ψυχικό θόρυβο και συγκρούσεις, το άγχος και την αδυναμία συνεννόησης, τα κρυφά πάθη, γι’ αυτό δεν απλώνει η συγγραφέας πάνω του τούλι καλλωπιστικό ή λογικό, αφήνοντας τα ένστικτα περισσότερο να εκφραστούν χωρίς ειρμό αυστηρό, μάλλον με την κοχλάζουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα παρά με του λόγου και του διαλόγου την αρμονική σύζευξη.

Ο αναγνώστης ή θεατής αφήνεται να ζήσει, να βιώσει όσα διαβάζει ή ακούει ή βλέπει, όσα δρώμενα στη σκηνή, με την ανάλογη ατμόσφαιρα και τους ήχους, κι όταν γεμίσει από αυτά εκ των υστέρων μπορεί να καλέσει την κριτική και λογική του να ξεδιαλύνει και να αποκαλύψει.

Η ζωή και η τέχνη έχουν πολλές οδούς και πολλούς τρόπους να εκφραστούν,  φτάνει να μην απορρίψουμε κανένα, αλλά να τους δώσουμε το δικαίωμα να βρουν τον τρόπο και τον δρόμο τους.

Στέλιος Παπαντωνίου, φιλόλογος

το εξωτερικό θα μας σώσει

 

Το εξωτερικό θα μας σώσει

Μια ακόμα απόδειξη πως θεωρούν καταραμένο αυτό τον τόπο όσοι ανέλαβαν να λύσουν το κυπριακό, ιδιαίτερα οι ξένοι, είναι πως καταφεύγουν στο εξωτερικό για τα σπουδαία, από Ζυρίχη ως Λονδίνο, Κρανς-Μοντάνα, Νέα Υόρκη, Βιέννη, Βρυξέλλες κλπ. Θυμάστε που κάποτε οι συνομιλητές πήγαν ως την Αφρική, Μαυρογιάννης και Οζερσάι, με πρωτοβουλία των HE, για να ακούσουν τις εμπειρίες και τις ιδέες του Roelof Petrus Meyer, ενός λευκού πολιτικού, ο οποίος είχε σημαντική συμβολή στις προσπάθειες συμφιλίωσης μεταξύ λευκών και μαύρων στη χώρα του.;

Περάσαμε από πολλές παραμυθουπόλεις, και τώρα λέει η είδηση, Το εξωτερικό θα μας σώσει

Μια ακόμα απόδειξη πως θεωρούν καταραμένο αυτό τον τόπο όσοι ανέλαβαν να λύσουν το κυπριακό, ιδιαίτερα οι ξένοι, είναι πως καταφεύγουν στο εξωτερικό για τα σπουδαία, από Ζυρίχη ως Λονδίνο, Κρανς-Μοντάνα, Νέα Υόρκη, Βιέννη, Βρυξέλλες κλπ. Θυμάστε που κάποτε οι συνομιλητές πήγαν ως την Αφρική, Μαυρογιάννης και Οζερσάι, με πρωτοβουλία των HE, για να ακούσουν τις εμπειρίες και τις ιδέες του Roelof Petrus Meyer, ενός λευκού πολιτικού, ο οποίος είχε σημαντική συμβολή στις προσπάθειες συμφιλίωσης μεταξύ λευκών και μαύρων στη χώρα του.; 

Περάσαμε από πολλές παραμυθουπόλεις, και τώρα λέει η είδηση, «Οι συμπρόεδροι των Δικοινοτικών Τεχνικών Επιτροπών θα συναντηθούν στο Λονδίνο από την Τετάρτη έως την Παρασκευή. Στις συναντήσεις, θα                            ανταλλάξουν απόψεις και θα αντλήσουν μαθήματα από την εμπειρία τους.»

Στο τέλος πού είναι το κυπριακό; Πού η εισβολή και κατοχή; Πού η επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους; Πού η αποκατάσταση της αδικίας, το 18% ενός νησιού να νέμεται το 36% του εδάφους και 63% των παραλιών του, να κουβαλά εποίκους και να μοιράζει τις περιουσίες μας; 

Πάμε μια βόλτα στο Φαληράκι… μόνο για τραγούδια είμαστε 

Στο τέλος πού είναι το κυπριακό; Πού η εισβολή και κατοχή; Πού η επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους; Πού η αποκατάσταση της αδικίας, το 18% ενός νησιού να νέμεται το 36% του εδάφους και 63% των παραλιών του, να κουβαλά εποίκους και να μοιράζει τις περιουσίες μας;

Πάμε μια βόλτα στο Φαληράκι… μόνο για τραγούδια είμαστε

ένστικτο επιβίωσης

 

Έχουμε οι Κύπριοι ένα ένστικτο επιβίωσης που μας διασώζει την τελευταία στιγμή, για παράδειγμα ένας κάποιος Αβέρωφ, τέως υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέγας ο τίτλος και μεγάλη η φήμη αυτού, επειδή ο άνθρωπος απέτυχε στις εκλογές, όντας πρόεδρος του κόμματός του, αυτοχρίεται ο αντίπαλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, και καταδέχεται να κάμει δηλώσεις μόνον εναντίον του. Αυτός ξέρει καλύτερα.

Η κυρία εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ σε άρθρο της μας τσουβαλιάζει, μας δένει κόμπο και μας δηλώνει πως έχουμε άλλες δουλειές τώρα, με την Ευρώπη, με τις βουλευτικές και δεν μας μένει καιρός για συνομιλίες για το κυπριακό.

Απαντά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πως αυτός είναι έτοιμος και στο κάτω κάτω οι χρονοβόρες αναβολές μόνο στην Τουρκία και στο χαϊβάνι της εδώ συμφέρουν, και οργίστηκε ο Αβέρωφ, γιατί να απαντήσει ο Πρόεδρος, και δεν είναι πράματα αυτά να τα βάζουμε με τον ΟΗΕ και την απεσταλμένη του, και άλλα τέτοια φαιδρά.

Καλά του λεν, «άντε, γιε μου, σπιτάκι σου κι άσε μας…»

 ΛΙΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ -μια δοκιμή

Οι αγώνες των Ελλήνων της Κύπρου για ελευθερία αρχίζουν στα νεότερα χρόνια με την επανάσταση του 1921. Κεντρική χρονολογία η 9^η Ιουλίου 1821 με τη σφαγή στην Κύπρο των ιεραρχών και προκρίτων, αλλά και η μετοχή έκτοτε των Κυπρίων σε όλους τους πολεμικούς αγώνες του έθνους για ελευθερία.

Οι αγώνες των Κυπρίων ήταν και πολιτικοί και αιματηροί πολεμικοί.

 Διαδηλώσεις, αιτήματα, παρακλήσεις, δημοψηφίσματα το 1921 και1931, παν ειρηνικόν μέσον μετήλθαν. Από την ίδρυση του ΟΗΕ και μετά τη συμμετοχή τους στον β΄παγκόσμιο πόλεμο και αφού διακηρύχτηκε παγκοσμίως η δυνατότητα αυτοδιάθεσης των λαών, εργάστηκαν για να εγγραφεί το κυπριακό και να συζητηθεί στις συνόδους του ΟΗΕ, παρά τις αντίξοες συνθήκες, τη συμμαχία Αγγλίας Τουρκίας Αμερικής για να μην εγγραφεί το θέμα, με δικαιολογία πως δεν έπρεπε να δοθεί ευκαιρία στη Σοβιετική Ένωση να εμπλακεί σε ένα καθαρά νατοϊκό ζήτημα. Ακολούθησαν σχέδια λύσης, των Άγγλων κυρίως, συνομιλίες σε πολλούς γύρους και διαφόρων ειδών, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, που συνεχίζονται ως σήμερα, αφού πέρασαν από ένα μεγάλο σταθμό, το σχέδιο Ανάν, που απορρίφθηκε από τους Έλληνες του νησιού το 2004. Ευτυχώς ακολούθησε η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια ανάσα κι αυτή.

Σταθμοί στην αιματηρή πορεία, το 1931 με τα Οκτωβριανά, το 1955-59 με τον αγώνα της ΕΟΚΑ, το 1963, με την τουρκοκυπριακή ανταρσία, το  1967 με τα γεγονότα της Κοφίνου και την απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας, και τέλος το 1974, με το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, αφού προηγουμένως η ΕΟΚΑ Β κατέστρεψε τον τόπο με επιθέσεις σε αστυνομικούς σταθμούς και άλλες παρανομίες, αγωνιζόμενη δήθεν για ένωση με την Ελλάδα, καθοδηγούμενη από τη χούντα των συνταγματαρχών που επέβαλε δικτατορία στην Ελλάδα το 1967.

Η Αγγλία σε όλα τα ανωτέρω πρωταγωνιστούσε ή από τα παρασκήνια καθοδηγούσε, πάντα εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου. Το 1878 η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχώρησε τη διοίκηση της Κύπρου στη Βρετανία μέσω της Μυστικής Σύμβασης της Κύπρου (4 Ιουνίου 1878), ενώ η ονομαστική κυριαρχία έμεινε στον Σουλτάνο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε παρακμή και αντιμετώπιζε ρωσική απειλή μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877–1878). Η Βρετανία ήθελε μια στρατηγική βάση στην Ανατολική Μεσόγειο για να ελέγχει τις οδούς προς την Ινδία και να περιορίζει τη ρωσική επιρροή. Την1 Ιουλίου 1878 Οι Βρετανοί αναλαμβάνουν επίσημα τη διοίκηση της Κύπρου. Το 1914 με την είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας, η Βρετανία καταργεί μονομερώς τη Σύμβαση και προσαρτά την Κύπρο. Το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάννης η  Τουρκία αναγνωρίζει επίσημα την προσάρτηση και δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα στην Κύπρο η οποία το 1925  γίνεται Βρετανική Αποικία. Έκτοτε ο αγώνας της Αγγλίας είναι να διατηρήσει την Κύπρο ως κέντρο των συμφερόντων της στην περιοχή.

Στους ειρηνικούς αγώνες των Ελλήνων της Κύπρου προβάλλει προσκόμματα εισάγοντας την Τουρκία ως τρίτο ενδιαφερόμενο μέλος, παρά τη Συνθήκη της Λωζάνης, πρόσκληση στην τριμερή δέχεται κακώς η ελληνική κυβέρνηση το 1955 και σε κάθε προσπάθεια εγγραφής του κυπριακού στον ΟΗΕ με την Τουρκία και τις ΗΠΑ εμποδίζουν τυχόν συζήτηση από φόβο ανάμειξης της Σοβιετικής Ένωσης στο θέμα. Ως σήμερα καθοδηγεί τις συνομιλίες και διαμορφώνει τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Κύπρο.

Στις ταραχές ή ένοπλες συγκρούσεις εγκαθιστά σκληρό κυβερνήτη, θυμηθείτε τον Πάλμερ με την παλμεροκρατία και τον Τζων Χάρτιγκ τον καιρό της ΕΟΚΑ. Η Αγγλία βρίσκει ευκαιρία από το 1958 να διαχωρίζει Έλληνες από Τούρκους και να θέτει τις βάσεις της διχοτόμησης με την πράσινη γραμμή και τα γνωστά συρματοπλέγματα, με τη βοήθεια προς τους τουρκοκύπριους να μετακινηθούν στο βορρά και να καταλάβουν τα σπίτια μας στις κατεχόμενες από τα τουρκικά στρατεύματα περιοχές το 1974.

Η Τουρκία αποδείχθηκε η μεγάλη εχθρός των Ελληνοκυπρίων, αφού τους Τουρκοκύπριους τους εκμεταλλεύτηκε για τα δικά της και μόνο συμφέροντα και συνεχίζει να τους εκμεταλλεύεται αφανίζοντάς τους αριθμητικά και κατευθύνοντας κάθε βήμα τους. Το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης δεν είχε κανένα δικαίωμα στην Κύπρο, όταν όμως άρχισε ο ενωτικός αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου, η Αγγλία με τη γνωστή πολιτική του “διαίρει και βασίλευε” κάλεσε την Τουρκία στην τριμερή του 1955 και έκτοτε άρχισαν οι απαιτήσεις. Μια μειονότητα αναβαθμίστηκε σε κοινότητα και ύστερα σε λαό, έποικοι ανέτρεψαν τα δημογραφικά δεδομένα, τα προηγούμενα της Αλεξανδρέττας ή της Σμύρνης και του Πόντου τους καθοδηγούν, ενώ εμείς συνομιλούμε αδυνατούντες. Στο μεταξύ από το 1950 έστελλε στρατιωτικούς- δασκάλους πολέμου και οπλισμό εδώ, το 1960 με τις συμφωνίες Ζυρίχης-  Λονδίνου εμφανίζεται ως κοινότητα δεύτερη στον τόπο με διπλάσια των τουρκοκυπρίων ποσοστά μετοχής τους στη δημόσια υπηρεσία και στο στρατό, το 1958 άρχισε τους εμπρησμούς ελληνικών περιοχών στις πόλεις, το 1963 ετοίμασε πραξικόπημα για να διαλυθεί το κράτος, τον Αύγουστο του 1964 βομβαρδίζουν την Τηλλυρία, το 1974 εισέβαλε στον τόπο διχοτομώντας τον αντί να επαναφέρει την συνταγματική τάξη, όπως προφασιζόταν. Και συνεχίζει ακάθεκτη, στην Κύπρο και στο Αιγαίο.  

Και αυτή για την οποία πολεμήσαμε και ματώσαμε, η Ελλάδα των ονείρων μας, μπορεί να ζωγραφιστεί με λίγα λόγια δικών της ανθρώπων, του Ελευθερίου Βενιζέλου ο οποίος είχε ανάγκη τη φιλία των Άγγλων και προσπαθούσε να την κρατήσει καλώντας μας να μένουμε ήσυχοι (1931) ελπίζοντας πως κάποτε θα μας πρόσφεραν οι Εγγλέζοι στην Ελλάδα όπως τα Επτάνησα, λόγια του Γεωργίου Παπανδρέου που δήλωνε πως η Ελλάδα αναπνέει με δυο πνεύμονες, τον ένα αγγλικό και τον άλλο αμερικανικό και δεν μπορεί να οδηγηθεί σε ασφιξία, τα πιο επεικονιστικά της πραγματικότητας ήταν τα λόγια του στρατηγού Νικόλαου Πλαστήρα όταν είπε στον Μακάριο Γ ΄πως ως στρατιώτης ευχαρίστως έρχεται να πολεμήσει για την Κύπρο, ως πρωθυπουργός όμως της Ελλάδος δεν μπορεί να την καταστρέψει οδηγώντας την εναντίον των συμμάχων της, από τους οποίους εξαρτάται η ύπαρξή της. Τούτο φέρνει στην επιφάνεια τη διάκριση που πρέπει να κάνουμε ανάμεσα στον ελληνικό λαό, ο οποίος και το αίμα του έδωσε σε διαδηλώσεις για την Κύπρο και για την προστασία της και πριν από το 1955 με όπλα και πυρομαχικά, με στρατεύματα το 1963, με ηρωικούς νεκρούς το 1974 κατά την εισβολή. Χαρακτηριστικές άλλες εκφράσεις είναι του υπουργού των εξωτερικών Ευάγγελου Αβέρωφ 1958 πως δεν θα επιτρέψει να καθοδηγείται η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας από την Κύπρο, και τέλος του Καραμανλή το γνωστό του 1974 “η Κύπρος κείται μακράν”. Δεν ξεχνούμε όμως πως η Ελλάδα δέχτηκε το 1955 την Τουρκία στην τριμερή, τότε που ακολούθησαν και τα γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη,  και πως αυτή προσπάθησε πολλές φορές να εγγράψει το κυπριακό στα Ηνωμένα Έθνη, έστω κι αν δεν δέχθηκε τους τόμους του Δημοψηφίσματος του 1950. Μια πολιτική σε τεντωμένο σκοινί πάνω από τον γκρεμό. Ό τι όμως και να λέμε, αυτή είναι το μόνο στήριγμά μας, καθότι το όμαιμον, ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι.