ένας περίπου απολογισμός

 

ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αυτές τις μέρες τα σχολεία, τα κολλέγια και τα πανεπιστήμια είχαν τις τελικές τους γιορτές, με πολλούς αποφοίτους- τώρα πτυχιούχους, μεγάλη χαρά γονιών συγγενών και φίλων αλλά και του τόπου γενικότερα, αφού μια νέα γενιά έρχεται να υπηρετήσει από διάφορες θέσεις και να προσφέρει ανάλογα με τα προσόντα που απέκτησε με τις σπουδές.

Η Κύπρος από το 1974 βρίσκεται διχοτομημένη με τη βία των τουρκικών όπλων, ευκαιρία περίμενε, την βρήκε, άλλες όμως οι διακηρύξεις για αποκατάσταση της τάξεως και άλλη η πραγματικότητα, η εφαρμογή των σχεδίων της για διχοτόμηση.

Συνομιλίες άρχισαν, τέλειωσαν, σχέδια μελετήθηκαν, τέθηκε σε  ψηφοφορία το Ανάν και απορρίφθηκε, προσπάθειες να επανέλθει άρχισαν από τότε, το 2004, όσοι έχουν καθαρό μυαλό ξέρουν πως τα σχέδια δεν είναι δίκαια, πράγμα που παραδέχονται οι πάντες και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Κάτι μεσάζοντες οηέδες περνούν από τον τόπο, καθένας και το βιολί του, κρατά- λέει- ίσες αποστάσεις από τον θύτη και το θύμα, αρκετοί ελληνόφωνοι αποδεικνύουν πως τα βρίσκουν με τα κατεχόμενα, τις βενζίνες και τα καζίνα τους, τα ξενοδοχεία και τα μπάνια τους στη ματοβαμμένη μας θάλασσα, άλλου παπά ευαγγέλια.

Οι παλαιοί φεύγουμε βέβαιοι πως δε θα ζήσουμε τη δικαιοσύνη όπως την ονειρευτήκαμε, οι νέοι έρχονται με ζέση και προσόντα, άλλοι θα φύγουν για το εξωτερικό και δεν θα επιστρέψουν στα καμένα, άλλοι θα σηκώσουν μανίκια να δουλέψουν για το καλό τους και το καλό του νησιού και της Ευρώπης.

 Ίσως στη ηλικία μας το μόνο που μάς μένει είναι να ευχόμαστε τα καλύτερα σε όλους.

ΠΥΡ

 

ΠΥΡ

Επειδή όσο πάνε πληθαίνουν οι αναμάρτητοι σ’ αυτό τον τόπο και βάλλουν τον λίθον κατά των αμαρτωλών, θυμήθηκα και το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και τον Διονύσιο Σολωμό με τον καλόγερό του, να θέλει να βρει πόσοι είναι  οι δίκαιοι και να μην τους μετρά ούτε με τα τρία δάκτυλα, κι έτσι έβαλε τον σταυρό του, όπως καλή ώρα σταυροκοπιόμαστε όσοι νιώθουμε αμαρτωλοί σ’ αυτή την νήσον των αγίων, και μας εκπλήττει η ευκολία με την οποία από τη μια γίνονται οι μεγάλες ματσαράγγες, η καθυστέρηση να έρθουν στο φως, η συγκάλυψη που λεν, κι όταν χαράξει λίγο, κι αρχίζουν να ξεφυτρώνουν τα ανομήματα, έτοιμοι μπρος, απάνω τους, όποιος φανεί αυστηρότερος κριτής.           Κι οι κριτές όμως έχουν το χρώμα τους, κόκκινο και μπλε και πράσινο αναλόγως και με άλλους συνδυασμούς, κομματικούς ή ιδεολογικούς κατά που τους ονομάζουν. Είναι κι όσοι κάθονται καραούλι ή στέκονται στην κλούβα και περιμένουν, έτοιμοι από τα μικράτα τους, γεννημένοι κριτές και επικριτές, άνωθεν εντεταλμένοι.                                                                                                                           Όλοι στο φέιζπουκ αναγνωρίζονται και ταξινομούνται, σαν μια γειτονιά ή σαν στο χωριό, γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά, ξερόμαστε που λέει κι ένας συγγραφέας. Ο γράφων αποκαλύπτει με τα γραφτά του τον εαυτό του. «Τ’ άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.» λέει κι ο Σεφέρης. ·  «Επί των αναγνωρισμένων στόχων…» ·  «…Βάλατε πυρ!»