Του Θωμά

 

Του Θωμά

Γνωστός ως ο άπιστος, που όμως πίστεψε για καλά, αφού όμως άγγιξε την πληγή, στα χέρια και στα πόδια, για ν’ ακούσει τον Λόγο Εκείνου, «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες».

Οι μαθητές Του, άλλοι έσπευσαν με το πρώτο κάλεσμα, άλλοι – οι περισσότεροι-  κοιμήθηκαν όταν τους κάλεσε να αγρυπνούν μαζί Του, άλλος «πριν αλέκτορα φωνήσαι», ο καθένας με την πίστη ή τον κλονισμό της, άνθρωποι κι αυτοί, στο τέλος όμως όχι μόνο πίστεψαν αλλά και επιτέλεσαν το καθήκον, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», και δίδαξαν και θυσιάστηκαν με την μέγιστη χαρά, δεν είναι λίγα που είδαν και άκουσαν.

Πίστη, εμπιστοσύνη, «γενηθήτω το θέλημά σου», κλονιζόμενη και κλονιζόμενοι εμείς, η λογική, η επιστήμη, ο άλλος μύθος, μα «σύγχρονοι άνθρωποι πιστεύετε αυτά τα πράγματα;» Όσο ο καθένας μπορεί, όσο περισσότερο. Μεγάλη δύναμη η πίστη, το ξέρουν όσοι δεν συνειδητοποιούσαν πως την έχουν μέσα τους μέχρι που ήρθε η στιγμή και σταγόνα σταγόνα ανεφάνη από τα έγκατατα, το μαρτυρούν τα σύγχρονα θαύματα στην υγεία, φτάνει να πιστεύει ο άνθρωπος και επιτυγχάνει πολλά. Πίστη και προσευχή, συνομιλία με τον Θεό, με τον βαθύτατο εαυτό μας, συγκέντρωση δυνάμεων όταν χρειάζονται, και προετοιμασία για την ημέρα εκείνη που θα χρειαστούν. «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού ελέησόν με».

συγχυστικά

 

ΣΥΓΧΥΣΤΙΚΑ

Μεγάλη η προσπάθεια να καθαρίσουμε την συγχυστική ατμόσφαιρα, είναι και η σκόνη, από τις ερήμους έρχεται και σε έρημο μας μεταβάλλει, έρημο νοητική και συναισθηματική, συνηθίζουμε πολύ στις παράξενες δηλώσεις των κομματαρχών, στις αναλύσεις των πολιτικών αναλυτών, στις ιστορικές πληροφορίες που κατακλύζουν τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα το φβ, στις πολεμικές σκηνές, στην προβοκάτσια, την προπαγάνδα,  τα ψευδή ως αληθή νέα, φέικ νιούς λέγονται κλπ κλπ.

Ο Αβέρωφ τους βρίσκεται προσκαλεσμένος στην Ελλάδα, συσκέψεις να γίνονται κοινωνικών ομάδων, οικονομικών κύκλων, κι αυτός παρών, το όραμά του λέει «τα τρία Α», Ασφάλεια, Ανάπτυξη, Αλληλεγγύη, κι αυτά δεν είναι εξυπνάδες των πληρωμένων διαφημιστών του κόμματος, θέλει να τα προωθήσει ως οράματα, και γιατί έχει όραμα το παιδί, γιατί πιστεύει ότι θα ανατρέψει τα ελάχιστα ποσοστά που τον περιμένουν να γίνει πρόεδρος και θα δούμε ΑΑΑ Αβέρωφ Αναστασιάδη Ακελ ή αυγά οφτά, αυγά μελάτα, αυγά τηγανητά.

Ο έτερος μέγας καππαδόκης, από ναφθαλίνης προερχόμενος υπουργός των εξωτερικών, όπου κάτσει κι όπου σταθεί διαλαλεί πως βρήκε τη φόρμουλα, ΜΜΕ και δώσε ΜΜΕ, ο μέγας καταλύτης που θα ανοίξει την πόρτα στη συζήτηση για το κυπριακό, και το πιστεύει και το διαφημίζει και αυτολιβανίζεται. Οι τουρκοκύπριοι έμποροι στο μεταξύ παραπονούνται πως υπάρχει μέγας συνωστισμός στον  άγιο Δομέτιο, πολλά αυτοκίνητα περιμένουν να μεταβούν στα Κατεχόμενα από τον τουρκικό αττίλα εδάφη μας, είχαν λέει πολύ καλές δουλειές τελευταία, αυξάνονται τα έσοδά τους, ας τους ανοίξουμε, λένε, και την πύλη της Αμμοχώστου, τώρα τι εννοούν, πώς τα σχεδιάζουν, θα μας φαν και τον Ορφέα και τον κήπο της Χρυσαλινιώτισσας, ποια τα σχέδιά τους ακριβώς δεν ξέρουμε, εκείνοι όμως περιμένουν μεγάλο αλισβερίσι, τρέξτε παιδιά, μη συνωστίζεστε.

Μεγάλη μείζων και μεγίστη η σύγχυση με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Εδώ τα δοκτοράτα έχουν υπερπληθυνθεί, οι γνώσεις των λεπτομερειών της Ιστορίας είναι ψειροειδείς, υποσημειωτικές, φτάνει να μη θιγεί ο Πούτιν διότι οργίζεται και απειλεί τους πάντας, φτάνει να φταίει η Αμερική και η Ευρώπη, να καλοκρατούμε τον ισοπεδωτή της Μαριούπολης, να μην πιστεύουμε όσα βλέπουμε αλλά να ανατρέχουμε στις επιθέσεις του Νατο σε άλλες χώρες, να δίνουμε λόγο για την στάση μας σε άλλες επιδρομές πρώτα και ύστερα να μιλούμε για τον νέον Χίτλερ που εκτρέφουμε. Μερικοί συνεχίζουμε να επιμένουμε να βλέπουμε και να ακούμε και να κρίνουμε με τον νου μας.  

πάλι καλά

 

Στέλιος Παπαντωνίου

Πάλι καλά

Το 2004 έγινε το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, με αποτέλεσμα να το απορρίψει η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού κυπριακού λαού, και το 2005 η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Λευκωσία απέστειλε στο στέιτ ντιμπάρτμεντ τηλεγράφημα με το οποίο αξιολογούσε τη στάση των νέων στο δημοψήφισμα  και αποφαινόταν πως το 90% ψήφισε όχι. Οι αμερικάνοι ερεύνησαν το θέμα και απέδωσαν το αποτέλεσμα στο ότι οι νέοι επηρεάζονται από την οικογένεια, την εκπαίδευση, τη θητεία τους στο στρατό, την Εκκλησία.

Μακάρι να ήταν και να συνεχίσουν να είναι έτσι τα πράγματα, να επηρεάζει τους νέους η οικογένεια, γιατί εκεί μέσα τίθενται τα θεμέλια της ζωής τους, των αξιών και αρχών την όλης πορείας και δράσης τους μέσα στην κοινωνία, ένα βασικό πρόβλημα της οποίας είναι η εθνική αποκατάσταση των δικαίων του ελληνισμού του τόπου. Οι πρόσφυγες συνέχισαν να νιώθουν πρόσφυγες και συνεχίζουν εφ΄όρου ζωής έτσι να νιώθουν,  εφόσον δεν αξιώνονται να επανεγκατασταθούν στα σπίτια και στις περιουσίες τους, να συνεχίσουν τη ζωή στα χωριά και στις πόλεις τους, δεμένοι με το ίδιο το χώμα της περιοχής τους, ποτισμένο με τον ιδρώτα τους και των δικών τους. Γεννημένο ένα παιδί σε προσφυγική οικογένεια είναι βέβαιον πως θα ανάπνεε τον αέρα της εξορίας από τον παράδεισο, θα άκουε τους γονείς συνεχώς να μιλούν για το χωριό ή την πόλη, θα ζούσε τα ήθη και έθιμα, θα συναναστρεφόταν με τους συγγενείς και συγχωριανούς. Δεν είναι δυνατόν οι δεσμοί αυτοί να κοπούν με μια σπαθιά.

Η παιδεία του τόπου, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή ήταν εμποτισμένη  κάθε μέρα με τα μηνύματα της αδικίας και της ανάγκης αποκατάστασης της δικαιοσύνης. Η εθνική συνείδηση και το φιλότιμο είχαν τρωθεί βαριά και ο λόγος του δασκάλου, τα κείμενα των ποιητών και πεζογράφων εξέφραζαν αυτό τον πόνο του χαμού και τον πόθο της επιστροφής. Το πρόβλημα των προσφύγων, των νεκρών του πολέμου, των αγνοουμένων, των εγκλωβισμένων επικαθόταν σ’ όλη την κοινωνία και το βίωνε ο κάθε κάτοικος του νησιού, που έζησε την εισβολή. Κι ο Πενταδάχτυλος με τα εχθρικά μπαϊράκια προκλητικότατος μέρα και νύχτα.

Στο στρατό γινόταν σωστή δουλειά εφόσον υπενθύμιζαν συνεχώς το καθήκον της άμυνας και της απελευθέρωσης των σκλαβωμένων εδαφών. Η υπηρεσία σε γειτνιάζουσες στη νεκρή ζώνη περιοχές έδινε στους νέους φαντάρους ολοζώντανη τη δυστυχία της πατρίδας, έστω κι αν προέρχονταν από άλλες πόλεις, μακριά από τις κατεχόμενες περιοχές.

Η Εκκλησία με τον λόγο της, τα κηρύγματα, τις εγκυκλίους θύμιζε το καθήκον και καλούσε σε αγώνα απελευθέρωσης, έστω και με τις διαμαρτυρίες άλλων ή πολιτικών, που δεν ήθελαν την ανάμειξη της Εκκλησίας στο εθνικό θέμα, πράγμα όμως αδύνατον, αφού πρώτη η Εκκλησία πρωτοστατούσε πάντα σε εθνικούς αγώνες.

Η αμερικάνικη πρεσβεία μάλλον άλλα θα ήθελε, να σκέφτονται όλοι όπως εκείνοι σκέφτονται, να λησμονήσουμε για πάντα τα πάντα, να αφήσουμε τους Τούρκους ανενόχλητους και τους δήθεν  μεσάζοντες και σωτήρες μας να  εφαρμόζουν τα εχθρικά προς εμάς ανίερα σχέδιά τους.

Το σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε, γιατί ήταν διχοτομικό, ομολογημένα παρέδιδε την Κύπρο στους Τούρκους, και το κράτος μας μετατρεπόταν σε συνιστών κρατίδιο. Ευτυχώς την περίοδο εκείνη είχαμε Πρόεδρο Δημοκρατίας άνδρα συνετό, γνώστη του θέματος, μελετημένο, που ζύγισε τα υπέρ και τα κατά και διαφώτισε για το περιεχόμενο του Σχεδίου, πολλοί των υποστηρικτών του οποίου δεν το είχαν διαβάσει καν. Αφού το απορρίψαμε, οτιδήποτε γίνεται στην Κατεχόμενη περιοχή είναι παράνομο, γιατί η παρανομία δεν έχει όρια, ενώ ο νόμος είναι περιορισμός και όριο. Διαφυλάξαμε την πατρίδα και τη νομιμότητα του κράτους μας.

Κι όλα αυτά επιτύχαμε ευτυχώς με τη συνδρομή της οικογένειας, του σχολείου, του στρατού, της Εκκλησίας. Από το ποιόν των ανθρώπων που υπηρετούν τους θεσμούς αυτούς εξαρτάται και η αποκατάσταση του δικαίου στον τόπο μας.

Στα κατεχόμενα εδάφη μας συνεχίζονται τα παράνομα τουρκικά έργα. Αν ψηφίζαμε ναι στο δημοψήφισμα, τα έργα των Τούρκων θα είχαν την σφραγίδα της νομιμότητας.

ΕΝ ΤΟΙς ΟΥΡΑΝΟΙΣ

 

ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΥΡΑΝΟΙΣ

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, και με το ουρανοίς εννοούμε μια πνευματική τάξη, αιώνια, ακατάλυτη, την αρμονία των πάντων, την αγάπη και συνένωση εις εν, ενώ εν τη γη μπορούν να συμβαίνουν όλα τα αντιφατικά, να ανάβεις κερί και να σταυροκοπιέσαι την ώρα που σκοτώνεις τους άλλους, που δεν είναι δικοί σου. Εδώ στη γη υπάρχουν εχθροί και φίλοι, εκεί στον ουρανό μόνο φίλοι αγαπητοί. Ως εν ουρανώ και επί της γης:  μακάρι να επικρατήσει η ίδια αρμονία όπως στον ουρανό, έτσι και στη γη, δεν είναι όμως ποτέ δυνατόν, εκτός αν καταργηθεί η γη.

Στο μεταξύ στη γη οι φιλοπόλεμοι εμφανίζονται ως ειρηνόφιλοι, ο επαγγελματικά θεωρούμενος αδέκαστος κριτής δείχνει ήδη κοιμισμένος αγουροξυπνημένος, ο κλέφτης εμφανίζεται ως αστυνομικός της περιοχής, ο επιτιθέμενος δεν φταίει αλλά φταίει ο αμυνόμενος, επιλέγουμε πώς βλέπουμε και πώς ακούμε, και προπάντων πώς μιλάμε και πώς γράφουμε μήπως πουν... Η αλήθεια λανθάνει, τα λάθη προβάλλονται ως δείγματα προς μίμησιν αντί προς αποφυγήν, μνήσθητι και ημών εν τη βασιλεία σου, γιατί πολλή η σκόνη πολλή η λασπουριά και βυθιζόμαστε τυφλοί και κωφοί.

Κατά τα άλλα εβδομάς διακαινήσιμος. Ουδέν όμως καινόν, μάλλον κενότης καρδίας και νου.    

Κασσιανής αφορμή

 

Με αφορμή το τροπάριο της Κασσιανής, εκεί που νομίζει κανείς πως δεν έχει και πολλές αμαρτίες, δεν είναι η πόρνη, ο πόρνος, ο φονιάς, ο κλέφτης του μεσονυχτίου, ο βουτηγμένος στην ανομία, στην κόλαση των διχτύων και είναι τόσα πολλά, ήσυχος άνθρωπος, πετάγεται μια στιγμή από μέσα του ένας θυμός, μια κατηγόρια για τον άλλο, μια κατάκριση, και τρέμει με το ξαφνικό, πού είχε όλη αυτή την κακία, αυτή την οργή, και κατακρίνει τον αδελφό, και σκέφτεται κακά, καλά κρυμμένα στα βάθη των σκοταδιών του ξεπετάχτηκαν με μια μικρή αφορμή, κι ευτυχώς, για να κατανοήσει και να συνειδητοποιήσει πως μέσα στα βαθιά του νερά, στα ασέληνα σκοτάδια, ένας άλλος κόσμος κακίας μπορεί να είναι κρυμμένος, γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να επαναπαύεται. Αμαρτιών μου αβύσσους μόνο εγώ μπορώ να εξιχνιάσω, έστω με μια μικρή αφορμή, και να φέρω στο φως για να τις συνειδητοποιήσω και αποβάλω κατά δύναμιν. Ο Θεός βοηθός.

των δέκα παρθένων

 

ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ

Των δέκα παρθένων. Πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές, χωρίς να προνοήσουν, άπειρες μάλλον, γιατί το προνοείν σχετίζεται και με την πείρα. Οι φρόνιμες έλαβαν τα μέτρα τους. Ο γαμπρός μπορεί να καθυστερήσει, χίλια εμπόδια σήμερα στο δρόμο, από δυστυχήματα ως καθυστερήσεις στα αεροδρόμια, κι ο ευλογημένος έρχεται εν τω μέσω της νυχτός. Οι προνοητικές κορούδες έσπευσαν μαζί του και μπήκαν στο μεγάλο ξενοδοχείο που θα γίνονταν τα γλέντια. Οι άλλες, ξέχασε η μια να φέρει το δώρο η άλλη ξέχασε το τρικό η άλλη…. Οι φρόνιμες δεν είναι τρελές να μοιραστούν το λάδι, τα δώρα, τα χρήματα, τα τα τα… Κι έτσι δεν σώζουν, δεν μπορούν να σώσουν τις μωρές. Κανένας δεν σε σώζει στην ανοησία ή στην απρονοησία σου.

 Τι ισχύει στη ζωή; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι πάντα φρόνιμοι ή πάντα άνοες; Ἠ μας συμβαίνει περιοδικά πότε το ένα και πότε το άλλο; Κάποτε μας συμβαίνουν τα άφρονα και ανόητα, και κάποτε είμαστε οι νούσιμοι, οι εχέφρονες; Ή μπορεί να πει κανείς: να κρίνουμε τον άνθρωπο από το σύνηθες: Πώς μας έχει συνηθίσει να συμπεριφέρεται; Και να τον κατατάξουμε ανάλογα: «φρόνιμο» ή «άφρονα».

Εδώ όμως παίζεται η όλη ζωή μας, πλησιάζει το τέλος της επίγειας ζωής μας, άλλος σήμερα άλλος αύριο, το τέρμα είναι γνωστό και βέβαιο από τη μέρα της γέννησής μας. Πόσο έτοιμοι ή ανέτοιμοι είμαστε για κείνη την στιγμή; Κι όσο λάδι χρειάζεται ο φανός να κρατιέται αναμμένος άλλο τόσο σημαίνει πως σταγόνα σταγόνα το λαδάκι στη ζωή μας, η αυτοκριτική, η συνέπεια, η υπομονή, σωρεύονται στο φανάρι μας, εφόδια για την ώρα εκείνη. Το αντίθετο, με την αφροντισιά μένει τα φανάρι χωρίς λάδι, χωρίς καμιά ψυχική δύναμη να μας κρατήσει στη δύσκολη περίσταση.

Στο τέλος οι φρόνιμοι πείθονται για τη στιγμή εκείνη πως έρχεται ξαφνικά, πως πρέπει να την περιμένουν, γι’αυτό προτιμούν να είναι έτοιμοι. Ένα από τα καλύτερα προστάγματα είναι το «έσο έτοιμος». Και να ζει κανείς, να σκέφτεται να συναισθάνεται να δρα. Αλλά και να ετοιμάζεται. «Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτα», λέει κι ο Καβάφης.  

πεντηκοστή μέρα

 

Πεντηκοστή μέρα

Πεντηκοστή μέρα και τα εργοστάσια κατασκευής ανθρώπινων ομοιωμάτων αυξάνουν την παραγωγή. Κούκλες παντός είδους προπάντων πάσης ηλικίας ιδιαίτερα μικρών παιδιών. Τα περιτυλίγουν και μας τα παρουσιάζουν ως νεκρούς πολέμου, άταφους στους δρόμους, άλλους πρόχειρα θαμμένους σε μαζικούς τάφους.

Τα στούντιο στο Χόλυγουντ δεν σταματούν να στήνουν πόλεις ισοπεδωμένες, αυτοκίνητα αναποδογυρισμένα, αλλά πού, εμείς αμέσως το αντιλαμβανόμαστε,  «φέικ νιους» λέμε ελληνικά.

Οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι προσπαθούν να πείσουν πως η Ρωσία έχει κάμει εισβολή στην Ουκρανία. Πεντηκοστή μέρα σήμερα. Ο πρόεδρος Πούτιν μας το λέει ξεκάθαρα: Πρόκειται για πολεμικές επιχειρήσεις με τις οποίες θα ελευθερώσει τους ανθρώπους από τον ναζισμό και θα εξασφαλίσουν την Ρωσία από τους κακούς γείτονες.

Τέτοιες μέρες παρουσιάζονται και στον τόπο μας  δήθεν πρόσφυγες από την Ουκρανία, και δυστυχώς το κράτος μας αμέσως αναλαμβάνει να συνδράμει στη μεγαλειώδη αβερώφεια σύλληψη να φιλοξενηθούν στα σπίτια μας, χωρίς όμως να αναλαμβάνει και την ευθύνη για τον κίνδυνο: αφού όλοι είναι ηθοποιοί που παίζουν το ρόλο των προσφύγων καλά διδαγμένοι από τον ηθοποιό πρόεδρό τους.

Πεντηκοστή μέρα και δεν ανακοινώθηκε ακόμα η απόφαση για το βραβείο Νόμπελ ειρήνης. Ο Ερντογάν περιμένει.

Πεντηκοστή και κανένα πουλί με κλάδον ελαίας δεν κατέβηκε στον κόσμο. Λέτε να γίνεται καμιά πραγματική εισβολή από μια χώρα σε άλλη γειτονική της και να μην το πιστέψαμε μέσα στη σύγχυση των ημερών; Πεντηκοστή πια μέρα!!!