Καιρός

 

ΚΑΙΡΟΣ

Σαν αέρας χτυπούσε τις πόρτες

Τα παραθυρόφυλλα στην πράσινη γραμμή

Ξεβαμμένα,

Με τα λέπια ν’ ανοίγουν φτερά για ουρανό

Κι έπεφταν στο χώμα

Υδρορροές μπουκωμένες χόρτα

Στα κεραμίδια κήπος τ΄αγκάθια

Ένα γύρο νεοσσοί

Και στο νάρθηκα της εκκλησιάς

Τα χελιδόνια.

 

Τα χρόνια μας σκαρφάλωναν στο πλιθάρι

Ετοιμόρροπες οικοδομές

Μνημονοχάρτια πολλά

Ένα ένα τα’ παιρνε ο παπάς

Παρουσιάστε! Τόσες δοκιμές πριν την εμφάνιση

Δεν ήταν μια επιθεώρηση στα άλλες.

 

Κυριακή του Ασώτου, της Απόκρεω, της Τυρινής

Η κρίση, ο Αδάμ απέναντι του παραδείσου

Λίγο ζαλισμένος, αλλά υπεύθυνος άνθρωπος

Διαζευγμένος, συμφιλιωμένος,

Χέρι με χέρι στον πόλεμο και στην ειρήνη

Στην αρρώστια και στη χαρά.

 

Ξεφλουδίζουν τα μαλλιά

Ρυτιδωμένο πρόσωπο

Η ψυχούλα μπαίνει στην κολυμβήθρα

Δεν είναι βαθιά τα νερά

Καλύτερα σε μια θάλασσα βαθιά και πλατιά

Ν’ αποβάλει τα βαρίδια

Τις στολές των ναρκαλιευτών

Τις μάσκες.

Προ πάντων τις μάσκες.

Ν’ ανασάνει.

Καθηλωμένα

 

Καθηλωμένα

Με το δίκιο τους οι γονείς των μαθητών Γυμνασίων διαμαρτύρονται γιατί δεν ανοίγουν τα σχολεία, να βγουν τα παιδιά από το σπίτι, να ξεμουδιάσουν, να κοινωνικοποιηθούν, να δουν τους φίλους και τις φίλες, δασκάλους και δασκάλες, να ξαναζήσουν τη μαθητική ζωή. Καθηλωμένοι στον υπολογιστή, άλλοι με μαξιλάρι στο τραπέζι, άλλοι μισο παρακολουθώντας, ε δεν είναι το ίδιο να κάθεται ένα παιδί και να ακούει, να ακούει και να μετέχει κατά το δοκούν,  ενώ τώρα την άνοιξη έξω τα πουλιά, ο ήλιος, τα δέντρα το καλούν, «Λάζαρε, δεύρο έξω». Μα κι αν βγει έξω, κι αν ξαναπάει σχολείο,  δεν θα γελάσει, αφού το περιμένουν διαγωνίσματα και διαγωνίσματα…είναι τόσο αναγκαία; Κάντε και καμιά έκπτωση!

Περάσαμε κι εμείς τα ίδια κάποτε, όταν μας έκλειναν τα σχολεία οι Εγγλέζοι, δεν θέλαμε και πολλά, μια σημαία στο σχολείο και την άλλη μέρα έκλεινε. Τότε συνέλαβαν την ιδέα να μεταβαίνουμε στα σπίτια των καθηγητών μας και να παρακολουθούμε τα μαθήματα, κι εμείς με τα ποδήλατα αρχίζαμε τους γύρους, δεν πηγαίναμε και πάντα, άλλος καθηγητής δεν είχε καρέκλες και μας έβαζε να κάτσουμε στο περβάζι της τζαμαρίας του, άλλος είχε δουλειά, άλλος μας εξέταζε στα σκαλοπάτια μεγάλης οικίας της Λευκωσίας, ακόμα και στην εκκλησιά της Χρυσαλινιώτισσας είχε στηθεί πίνακας κι έκαναν μάθημα, Λογιστικές και τέτοια, απόδειξη πως κρυφό σκολειό υπήρχε στην Κύπρο, κι ας γίνονται τόσοι «επιστημονικοί» αγώνες για να αποδειχτεί πως κρυφό σκολειό δεν υπήρχε.

Τα παιδιά μας ούτε πέρσι παρακολούθησαν ζωντανό μάθημα (άκου «φυσική παρουσία»!) ούτε και φέτος, κατά που φαίνεται. Να δοξολογήσουμε την τεχνολογία, άντε να την δοξολογήσουμε, αλλά όρια παντί πράγματι! Κι εμείς εδώ έχουμε επικίνδυνα ξεπεράσει τα όρια, «υπερέβησαν τα εσκαμμένα» κατά που μας έλεγε το ραδιόφωνο τις φονικές μέρες του 1974. Η αγγλοκρατία συνεχίζεται, η τουρκοκρατία συνεχίζεται, να κάμουμε και καμιά επανάσταση του 21 ρε παιδί μου…

ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝ

 

ΑΝΤΡΕΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝ

Μπορούμε να πούμε πως ο Αντρέας Καραγιάν είναι ο κατεξοχήν ερωτικός συγγραφέας της Κύπρου, γιατί στο έργο του ο έρως παντός είδους πρωταγωνιστεί, χωρίς να υποβιβάζεται αλλά αντίθετα να ανάγεται με την προσωπική του γραφή και μοναδική ψυχοσύνθεση σε τέχνη λόγου με τις φιλοσοφικές και πνευματικές γενικότερα αναζητήσεις του.

Νοσταλγική η αναφορά του στα παιδικά και νεανικά χρόνια του, από τη γειτονιά της Λευκωσίας σε τόπους πολλούς, ιδιαίτερα αγαπητούς του, με τη ζωή της δεκαετίας του πενήντα ως την επάνοδό του στα όνειρά του και στη δεύτερη ζωή του σ’ αυτήν τη γειτονιά. Κόσμος πολύς, στενοί και άλλοι φίλοι και φίλες, η οικογένειά του, και τα αγαπημένα του γατάκια. Κοσμογυρισμένος, ένα μείγμα πολλών θρησκειών και εθνοτήτων, γνώστης πολλών προσώπων και καταστάσεων, παρακολουθεί τη σύγχρονη ζωή, την πολιτική κατάσταση του τόπου, τον προβληματίζει, έχει τις ιδέες του και τις εκφράζει, αφανάτιστος, και μη οπαδός.

Ανατρέχει στην ιστορία του ιδίου και του τόπου, γιατί οι αναφορές στο παρελθόν είναι πολλές, άνετα κινείται στο χώρο και στον χρόνο, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με την αγαπημένη του Αλεξάνδρεια, στη φαντασία και στην πραγματικότητα, στη λογική και στο συναίσθημα, με μια γραφή πλούσια σε είδη, από απλή ως εκλεπτυσμένα ποιητική.

Ευαίσθητος σε πολλά, με ορατή ειρωνεία, εκφραστική του χαρακτήρα του, ευγενικός και χαρίεις εν πολλοίς. Οι γνώσεις του ποικίλες σε λογοτεχνία και τέχνη, ζωγραφική, μουσική, κινηματογράφο, οι αισθητικοί προβληματισμοί του, η αναγωγή από το μερικό στο γενικό, οι αναφορές σε συγγραφείς και έργα κινηματογράφου οδηγούν και τον αναγνώστη σε αναζήτηση και διεύρυνση των οριζόντων του. Ο συγγραφέας είναι καλλιτέχνης στη ζωή και στον τρόπο που τη διάγει, βιώνει και δημιουργεί.

Αγωνίστηκε για την ειλικρίνεια και την πέτυχε, κι έτσι  μπορεί να γίνει λόγος και για την ηθική του, που σίγουρα τον προβλημάτισε και με τη μελέτη τον οδήγησε στη σωστή σύλληψη του ηθικού, δηλαδή της ελευθερίας και της ανάληψης ευθύνης, της πράξεως του καλού και της αποφυγής του κακού.

Δεν είναι παράξενο που το Θρησκευτικό στοιχείο δεν απουσιάζει από το έργο του, αντίθετα, από την παιδική του ηλικία ως τώρα, οι γνώσεις του και οι αναζητήσεις του τον οδήγησαν σε ένα πανθεϊσμό, δεν τον άφησαν όμως εκτός του κύκλου της θρησκείας.

Το έργο του δομικά παρουσιάζει ποικιλία σύνθεσης, με τα μέρη να απαρτίζουν ένα όλον ευπρόσδεκτο, με τους αναβαθμούς του πεζού και ποιητικού, από τον εξομολογητικό τόνο ως τον ειρωνικό, προπάντων όμως ως έκφραση εαυτού, κι αυτό είναι το κύριο, ότι ο αναγνώστης γνωρίζει ότι ο συγγραφέας είναι ειλικρινής και είναι ο εαυτός του με όλες τις διακυμάνσεις από την απλή παρατήρηση ως την αναγωγή στην τέχνη και τη φιλοσοφία, με την κυκλική θεώρηση της ζωής, με φιλοσοφικά και θρησκευτικά ανοίγματα όχι μόνο στην παρούσα αλλά και στη μέλλουσα, είτε ως οπαδός της στωικής φιλοσοφίας είτε χριστιανικών αντιλήψεων. Ο κύκλος κλείνει.

Γενικά, η πορεία του στη δημιουργία ευρωπαϊκού μυθιστορήματος νομίζω πως πέτυχε.

Στέλιος Παπαντωνίου

πενταμερής

 Η ΠΕΝΤΑΜΕΡΗΣ

Άτυπη, τυπική, έντυπη, ανάτυπη, όπως και να ‘ναι, πενταμερής θα είναι, άρα πέντε ίσα μέρη, οι Ελληνοκύπριοι εξισωμένοι με τους Τουρκοκύπριους, το 80 με το 20, οι πρώην δυνάστες Τουρκία και Αγγλία, η Τουρκία είναι και νυν δυνάστης, εισβολέας, καταστροφέας, και πέμπτη η ονειρώδης Ελλάς. Το οποίον, απουσιάζει η Κυπριακή Δημοκρατία, ως μη υπάρχουσα ή ως τεθνεώσα, και μένουν οι δυο κοινότητες. Μόνο στην Κύπρο συμβαίνει κι αυτό το παράδοξο, να μη λαμβάνονται υπόψη οι μονάδες των πολιτών ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας, εθνικότητας και να μετρούν οι κοινότητες. Οθωμανικό το κακό, αλλά δεν ισχύει για την Τουρκία, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατήσει τους πάντες ενωμένους κάτω από τη σκούφια «Τούρκος», έστω κι αν είναι Κούρδος ή Αρμένης ή τόσες φυλές της γης κατοικούν σε μια χώρα, ο Ερντοάν έχει πάντα τα τέσσερα δάχτυλα ενωμένα και χαιρετά, μια πατρίδα, μια γλώσσα, μια θρησκεία, ένα κράτος, γι’ αυτούς ισχύει και διά της βίας, για μας δεν ισχύει η ενότητα του κράτους και η δημοκρατική λήψη αποφάσεων. Οι κοινότητες. Και τη φάγαμε τη χυλοπίτα από τότε, που οι Εγγλέζοι μας διαχώριζαν σε μουσουλμάνους και μη, όπως οι Οθωμανοί, πριν μας πουλήσουν ως αιγοπρόβατα στο γαλαζοαίματο άγγελο του σατανά, τον Άγγλο!

Οι Τούρκοι τα έχουν σχεδιάσει από τη δεκαετία του πενήντα, και τα επιβεβαιώνει ο Νταβούτογλου στο «Στρατηγικό βάθος», οι Εγγλέζοι απέκτησαν τις βάσεις τους, καθοδηγούν και καθοδηγούνται από τους Τούρκους, έχουν μάλιστα λέει και νέες ιδέες, οι Τουρκοκύπριοι σήκωσαν παντιέρα, τους την σήκωσαν,  θέλουν δικό τους κράτος, κι εμείς τα παπαγαλάκια τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα όπως την περιγράφουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, ένα ποιηματάκι για νηπιαγωγείο ως κομματικά φροντιστήρια, εύπεπτο και εύκολο στην αποστήθιση, ανάθεμα αν ξέρει κανένας τι περιγράφουν τα ψηφίσματα, είχαμε τόσα υπέρ μας, τα ξεχνάμε, και θυμόμαστε μόνο όσα συμφέρουν στους Τούρκους, τι συμβαίνει ρε παιδιά;

Συμπέρασμα; Είτε επιτύχει είτε αποτύχει η πενταμερής, δίνουμε δικαίωμα σε όλους να έχουν λόγο στο μέλλον μας, ανεξάρτητα αν απορρίψαμε με δημοψήφισμα το σχέδιο Ανάν. Τα σχέδια, όπως υποστηρίζουν οι μέλλοντες να μετάσχουν είναι: « τουρκοκυπριακό κράτος», «τουρκοκυπριακό κράτος», «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία» και «αρχίστε τις συνομιλίες κι έχω καινούργιες ιδέες να τα βρείτε», λεν οι άγγελοι του κακού.

Μέλλον καταδικασμένο από χέρια, πόδια και προπάντων από τρομερούς εγκεφάλους. 

απελευθέρωση πατρίδας

 

ΑΠΕΛΕΥΕΡΩΣΗ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Αγαπητή μου πατρίδα, αγαπητή μου απελευθέρωση, που λεν και τα δυο μεγάλα κόμματα, που εργάζονται σκληρά για την «απελευθέρωση και την επανένωση της πατρίδας», θυμάσαι που χαιρετούσαμε τους εξ Ελλάδος αδελφούς, «γεια σου ρε πατρίδα», ο πατρίδας ή η πατρίδα ήταν πολύ μεγάλη κάποτε, ήταν όλη η Ελλάδα κι ο ελληνισμός όπου γης, καμάρι να βλέπαμε την παρέλαση στη Νέα Υόρκη, να πούμε, 25 του Μάρτη καλή ώρα, λοιπόν, η πατρίδα μίκρανε κι έμεινε μόνο η Κύπρος από τον καιρό που εγκαταλείψαμε την ένωση, κι η Κύπρος πιάνει από απόστολο Αντρέα ως τον Ακάμα κι από την Κερύνεια ως το Ακρωτήρι, άρα είναι μέσα κι η γειτονιά μου στη Χώρα και το τουρκοπατημένο και κατακλεμμένο σπίτι μου στη Μόρφου, κι όταν λέμε απελευθέρωση ξεχνάμε και τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, αλλά αυτός μιλά για κόψη του σπαθιού, τρομερά πράματα, αίματα και πολέμους, εμείς απελευθέρωση, μέσω συνομιλιών, ειρηνικοί μοδέρνοι άνθρωποι, έστω, αλλά απελευθέρωση και του σπιτιού μου, άρα αγαπητοί μου κομματάρχες, αν δεν απελευθερωθεί το σπίτι μου από τον Τούρκο που το χαίρεται τόσα χρόνια χαράμι του κακό χρόνο να’ χει, κι αν δεν φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα, κι αν δεν μπορώ να κυκλοφορώ ελεύθερος σε όλη την πατρίδα, τι επανένωση κι απελευθέρωση πατρίδας τσαμπουνάτε και άλλα ηχηρά, φτου στα μούτρα σας, το λιγότερο!

Μακρυγιάννης

 

Στρατηγός Μακρυγιάννης

Ένας από τους πιο ένδοξους και ξακουστούς αγωνιστές του 1821 ο στρατηγός Μακρυγιάννης, Γιάννης μόνο, κι ύστερα προστέθηκε το μακρύς λόγω ύψους, με μια λέξη Μακρυγιάννης, επίθετο Τριανταφύλλου που δεν χρησιμοποίησε, γεννήθηκε στο Αβορίτι, περιοχή Λιδορικιού στα 1797, από φτωχούς γονιούς, ορφάνεψε σε μικρή ηλικία, τον πατέρα του σκότωσαν οι Τούρκοι, η μάνα του τον γέννησε στα χωράφια, έπιασε λίγα χόρτα και τον περιτύλιξε, κι αργότερα για να σωθούν από τους Τούρκους οι άλλοι, όταν τους έδιωχναν από το χωριό, την συμβούλευαν να το σκοτώσει αλλά αυτή το αρνήθηκε λέγοντας πως ο Θεός θα μας τιμωρήσει αν κάμουμε τέτοιο έγκλημα.  Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί και όταν ήμουνε ακόμα εις την κοιλιά της μητρός μου, μίαν ημέρα πήγε δια ξύλα εις τον λόγκον. Φορτώνοντας τα ξύλα ᾿σ το νώμο της, φορτωμένη εις τον δρόμον, εις την ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα μόνη-της η καϊμένη και αποσταμένη εκιντύνεψε και αυτείνη τότε και εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη-της και συγυρίστη, φορτώθη ολίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου-εις τα ξύλα και από-πάνου εμένα και πήγε εις το χωριόν. Σε κάμποσον καιρόν έγιναν τρία φονικά εις το σπίτι μας και χάθη και ο πατέρας μου. Οι Τούρκοι του Αλήπασσα θέλαν να μας σκλαβώσουνε. Τότε δια νυχτός όλη η φαμελιά και όλο μας το σόι σηκώθηκαν και έφυγαν και ήθα παγαίνουν εις την Λιβαδειά να ζήσουνε εκεί. Θα πέρναγαν από ᾿να γιοφύρι του Λιδορικιού ονομαζόμενον Στενό δεν πέρναγε από άλλο μέρος το ποτάμι. Εκεί φύλαγαν οι Τούρκοι να περάσουν να τους πιάσουνε, και δεκοχτώ ημέρες γκιζερούσαν εις τα δάση όλοι κ᾿ έτρωγαν αγριοβέλανα και εγώ βύζαινα κ᾿ έτρωγα αυτό το γάλα. Μην υποφέρνοντας πλέον την πείνα, αποφάσισαν να περάσουνε από το γιοφύρι, και ως βρέφος εγώ μικρό, να μην κλάψω και χαθούνε όλοι, αποφάσισαν και με πέταξαν εις το δάσος, εις τον Κόκκινον ονομαζόμενον, και προχώρεσαν δια το γιοφύρι. Τότε μετανογάει η μητέρα μου και τους λέγει «Η αμαρτία του βρέφου θα μας χάση,» τους είπε περνάτε εσείς και σύρτε εις το τάδε μέρος και σταθήτε... το παίρνω κι᾿ αν έχω τύχη και δεν κλάψη, διαβαίνομε»... η μητέρα μου κι᾿ ο Θεός μας έσωσε.

Άρχισε να εργάζεται σε μικρή ηλικία, πήγε σ΄έναν έμπορο, τον Λιδωρίκη κι έμαθε να κερδίζει λεφτά. Εργατικότατος, με μεγάλη θέληση, από τις πρώτες του μνήμες ήταν όταν σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων του έδωσε ένας την πιστόλα του, έριξε και την έσπασε, τον έδειρε κι αυτός κατέφυγε στον άη Γιάννη να του παραπονεθεί, κλαίοντας- Εγώ έγινα ως εφτά χρονών. Με βάλαν να εργάζωμαι σε έναν εκατό παράδες τον χρόνον, τον άλλον χρόνον πέντε γρόσια. Αφού έκανα πολλές δουλειές, ήθελαν να κάνω κι᾿ άλλες δουλειές ταπεινές του σπιτιού και να περιποιώμαι τα παιδιά. Τότε αυτό ήταν ο θάνατός μου. Δεν ήθελα να κάμω αυτό το έργον και μ᾿ έδερναν και οι αφεντάδες και οι συγγενείς. Σηκώθηκα και πήρα και άλλα παιδιά και πήγαμεν εις Φήβα. Η κακή τύχη και εκεί οι συγγενείς ήρθαν και μας πιάσανε και με φέραν πίσω εις την Λιβαδειά και εις τον ίδιον αφέντη. Και την ίδια ᾿πηρεσία ξακολουθούσα κάμποσον καιρόν. Τότε δια-να γλυτώσω από αυτήν την ᾿πηρεσίαν, ότι η φιλοτιμία μου δεν μ᾿ άφηνε ήσυχον ούτε μέρα ούτε νύχτα, άρχισα ξύλο, τρύπημα κεφάλια των παιδιών και της ίδιας μου μητέρας και έφευγα μέσα τις ράχες. Και μ᾿ αυτό βαρέθηκαν και με λευτέρωσαν, ότι αυτείνη η ᾿πηρεσία μ᾿ είχε καταντήση να χαθώ. Έγινα ως δεκατέσσερων χρονών και πήγα εις έναν πατριώτη μου εις Ντεσφίνα. Ήταν ο αδελφός του με τον Αλήπασια και ήταν ζαπίτης αυτός εις την Ντεσφίναν. Στάθηκα με εκείνον μιαν ημέρα. Ήταν γιορτή και παγγύρι τ᾿ Αγιαννιού. Πήγαμεν εις το παγγύρι μό᾿ ᾿δωσε το ντουφέκι του να το βαστώ. Εγώ θέλησα να το ρίξω, ετζακίστη. Τότε μ᾿ έπιασε σε όλον τον κόσμον ομπρός και με πέθανε εις το ξύλο. Δεν μ᾿ έβλαβε το ξύλο τόσο, περισσότερον η ντροπή του κόσμου. Τότε όλοι τρώγαν και πίναν και εγώ έκλαιγα. Αυτό το παράπονον δεν ηύρα άλλον κριτή να το ειπώ να με δικιώση, έκρινα εύλογον να προστρέξω εις τον Αϊγιάννη, ότι εις το σπίτι του μό᾿ ᾿γινε αυτείνη η ζημία και η ατιμία. Μπαίνω την νύχτα μέσα-εις την εκκλησιά του και κλειω την πόρτα κι᾿ αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες τ᾿ είναι αυτό οπού ᾿γινε ᾿σ εμέναν, γομάρι είμαι να με δέρνουν;» Και τον περικαλώ να μου δώση άρματα καλά κι᾿ ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα και εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με τις πολλές φωνές κάμαμεν τις συμφωνίες με τον άγιον.

Γομάρι είμαι να με δέρνουν; Πολύ μικρός ο Μακρυγιάννης έχει αναπτυγμένη μέσα του την έννοια της αξιοπρέπειας, δεν ήταν δουλειές να τον βάλουν, και δεν μπορούσε κανείς να τον χτυπήσει, δεν είναι ζώο,  σήμερα ούτε τα ζώα χτυπούμε, να όμως που την αξιοπρέπεια την έχουμε παραμερίσει εν πολλοίς ή εν ολίγοις ή φαινομενικά- μακάρι- γιατί η συμπεριφορά μερικών πολιτικών ιδιαίτερα απέναντί μας είναι συμπεριφορά γαϊδουριών προς ομοίους τους, προσπαθούν να μας πουλήσουν αναξιοπρεπή λύση του κυπριακού, να μας υποτάξουν στον τουρκικό ζυγό, εδώ ούτε στον συνανθρώπινο ζυγό δεν υποτάχτηκε ο Μακρυγιάννης, έκαμε περιουσία, αγόρασε ύστερα ασημένια όπλα και πήγε στον άη Γιάννη, του δώρισε μια τεράστια ασημένια καντήλα, να τον ξεπλερώσει που άκουσε το παράπονό του.

Διακόσια χρόνια από το εικοσιένα, ας ξυπνήσουν οι δούλοι στην ψυχή.

Στέλιος Παπαντωνίου

Καιάδας

 

Καιάδας

Πώς να μη συγχύζομαι, μου λέει, ωραίες ανοιξιάτικες οι μέρες μας κι όλοι όμως παρακολουθούν την πορεία του κορωνοϊού, τις εξετάσεις, τους εμβολιασμούς, και πάλι τα εκατομμύρια ευρώ, τον διάβολο με τα τουμπελέκια και τα βιολιά τριβόλια του, χειρότερες όμως είναι οι δηλώσεις, οι φάτσες στην τηλεόραση, χωρίς τούρκους δεν γίνεται, τους προβάλλουν αμισθί τα κανάλια, αυξάνεται η κατανάλωση, η τηλεθέαση,  κι οι δικοί μας χειρότεροι, τι παράσταση ήταν εκείνη, τι μονόλογος, εκείνος ο αβερώφειος, όπως τον αγγελιαφόρο στην τραγωδία, μπορεί να ήταν και κωμωδία, κι επαναλαμβάνεται με τον άντρο, κι οι δυο μαζί, σφίγγουν τα χέρια, κι ο κόσμος είναι βέβαιος για την καταστροφή τους, όχι τη δική του, ο κόσμος έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης και δυνατά πολιτικά θεμέλια, αδύνατον πολιτικοί αρχηγοί του τόπου να σέρνουν το χορό του Ζαλόγγου, πήδα ο ένας στο κενό, ξωπίσω του ο άλλος, έτσι που το είπε κάποτε κι ο Κληριδης, όταν επέστρεφαν όλοι οι κομματάρχες από μια διεθνή διάσκεψη,  «νά ΄πεφτε το αεροπλάνο θα σωζόταν η Κύπρος», κάπως έτσι το είπε, κάπως έτσι το φανταζόμαστε, ε ρε Σπαρτιάτες, κάτι ξέρατε καλύτερα από μας για τον Καιάδα, εκεί που δεν έριχναν ασθενικά και ανάπηρα παιδιά αλλά τους επίορκους, τους προδότες, τους εγκληματίες, έτσι λέει η νεότερη εκδοχή, ας είναι και στις βουνοπλαγιές του Πενταδάκτυλου, για όσους τον ατίμασαν και τον ατιμάζουν.