Μαρία Περατικού Κοκαράκη, Τα Χρόνια των Ακαμαντίδων

Μαρία Περατικού Κοκαράκη, Τα Χρόνια των Ακαμαντίδων, εκδ. Λιβάνη

Μεγαλεπήβολο και ορθά προγραμματισμένο το έργο της Μαρίας Περατικού Κοκαράκη σε μια τριλογία να παρουσιάσει την ιστορία του τόπου μας και του γενικότερου ελληνισμού μέσα από τα μάτια της ίδιας και της οικογένειάς της, των πρωταγωνιστών ηρώων των αφηγηματικών έργων της, που έχουν ως βάση στην επικεφαλίδα τις Ακαμαντίδες ή Κυκλάμινα, δείγμα της ευαισθησίας αφ΄ ενός αλλά και της εντοπιότητας των γεγονότων, του ήθους, των ηθών και αγώνων των ανθρώπων του τόπου μας.

Με χρονικό ορίζοντα το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, τόπο βασικά την Κύπρο αλλά και τον γενικότερο ελληνισμό, παρακολουθούμε στα έργα της συγγραφέως τις περιπέτειες μιας οικογένειας καθηγητή, γυμνασιάρχη, αγωνιστή, ιδεαλιστή, που μετατίθεται σε διάφορα χωριά ή πόλεις της Κύπρου, ώστε να δίνεται ευκαιρία και γενικότερης θεώρησης της ζωής στην Κύπρο με σταθερά πάντα τα εθνικά και θρησκευτικά ιδεώδη που γαλούχησαν τη γενιά του αγώνα της ΕΟΚΑ και συνεχίζουν ως σήμερα.

Βαθιά και πλατιά γνώση της Ιστορίας της εποχής αλλά και -λόγω της φιλολογικής ιδιότητας της συγγραφέως- γνώση των ελληνικών γραμμάτων αρχαίων και νέων, ανοιχτά τα μάτια της ψυχής της στα κοινωνικά γιγνόμενα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, καλλιτεχνική, πολιτική, εκπαιδευτική, όλα αυτά συντελούν στην αναβίωση της εποχής και στη μετοχή του αναγνώστη στα εξελισσόμενα, έστω κι αν είναι ιστορικά γνωστά, βιώνονται όμως μέσα από την συγγραφέα και το ανθρώπινο περιβάλλον της μεταφερόμενα έτσι ως λογοτεχνία στον αναγνώστη.

Δομημένο με μαεστρία το όλον, με εισαγωγικά σημειώματα- μόττο- παντοία, από πλούσιες πηγές πολλές και διάφορες, με την Μοίρα να παίζει το δικό της υπερφυσικό ρόλο και τα κυκλάμινα ή ακαμαντίδες το δικό τους διαπεραστικό του όλου συναισθηματικό και ευαισθησίας μαρτυρικό ρόλο, με την Ιστορία στο φόντο, και την περιδιάβαση σε τόπους ελληνικούς, με τα ήθη, έθιμα και τον πολιτισμό τους, με ανθρώπους ζωντανούς και προπάντων ευγενικούς, πνευματικούς ταγούς, αγωνιστές των δικαίων του τόπου, με ορθές θέσεις στα πολιτικά θέματα και απόηχους της μουσικής και της τέχνης της εποχής, όλα αυτά συνθέτουν ένα ευανάγνωστο κείμενο, γραμμένο με μόχθο, προπάντων όμως με σεβασμό και αγάπη προς τους ήρωές της και τον αναγνώστη.

Καλή συνέχεια.

Στέλιος Παπαντωνίου

Ανδρέας Μ Αντωνιάδης Παράλληλες Διαδρομές

Ανδρέας Μ. Αντωνιάδης, Παράλληλες Διαδρομές, Ποιήματα, Πάφος 2019

Η ποιητική συλλογή του Ανδρέα Αντωνιάδη Παράλληλες Διαδρομές περιλαμβάνει ποιήματα εμπνευσμένα από τη ζωή, την Ιστορία και το πάθος της πατρίδας μας. Χωρίζεται σε δυο μέρη, Της Ζωής και Της Μνήμης.

Στο πρώτο μέρος καταθέσεις ευαισθησίας, καλοσύνης, θρησκευτικής πίστης με απόηχους θρησκευτικής ποίησης, γνήσιου πατριωτισμού, αγάπης στον τόπο, με φιλοσοφική θεώρηση της ζωής, εμπνεύσεις από τον περιβάλλοντα τόπο και τον πολιτισμό μας.

Στιχουργική κλασσική, θυμίζει κάποτε δημοτικό τραγούδι με την αθωότητά του, άλλοτε όμως με την πίκρα του χαμού και του θανάτου. Πειραματισμοί με παρηχήσεις με όμορφο αποτέλεσμα, προπάντων όμως η επιβεβαίωση της ανθρωπιάς που διακρίνει τον δάσκαλο και τον Άνθρωπο.

Η φιλοσοφία της ζωής δοσμένη με απλές εικόνες, παρομοιώσεις, μεταφορές, αλληγορίες, ελκυστική στον αναγνώστη, που χαίρεται βάθος και απλότητα, την κλασσική αλήθεια και ομορφιά.

Στο αυτοβιογραφικό «Ακτινογραφία» συμπυκνώνεται η ουσία της προσωπικότητας του ποιητή: βιβλία, όνειρα, μελέτη, γνώση, συμπάθεια, αγάπη στα παιδιά, πάλη με τα αδιέξοδα, υπομονή, μεράκι, ψυχή δυνατή, ευαισθησία, αγάπη, καλοσύνη.

Στο β΄ μέρος,  Της Μνήμης,  η ματιά στρέφεται στο πάθος της πατρίδας μας με τα σκλαβωμένα εδάφη, τους αγνοουμένους, τους μύθους και παραδόσεις μας και προπάντων τον πόθο ελευθερίας με τη μνήμη των θυσιών των ηρώων μας.

Γνησιότητα και Ανθρωπιά επισφραγίζει τη συλλογή του Ανδρέα Μ. Αντωνιάδη Παράλληλες Διαδρομές.

Στέλιος Παπαντωνίου

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, 2-5 ΜΕΤΑ ΜΕΣΗΜΒΡΙΑ, ΝΟΥΒΕΛΑ, ΣΜΙΛΗ

Χιλιάδες σελίδες μυθιστορημάτων μπορεί να διαβάσει ο σύγχρονος αναγνώστης και να μην του μείνει τίποτε, γιατί ο λόγος τους ήταν ένα ποτάμι άχρουν άοσμο και άγευστο, ένα κάποιο σενάριο σε τόπο και χρόνο πραγματικό ή φανταστικό χωρίς γρανάζια να πιαστούν στην ψυχή του αναγνώστη.

Ο Κυριάκος Δημητρίου σε μια νουβέλα, ούτε εκατό σελίδες, μας δώρισε ένα έργο φιλοσοφικό λογοτέχνημα, του οποίου τα θεμέλια στηρίζονται στην ευλογημένη για τους αναγνώστες ενασχόλησή του με την Ιστορία των Ιδεών. Κλειδιά για την κατανόηση της νουβέλας «2-5 Μεταμεσημβρία» μας δίνει ο ίδιος, «Ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση» του Σοπενχάουερ, τις θεωρίες του ιδεαλιστή Μπέρκλεϋ, τη «Νάντια» του Μπρετόν και άλλα της φιλοσοφίας ή του υπερρεαλισμού, έργα των οποίων οι συγγραφείς προσπάθησαν να εισέλθουν στον άλλο κόσμο, στο πράγμα καθ’ εαυτό του Καντ ή της υπερρεαλιστικής πραγματικότητας.

Πλησιάζοντας το έργο με τη φιλοσοφική του σκευή ο αναγνώστης βεβαιώνεται πως η λογοτεχνική δύναμη του Κυριάκου Δημητρίου έχει ήδη υπερβεί τα ελληνικά επίπεδα, γιατί, όντας γνώστης βαθύς της φιλοσοφίςς ή άλλων θεωριών είναι και δεινός στην εφαρμογή τους στη λογοτεχνία που και απολαυστική γίνεται με την πρωτοτυπία και κέρδος προσπορίζει στον αναγνώστη ανοίγοντας τους πνευματικούς του ορίζοντες, φτάνει ν’ ακούσει την προσωπική του βούληση.

Όσο κι αν ο συγγραφέας θέλει να παρουσιάσει τον ήρωά του τον έγκλειστο του χωροχρόνου, που προσπαθεί να επέμβει στην πραγματικότητα, ως ψυχοπαθή σε ίδρυμα, πίσω από το παράδοξο της αφήγησης, των ευρηματικών επαναλήψεων που ελκύουν, και των αριστοτεχνικών περιγραφών σε γλώσσα ζηλευτή, ο αναγνώστης μετέχει στην άλλη πραγματικότητα ή στο πράγμα καθ’ εαυτό  και στις φιλοσοφικές υφιστάμενες θεωρίες που ο συγγραφέας πλάθει με τον μύθο του σαγηνεύοντας έτσι τον αναγνώστη σε ένα νέο για πολλούς είδος, τη φιλοσοφική λογοτεχνία, της οποίας ο Κυριάκος Δημητρίου αναδεικνύεται άξιος θεράπων.

Στέλιος Παπαντωνίου

Χρίστου Τσιαήλη Ψωμί

Στέλιος Παπαντωνίου

ΧΡΙΣΤΟΣ Ρ. ΤΣΙΑΗΛΗΣ, ΨΩΜΙ, ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ.

Έγραφα στον Χρίστο Τσιαήλη,

Μπράβο Χρίστο Τσιαήλη, γιατί γράφεις ανετότατα, σε άριστα ελληνικά, κι αυτό είναι μεγάλο κέρδος για  τη γλώσσα. Δεύτερον διαλέγεις θέματα πολύ μοντέρνα, παράξενα, ασυνήθιστα και όμως τόσο μέσα στην καθημερινή μας ζωή. Τρίτον αναλύεις, διεισδύεις στα θέματά σου που δείχνεις να τα κατέχεις και στις λεπτομέρειές τους. Τέταρτον, το συμβολικό των νοημάτων είναι σημαντικό, αφήνεις υπονοούμενα με ελάχιστες λέξεις, που επαναφέρουν στο πρόβλημα του τόπου μας, στα παγκόσμια προβλήματα, περισσότερο όμως ασχολείσαι σε πλάτος και βάθος με το μέγιστο θέμα της ελευθερίας του σύγχρονου ανθρώπου και των τρόπων αλλοτρίωσής του. Χαίρομαι. Αυτά για ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ, το πρώτο διήγημα από το ΨΩΜΙ.

ΦΡΟΥΤΟ Μέσα σε λίγες σελίδες ο συγγραφέας κατορθώνει να μας περάσει από το μύθο στην ιστορία και στη σύγχρονη πραγματικότητα κι ακόμα να μας μεταφέρει στο μέλλον μέσα από πρόσωπα στενά του, παιδικές μνήμες και επιστημονικές σημάνσεις. Γραφή αγωνιώδης, αγχωτική, φορέας σύγχρονων θεωριών και προβλημάτων.

Η ΣΙΔΗΡΟΓΡΟΘΙΑ Η σύλληψη σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων βίας και ομαδικής παράκρουσης, η ζωντανή αφήγηση και περιγραφή, μια δυνατή γραφή, παρουσιάζει μπροστά μας σκηνές -όσο κι αν είναι φανταστικές- σαν πραγματικές. Το παρελθόν αποκαλύπτεται στο παρόν, ενώ η επιβολή της τάξης με ποικίλους τρόπους θέτει σε αυστηρά πλαίσια γραφή και ζωή.

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ Ο Χρίστος Τσιαήλης γράφει παράξενα διηγήματα, άλλα με επιστημονική φαντασία, άλλα με ψυχολογικές αφορμήσεις ή και ψυχιατρικές σελίδες σχιζοφρένειας. Τα καταφέρνει όμως, γιατί θυμίζουν συνεχώς σελίδες της ζωής του τόπου μας ή σύγχρονα προβλήματα. Στη βάση τους βρίσκουμε το θέμα της ελευθερίας στις πολυποίκιλες μορφές της, απωθήσεις, απαγορεύσεις και επιπτώσεις τους, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Όσος βρίσκεται ο αναγνώστης εκτός κλίματος του κειμένου, άλλος τόσος βρίσκεται εντός, άρα ο συγγραφέας του διανοίγει νέες προοπτικές και οδούς στη θέαση και εξήγηση του κόσμου και των ανθρώπων.

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΒΡΑΧΙΟΛΙ Η σύγχρονη τρομοκρατία και η τυφλή υπακοή στην προστάζουσα αρχή που γίνεται μια υποσυνείδητη φωνή που αφαιρεί κάθε ελευθερία ή πρωτοβουλία από το πειθήνιο όργανο, η στενή παρακολούθηση του σύγχρονου ανθρώπου από μηχανικά γνωστά ή άγνωστα μέσα, ο σύγχρονος κόσμος της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού και των σκευασμάτων ή αθλητικών ειδών μεθοδεύουν την ατμόσφαιρα με τόπο, χρόνο και ανθρώπους, ιδιαίτερα όμως τον γνωστό από προηγούμενα διηγήματα πρωταγωνιστή με το ξενικό όνομα και την έκνομη δράση. Οι σπόνδυλοι την διηγημάτων αρθρούνται.

 Ο ΠΙΘΟΣ, Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΙΘΟΣ Η πνευματική πορεία ενός ανθρώπου που αρχίζει από το μύθο δίνεται μεταφορικά και ποιητικά σε μια αλληγορική γραφή, πλούσια και ρέουσα. Οι επιδράσεις του μύθου διαφόρων ειδών και προελεύσεων καθαίρονται διά της λογικής, όμως ο άνθρωπος στεγνώνει, στενεύει. Η παρακολούθηση της οδού προς τη συνείδηση με μοντέρνο τρόπο δεν ξενίζει, αντίθετα ωθεί προς το θαυμασμό προς τον λογοτέχνη που σκέφτεται και γράφει με ένα εντελώς πρωτότυπο τρόπο, βαθύ και ξένο στο σύνηθες.

ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΓΝΗΤΗ Ο διηγηματογράφος υφαίνει την ιστορία του με πολλή φαντασία ανάμεικτη με την πραγματικότητα ή όπως λέει η τραγωδία  «κατά το εικός». Μπορούν δηλαδή κάλλιστα να είναι πραγματικά όσα αναφέρονται, η τέχνη όμως τα τοποθετεί σε άλλη διάσταση, του μύθου που ξετυλίγεται στο άγνωστο για τον αναγνώστη. Καταστάσεις ανθρώπινες, οπτικές γωνίες πολλές, αλλαγές στα πρόσωπα που αφηγούνται, τέχνη και τεχνίτης ο Χρίστος Τσιαήλης. Η κινηματογραφική του ταινία εγγράφεται εντός μας.

ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΣΤΟ ΑΛΕΥΡΙ Ο δάσκαλος και η τέχνη του δεν αφήνουν εύκολα τον συγγραφέα, όπως δεν του απολείπουν τα σύγχρονα προβλήματα της προσφυγιάς, της τρομοκρατίας, η αποξένωση από τις αρχές ή η προσπάθεια αποκατάστασής τους στο σύγχρονο κόσμο. Μεταφορικά, αλληγορικά, προσωποποιημένα, ο προβληματισμός κεντρίζει και οι θέσεις και αρχές του διηγηματογράφου προβάλλουν και προβάλλονται.

ΨΩΜΙ Η αποξένωση του εργάτη από τα δημιουργήματά του, η παραγωγή και ο άγνωστος καταναλωτής, η διδακτορική εξουσία και η άγνοια των εξουσιαζομένων, η απαίτηση για αύξηση της παραγωγής με κάθε τρόπο, το αχόρταγο των ανθρώπων και η μετακίνηση πληθυσμών, η επανάληψη των ιδίων κινήσεων στη βιομηχανία, μια πληθώρα κοινωνικών προβλημάτων μπαίνουν στο περιθώριο μπροστά στο μεγάλο πόνο για το χαμό των ανθρώπων από τρομοκρατικές ενέργειες. Η αδυναμία του ανθρώπου να ελέγξει τον πόνο ή η βύθισή του σ’ αυτόν τον οδηγούν στην ψυχική κατάρρευση και στην εξουθένωση. Σημασία όμως έχει στο  λογοτέχνημα πώς χειρίζεται ο λογοτέχνης τον μύθο, πώς παρασύρει τον αναγνώστη στη δίνη της ψυχής, οι τεχνικές της ενσυναίσθησης που μεταβάλλουν τον αναγνώστη από παρατηρητή σε ήρωα του διηγήματος που συνειδητοποιεί και ανακαλύπτει τα ανεξερεύνητα βάθη.

ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ Δεν έχει σημασία ο μύθος, αν και πολύ πρωτότυπος, ένα πείραμα επιστημονικό, το αποτέλεσμα όμως του οποίου είναι το γράψιμο από μερικούς που έλαβαν μέρος σ’ αυτό, τόπος, χρόνος, η προσωπική γραφή, οι διαφορετικές προσωπικές γραφές, ένα πολυπρόσωπο άρα διήγημα, ποικίλης έκφρασης, που το δένει το κοινό πρόβλημα του θανάτου, όπως και με τα άλλα διηγήματα.

Είναι μερικοί συγγραφείς που αρχίζουν και τελειώνουν την πορεία τους συνεχίζοντας μια ομοιόμορφη γραμμή χωρίς πρόοδο ή οπισθοδρόμηση, είχαν εξαρχής τη σφραγίδα τους, ο Χρίστος Τσιαήλης όμως ανήκει στην κατηγορία των αενάως πειραματιζόμενων, των εφευρετών διαφόρων τύπων έκφρασης που εμπλουτίζουν όχι μόνο εαυτούς αλλά και τους μελετητές του έργου τους.

Θέματα ποικίλα, κοινωνικά, επιστημονικά, τόσο καθημερινά αλλά και τόσο δυσπρόσιτα σε πολλούς, ο συγγραφέας τα χειρίζεται ως γνώστης πολλών, και εκφραστικοί τρόποι και γραφές ποικίλες, θαυμαστές, αυτά αποκόμισα από τη συλλογή διηγημάτων του Χρίστου Τσιαήλη Ψωμί.    

east med

EAST- MED

Α ρε Καβάφη, ποιητάρα ήσουν και είσαι. «Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες …και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν- και πολλοί προβλέπουν- πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε!»

Το αποφασίσαμε να μείνουμε στον τόπο μας, να υπερασπιστούμε τα ιερά και τα όσιά μας, παρά τις όσες καμπάνες μας ειδοποιούν για το αντίθετο. Και τι; Θα φορτώσουμε στα καράβια κι ο που φύγει φύγει; Όσοι δεν ξέρουν από τουρκοκρατία ας μιλήσουν με Κερυνειώτες που την έζησαν, ας ακούσουν αιχμαλώτους του 1974, ας διαβάσουν τι είπαν οι εναπομείναντες στο ξενοδοχείο Ντόουμ εγκλωβισμένοι ή ας ρωτήσουν εγκλωβισμένους της Καρπασίας.

Η αντίσταση στη βαρβαρότητα είναι ανθρώπινη πράξη πολιτισμού. Γι’ αυτό σε όσες ενέργειες προβαίνει η κυβέρνησή μας για την προστασία μας ή ως αντίβαρο στην τουρκική επεκτατική μανία είναι για μας ορθές.

Ο East Med χίλια δυο κακά μπορεί να έχει, αλλά δεν είναι δυνατόν τρεις κυβερνήσεις που πλήρωσαν εκατομμύρια σε μελέτες να έχουν αποφασίσει στο κενό, χωρίς να έχουν κάτι θετικό κατά νουν. Δεν είναι δυνατόν αν είναι αριστερές κυβερνήσεις να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις αλλά αν είναι δεξιές να παίρνουν μόνο λανθασμένες. Ούτε είναι δυνατόν τόσοι σύμβουλοι και ειδήμονες να είναι λανθασμένοι και να αληθεύει η γνώμη  του α ή β δημοσιογράφου ή αναλυτή ή όποιου άλλου.

Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, με ένα τέρας αδηφάγο, είναι επικίνδυνη για την ίδια την ύπαρξή μας και ως ανθρώπων και ως Ελλήνων της περιοχής. Γι’ αυτό και υποστηρίζουμε και θα υποστηρίζουμε κάθε προσπάθεια που αποβλέπει στο να αποτύχουν τα σχέδια της Τουρκίας και να παραμείνουμε ο εαυτός μας, ελεύθεροι Έλληνες Χριστιανοί. Κι ας μην αρέσει!  

2019-2020

2019-2020

Αυτός, ο Χρόνος, πλήρως αναίσθητος, δεν ξέρει από γιορτές και αργίες, καταδέχεται όμως να τον στολίζουμε εμείς με τις πινακίδες μας, 2019, 2020, ο ένας είναι δίσεχτος, ο άλλος δεν ήταν, τον κατατεμαχίσαμε σε δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, κι εκείνος εκεί, αδιαίρετος αέναος, αγέρωχος, ένας Κρόνος που τρώει τα παιδιά του, μα περιμένει σαν άγραφο χαρτί να του χαράξουμε στο κορμί τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τις πράξεις μας, δεν αναλαμβάνει καμιά ευθύνη, ο καθένας ορίζει τη μοίρα του, κι αυτή με τόσα βαρίδια, οι άλλοι, οι συνθήκες, ο τόπος κι οι καιροί, ελεύθερος ο καθένας μέσα στα πλαίσιά του, άλλου ευρύτερα άλλου στενότερα, ο ένας υπακούει στις προσταγές του βιολογικού ρολογιού του, ο άλλος θέλει να τα υπερβεί, μέσα σ΄ έναν αιώνα που είδε ήδη ν΄ αλλάζουν τα πάντα, όπως τον Αδάμ έξω από τον παράδεισο έτσι κι εμείς εδώ στην Κύπρο οι Έλληνες, κοντεύουμε τα πενήντα χρόνια να τριγυρνούμε έξω, και τι έκανε ο Αδάμ περιδιαβάζοντας έξω του παραδείσου; Έκλαιε, οδυρόταν, μα δημιουργούσε αναγκαστικά, έμαθε το τραγικό της ζωής και τον θάνατο, ώσπου ήρθε Εκείνος και τον κάλεσε πάλι στις αγκάλες. Ήταν μια πίστη των προπατόρων, όπως κι η δική μας πίστη, μα κάποιος Ένας πρέπει να βρεθεί να μας καλέσει, ελάτε άμυαλα πρόβατα, φέρτε το νου σας, η γη αυτή σας ανήκει εδώ και χιλιάδες χρόνια, όποια πέτρα σηκώσεις μιλά ελληνικά, όσες εκκλησιές κι αν μαγαρίζουν άλλες τόσες είναι θαμμένες στη γη, με τους σταυρούς και τα ευαγγέλια. Είναι δυνατόν να αποτελούμε τον λαό που κάθεται στα σκότη και να μην ανοίγουμε τα μάτια στο φως; Μόνος μου δεν μπορώ, όλοι μαζί όμως μπορούμε, κατατρυπημένοι από τα βέλη του πονηρού, από την απιστία και την λογικοκρατία, από την υποταγή στην ασθένεια του μικρού. Και πώς διατηρήθηκε αυτός ο κόσμος χιλιάδες χρόνια; Και πώς διάβηκε μέσα από τις λάσπες, τα ποτάμια, τα όρη και τους βουνούς μέσα από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις; Ριζωμένη βαθιά στον καθένα μας βρίσκεται εκείνη η δύναμη που δεν αναλύεται σε λογικούς πολιτικοφλύαρους υπολογισμούς. Σ’ εκείνη τη δύναμη πιστεύουμε, κι ας μην ξέρουμε πώς ονομάζεται. Οι ρίζες μας είναι βαθιές ευτυχώς, και δεν υπόκεινται σε μετρήσιμα κριτήρια, γιατί είναι ρίζες μπηγμένες στη γη, αρπαγμένες όμως από τον απέραντο γαλάζιο ουρανό μας. Καλή χρονιά.

διερωτάται κανείς

Διερωτάται κανείς για τον κόσμο μας, πόση ευτυχία ένιωσε, πόσα χρόνια, και τι σημαίνει ευτυχία; Ελευθερία! Πόσο ελεύθερος στάθηκε στη ζωή του, όλο σκλαβιές και υποδουλώσεις, υποταγή σε άλλα κράτη, μια ήταν η Τουρκία και μια η Αγγλία, για να γράψω μόνο για τα τελευταία πεντακόσια χρόνια, ένας τόπος που ήταν για τους άλλους στρατηγικής σημασίας, άσχετα με το ποιος ήταν ο λαός του, που τον έπαιζαν στα ζάρια, μια να τον θεωρούν ραγιά, μια μη μουσουλμάνο, κάτι από τον ουρανό ένα πράμα, να πέφτει και να ριζώνει κάποτε, πριν τρεις χιλιάδες χρόνια και βάλε, και να μην αλλάζει την εθνικότητα, τη γλώσσα, την πίστη, αυτές τον κρατούσαν και τον κρατούν, σαν να είναι γεννημένος μόνο για να πάσχει, να υφίσταται τις ιδιοτροπίες του καθενός, ξένου και δικού ακόμα!

Διαβάζοντας κανένας ιστορία διερωτάται, μα γιατί οι άνθρωποι αυτοί μένουν ακόμα σ’ αυτό τον τόπο; Όλοι τους λένε, κι οι ίδιοι οι Τούρκοι, πως μια μέρα θα τους εξαφανίσουν από τη γη τους κι αυτοί εκεί, στο ρότσο τους, στην ελιά και στην τερατσιά τους, δεν είναι πως δεν ακούν, δεν βλέπουν, κάτι άλλο τους κρατά, μια πίστη πως «η ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου, κανένας εν εβρέθηκεν για να την ηξηλείψη, κανένας, γιατί σιέπει την που τα ’ψη ο Θεός μου».