τα μηνύματα

Πήραμε τα μηνύματα, μίλησαν οι μετεωρολόγοι, οι ωροσκόποι, το αστεροσκοπείο με τις ανακοινώσεις του τις καθημερινές, οι πολιτικοί αναλυτές κι οι δημοσιογράφοι, έγραψαν είπαν κάμποσα ασύντακτα και ανελλήνιστα, άλλοι θαυμαστές της γλώσσας άλλοι αγνοούντες και τα βασικά, σημασία έχει πως οι ιστορικοί συνάχτηκαν σε συνέδριο, ήταν κλειστό, μόνο για ειδήμονες, οι πολιτικοί κλήθηκαν στο Προεδρικό, πολύ κουβεντολόι, τα πράγματα έδειχναν από μόνα τους, ο χειμώνας ερχόταν κι έπρεπε να ετοιμαστούμε, μη μας βρει χωρίς χαλιά και κουβέρτες και εφαπλώματα, με τα πανωφόρια και τις ζακέτες και τα μακρυμάνικα, οι αποθήκες των παλιών γειτόνων ήταν γεμάτες από γεγονότα, σημάδια, συμπεράσματα, οι νέοι μόνο έπρεπε να πεισθούν, γιατί, συνηθισμένοι στο καλοκαίρι, δεν έμπαιναν εύκολα στο κλίμα, εκτός αν κάποιος δάσκαλος ή δασκάλα έπαυε να ακολουθεί τις οδηγίες του Υπουργείου και έπραττε κατά συνείδηση. Μόνον τότε.

AITHMA

AITHMA
Ίσως και να μην είχαμε χρόνο να ονειρευτούμε

Τρέχαμε με τα ποδήλατα μη μας κυνηγήσει το σκοτάδι

Κι όταν νομίζαμε πως βρίσκαμε ξάγναντο, ξαστεριά κι ανατολή

Επαναλαμβανόταν η ίδια σελίδα, Μας κυνηγούσε το σκοτάδι

Ώσπου το μάθαμε νεράκι Repetitio est mater mortis.

Υποφωσκούσης έω, Ηλίου ανατέλλοντος

Άμα ήρι αρχομένω, Εν δε τω χειμώνι

Και μείναμε στο τελευταίο μια ζωή.

Θα πρέπει όμως να υπάρχει

Και έαρ και θέρος και πρωί.

Αίτημα ψυχής.

καλύτερα μη βιώσιμη παρά θανάσιμη

Καλύτερα μη βιώσιμη παρά θανάσιμη

Κι αν η παρούσα κατάσταση πραγμάτων στο νησί «δεν είναι βιώσιμη», κανείς δεν είπε πως πρέπει να την μετατρέψουμε σε θανάσιμη, για να του δώσουμε την ευχαρίστηση, να οδηγήσουμε ένα λαό στην καταστροφή, γιατί έτσι αναγράφουν τα ψηφίσματα, ή σιγοψιθυρίζουν στον καφενέ της γειτονιάς, γιατί έτσι κατάντησε κι αυτός ή έτσι ήταν πάντα.

Από μερικούς δημάρχους κατεχομένων, που νομίζουν πως μόνο το δικό τους χωριό πρέπει να επιστραφεί στους νόμιμους κατοίκους του, μέχρι τον Ερντοάν, που μας λέει πως δεν γίνεται υποστολή της τουρκικής σημαίας όταν κάπου διά της βίας των όπλων γίνει έπαρσή της, όλοι νομίζουν πως μας πιέζουν να σπεύσουμε σε συνομιλίες, με τέτοιους συνομιλητές όπως τους είδαμε χρόνια τώρα,  και τους βλέπουμε αυτές τις μέρες του πολέμου εναντίον της Συρίας, και της περικύκλωσης με πλοία της ΑΟΖ μας. Κι εμείς βέβαια μαζί τους φωνάζουμε και διαλαλούμε, «συνομιλίες θέλουμε, συνομιλίες», ενώ ο συνομιλητής μας ο καημένος πήγε να φταρνιστεί και του’ καναν παρατήρηση, δεν ήταν πρέπον το φτάρνισμά του, άλλο παίγνιο κι αυτός, με τις ζιβάνες, «και τι καλός που είναι», μα γι’ αυτό μας τον έβαλαν συνομιλητή, επειδή ήταν καλός, γιατί ο άλλος δεν ήταν καλύτερος; ο Ταλάτ, που μ’ έναν καφέ στο καφενείο του Δικώμου θα έλυνε το κυπριακό στο άψε σβήσε, «άστε μου τον αυτόν, είναι του χεριού μου», περίπου!!!

Στο μεταξύ ασχολούμαστε.  Κάνει καμιά δήλωση η αντιπολιτευσάρα, υψηλού πολιτικού επιπέδου, φτωχοί εμείς τω πνεύματι, πού να καταλάβουμε, νομίζουμε πως είναι πέμπτη φάλαγγα και δάκτυλος τουρκικός, τσαουσόγλειος, στο τέλος βεβαιωνόμαστε πως είναι, τσακωνόμαστε, όπως και τσακώνεται κι εκείνος με το παραμικρόν, μα ο «ύψιστος στόχος του αγώνα», άκουσον άκουσον, η ΔΔΟ, πρέπει να διαλάμπει, να την ακούει όλος ο κόσμος να την βροντοφωνάζουμε, τι; Μια λύση τουρκικών προδιαγραφών και αγγλικών βεβαίως βεβαίως, να, κοίτα χτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία με το ένα πόδι στον τάφο και πετάχτηκε να υπερασπιστεί την Τουρκιά, από τον καιρό που πάτησε το πόδι στην Κύπρο και δεν το έβγαλε ακόμα, και δεν της κόπηκε, καταραμένη η ώρα, αυτή το μεγάλο κακό αγκάθι, ο προσωποποιημένος διάβολος στο κυπριακό, σαν να μην υπήρχε ελληνικό στοιχείο στον τόπο, σαν να ήταν μόνο ένας βράχος γυμνός με κάτι ελιές και τερατσιές, για να τον εκμεταλλεύεται για τα συμφέροντά της, πάππου προς πάππου.

Το λοιπόν! Λύση στο κυπριακό δεν πρόκειται να βρεθεί, γιατί η αδικία παραβάρυνε στον τόπο και στην περιοχή, κι οι δικοί μας δεν φταίνε λίγο αλλά πολλά πολύ, γι’ αυτό άλλη ας είναι η μόνη προτεραιότητά μας, να επιβιώσουμε στον τόπο, να συντηρήσουμε και διατηρήσουμε τον εαυτό μας, και αυτός είναι ελληνικός και χριστιανικός, τι να κάμουμε; όσοι δεν αρέσκονται μπορούν να καταφύγουν και εκεί που τους αρέσει, όσοι λοιπόν μείνουμε, να ξέρουμε πως ένας είναι ο εχθρός αλλά διπλοπρόσωπος, η Τουρκία και η Βρετανία, αυτοί στο στόχαστρο, κι εμείς στον στόχο μας, στη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, της μόνης ασπίδας προστασίας μας. Λύση τουρκικών προδιαγραφών, λύση αγγλικών προδιαγραφών, λύση που να μας μετατρέπει σε γιουσουφάκια της Τουρκίας δεν θα είναι βιώσιμη, αλλά θανάσιμη. Αυτή μάλιστα, δεν θα είναι βιώσιμη!

Στέλιος Παπαντωνίου

Ο θάνατος του επιθεωρητή

Δεν θα τον ξεχάσω, οδηγός πανεπιστημιακού λεωφορείου στο Albany, μαύρος, με το κασκέτο του, με το που έμπαινες στο λεωφορείο, καλημέρα, τι γίνεται η οικογένεια, η μάνα ο πατέρας; Στάση. Σταματούσε σε κάθε στάση, άνοιγε την πόρτα, είτε επρόκειτο να κατέβει ή να ανέβει φοιτητής φοιτήτρια είτε όχι. Μια εργασία μηχανική, οικονομία δυνάμεων σκεφτόμουν, κανείς δεν μπορούσε να έχει παράπονο, όλα στην ώρα τους, τυπικά και σωστά από τη μια και πολύ ανθρώπινος από την άλλη.

Και τώρα λέω, ένας λαμπτήρας σ’ ένα μεγάλο δρόμο, τόση ήταν η δουλειά; Τόσο λίγους λαμπτήρες είχαν; Και γιατί τώρα να βρεθούν να αντικαθιστούν τον άχρηστο; Τόσο σπάνιο κατόρθωμα να κάνει ένας άνθρωπος σωστά τη δουλειά του, στην ώρα του, όπως πρέπει, επαγγελματικά;

Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τον άνθρωπο, κατόρθωσαν τόσοι και τόσοι να με πείσουν για την σπανιότητα, είναι και το επάγγελμα του επιθεωρητή λίγο πολύ μισητό, και όμως ήταν αγαπητός, αγαπητότατος, κοινή ομολογία, και ένα μεγάλο κρίμα, να πεθάνει ένας άνθρωπος, να χτυπηθεί από αυτοκίνητο, γιατί ήταν ο δρόμος σκοτεινός, κι αυτή η σκοτεινιά θα βαραίνει μια οικογένεια κι εμάς, που λυπούμαστε, γιατί κάποιος δεν κάνει τη δουλειά του την ώρα που πρέπει, γιατί χάνεται άδικα των αδίκων ένας άνθρωπος, και θυμόμαστε εκείνο το τραγικό, « δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

μόνοι

Κι αφού θα ΄μαστε μόνοι

Θα σκάβουμε τους  λάκκους και θα φυτεύουμε

Τις αιώνιες δροσιές και θα φυτρώνουν

Ο ήλιος κι ο αγέρας, η βροχή

Θα μας προστατεύουν

-Όπως τόσα χρόνια

τους γονιούς και τους παππούδες μας-

Τουλάχιστον να το πάρουμε απόφαση

Εκείνο το πέτρινο πείσμα να σφίγγει τα χείλη

Όπως ο ίδιος ουρανός χιλιάδες χρόνια

Κι ο Τεύκρος κι ο Ονήσιλος κι ο Ευαγόρας

-Γεια σας παππούδες μας-

Στην αγκαλιά σας πάλι να βρεθούμε

Πουλιά Λεύτερα.

ο γίγαντας

Κι αυτός ο γίγαντας που κοιμόταν και ξύπνησε τώρα, λέει, και θέλει να φάει, πολύ πεινασμένο παιδί φαίνεται, μασάει σίδερα ο Κουταλιανός, την Κούταλη, νησάκι,  την μάσησε όπως και τόσες άλλες περιοχές ελληνικές και αρμένικες και κυπριακές, μόνο σαν κοιμάται δεν τρώει το κοπέλι μας, αλλά τώρα που ξύπνησε, την κοιλιά του δεν βλέπει, την στραβάρα του δεν βλέπει, τους κλεισμένους στη φυλακή δεν βλέπει, έφτιαξε τους εχθρούς του, τους συνέλαβε ή τους κυνηγά ακόμα, έφτιαξε τα παλάτια του, τη φρουρά του, τους λήσταρχους της οικογένειάς του (μην κακολογούμε τον άνθρωπο, μεγάλο βάζο- πολύ μέλι) ανεβάζει κατεβάζει φίλους κι οχτρούς, δεν τον φτάνει η στεριά του, θάλασσαααα- θάλασσααα, γαλάζια πατρίδαααα, το λέω και ανατριχιάζω, μα κάπου τα βρίσκει τα λεφτά, και φτιάχνει λέει απ’ όλα, μην του αρνηθούν και δεν του δώσουν πολεμικά και τέτοια, άλλο τι λεν για την οικονομία του, σημασία έχει πως απαιτεί και φοβερίζει και μασάει τον αέρα ακονίζοντας τα δόντια, εγώ, μου λέει, πούλησα τα χτήματα στην Κερύνεια, μοιράσαμε με τα παιδιά και τους συγγενείς, μόλις που πήρα ένα αυτοκίνητο μάρκας, προχτές το κρατούσε η γυναίκα, πήγε να πάρει το παιδί στο σχολείο, μπαμ τουμπάρανε στο δρόμο, φυσαρμόνικα το έκαμε, πάει και το παλιάμπελο της Κερύνειας, ο άλλος, έξυπνος, πού να τον κλέφτει το κλεφτοκράτος πήγαινε να βάλει πεζίνα στα εξαποδώ, τον αρπάζουν μια μέρα οι από δω, κάνεις λαθρεμπόριο τσιγάρων, του λένε, γεμάτο το καπό, πάρ΄ τον μέσα, η Τουρκία θέλει λεφτά για να εξοπλίζεται, δεν είναι ανάγκη να της δίνω εγώ κι εσύ, του λέω, εδώ έχουμε και ξενοδοχεία και τρόφιμα και φάρμακα, α, τώρα ανακαλύψαμε το γεσύ, ας είναι!!!

αν θυμάμαι καλά

Ήταν γύρω στο 2074 αν θυμάμαι καλά, η Μεσόγειος ήταν τουρκική λίμνη, η γαλάζια θάλασσα έγινε κόκκινη από το αίμα, αιγαίο ήταν μια νεκρή θάλασσα, ο εκτουρκισμός των πάντων είχε ήδη επιτύχει, ουρακοτάγκοι ζούσαν με τους ανθρώπους, οι άνθρωποι ήταν πια ανθρωποφάγοι, φοβόντουσαν ο ένας τον άλλο, φορούσαν όλοι μαντίλες, κόκκινο να δουν τα μάτια σου παντού, η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν ο χότζας που έβγαινε από μεγατόνων μεγάφωνα ολημερίς κι ολονυχτίς, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, και από τα καμπαναριά που σίγησαν και μετατράπηκαν σε μιναρέδες, ήταν μεγάλη η χαρά πολλών, πρώην λεγόμενων χριστιανών, σταμάτησαν εκείνες οι οχληρές καμπανοκρουσίες, άναψε φωνή του μιναρέ να χαρεί ο κόσμος, έλεγαν,  και γονάτιζαν στη μέση του δρόμου και κάναν την προσευχή τους, υπάκουοι και πειθαρχημένοι απ’ άκρου εις άκρον, κάπως έτσι τα θυμάμαι, 2074, εγώ έλεγα μετά Χριστόν αλλά ήταν απαγορευμένο, κάπως αλλιώς ήταν η χρονολόγηση, έτσι νομίζω ήτανε.