ΝΑ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΟΎΜΕ

 ΝΑ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΟΥΜΕ

Στέλιος Παπαντωνίου

Πενήντα σχεδόν χρόνια από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, από τις δολοφονίες και την προσφυγιά, από τον εγκλωβισμό και τους βασανισμένους συμπατριώτες αγνοούμενους και τις οικογένειες τους και δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα. Αντίθετα όλα στρέφονται γύρω από έναν άξονα που βασικό του γνώρισμα έχει τα κενά λόγια και την άγνοια για την πορεία στο πέλαγος του χρόνου και των συμβαινόντων μέσα σ αυτόν.

Κενά λόγια είναι η από οποιονδήποτε επανάληψη των συνθημάτων «θα ελευθερώσουμε την πατρίδα και θα την ενώσουμε». Για να ελευθερώσουμε την πατρίδα, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για αγώνες πολιτικούς και εθνικούς και τίποτε δεν μας πείθει γι’ αυτή την ετοιμότητα. Στράτευμα, όπλα, ευψυχία δεν αναφέρονται καν από τους ταγούς. Απελευθέρωση χωρίς την παρουσία τούρκων στρατιωτών στον τόπο δεν τίθεται ούτε ως προϋπόθεση συνομιλιών, στις οποίες έχουμε στηρίξει όλες τις ελπίδες μας. Άλλη ή ένωση με την Ελλάδα για την οποία αγωνιστήκαμε το 1955-59, άλλη η επανένωση της πατρίδας, που δεν είναι παρά η αποδοχή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως λύσης, η οποία, φαινομενικά ενώνει την πατρίδα, πραγματικά όμως υπογράφει την συνύπαρξη δύο κρατιδίων και κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, του μόνου στηρίγματος και προστασίας του κυπριακού ελληνισμού. Και η λεγόμενη επανένωση γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη, όταν η πρόεδρος της Βουλής και αρχηγός του ΔΗΣΥ αναλαμβάνει, με τη βοήθεια των ξένων, ιδιαίτερα των Άγγλων,  να διδάξει στον λαό τι σημαίνει διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Δεν ξεχνούμε πως παρόμοιες προσπάθειες είχε κάνει και ο Δημήτρης Χριστόφιας με έκδοση βιβλιαρίου  και με ιδιαίτερες αναφορές στα σχολεία. Η αποτυχία του εγχειρήματος  ομολογείται ως σήμερα, γιατί άλλα έχουν γίνει αποδεκτά από την πλευρά μας με τις πολλές υποχωρήσεις και άλλα διδάσκονται ως διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Για να ξέρει ο κόσμος τι είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία για την Κύπρο, πρέπει να δοθούν στη δημοσιότητα όλες οι συμφωνίες μεταξύ των δύο πλευρών, της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής,  και αν αποδειχθεί πως οι πρόσφυγες δεν επιστρέφουν στις πατρογονικές εστίες και πως καταργείται η Κυπριακή Δημοκρατία και εξισώνεται με το παράνομο τουρκοκυπριακό κατασκεύασμα, τότε ας γνωρίζουν οι ιθύνοντες  πώς η απόφασή μας,  το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν του 2004 συνεχίζει να ισχύει.

Πραγματική ελευθερία και ενωμένη Κύπρο χωρίς στρατούς κατοχής αν δεν μπορούν να επιτύχουν οι εκπρόσωποί μας, ας μη ξοδεύονται να μας διδάξουν τι είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Αν προτίθεται να εκδώσει βιβλιάρια η πρόεδρος του ΔΗΣΥ, ας φανερώνουν τουλάχιστον την αλήθεια, την πραγματική και όχι την θεωρητική περί πολιτευμάτων. Γιατί ήδη ο Τατάρ εξέδωσε το δικό του βιβλίο, για να μας αναπτύξει το όραμά του για δύο κράτη και διαμοιρασμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών του νησιού. Θεωρεί δεδομένη την κατοχή γης, την ύπαρξη λαού, την κυβέρνηση, και ούτε βέβαια διερωτάται σε ποια γη έσπειρε ο τουρκικός στρατός με το αίμα μας και τη γη μας το δήθεν κράτος του ούτε πόσοι πραγματικοί Τουρκοκύπριοι απέμειναν, αφού οι έποικοι είναι περισσότεροι.  Μάλλον τον Τατάρ θα πρέπει να διδάξει η πρόεδρος του ΔΗΣΥ.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πιστεύει πως μεγάλο ρόλο μπορούν να παίξουν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο να πείσουν την Τουρκία να αρχίσει διαπραγματεύσεις για το κυπριακό, με την πλευρά μας να δηλώνει πανέτοιμη. Είναι ίσως μια διέξοδος η καταφυγή στην Ευρώπη, αλλά πρέπει πρώτα να επιτευχθεί από μέρους μας εκκαθάριση των συμφωνιών των δύο πλευρών από όλα τα αγκάθια, παραμονή τουρκικών στρατευμάτων, υπερπρονόμια τουρκικής πλευράς, με πραγματική επιστροφή προσφύγων,  ειρηνική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων, δικαιοσύνη, μακριά από εποίκους και κίνδυνο μετατροπής της  Κύπρου σε τουρκική επαρχία.

Ο Αρχιεπίσκοπος θέτει ως βάση της λύσης την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Ελπίζουμε. Είναι και αυτή μια λέξη!

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ

 ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ

Σχολείο του οποίου κάηκε η αίθουσα Μουσικής την περίοδο του Πάσχα, ξαναδέχεται επίθεση, καίεται η αίθουσα των καθηγητών τώρα.

Οι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών παραπονούνται πως τα σχολεία αφήνονται απροστάτευτα, χωρίς φρουρά νυχτερινή, και γι’ αυτό καίονται, την ώρα που καθηγητές, γονείς , εφορείες αφειδώλευτα ξοδεύουν για την βελτίωσή τους.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι αν φρουρούνται τα σχολεία αλλά ποιος τα καίει και γιατί τα καίει. Είναι εξωσχολικοί που δεν έχουν καμιά σχέση με το σχολείο; Με ποια αιτία ή αφορμή να τα καίνε; Και γιατί ειδικά το σχολείο αυτό; Οπότε μάλλον σχετιζόμενοι με το σχολείο θα είναι οι δράστες. Τι τους έφταιξε η αίθουσα Μουσικής; Εκεί θεωρείται πως αναπτύσσονται, καλλιεργούνται πνευματικά, η Μουσική ημερεύει αγρίους, εδώ μπορεί να συμβαίνει το αντίθετο; Αλλά η επίθεση συνεχίζεται. Πόθεν πηγάζει τόσο μίσος για ένα σχολείο; Δεν μπορούμε με μια μονοκοντυλιά να πούμε είναι αδικαιολόγητο. Πρέπει να βρούμε τις αιτίες, κι αυτές δεν είναι εξωσχολικές. Θα σχετίζονται με τις σχέσεις διεύθυνσης, καθηγητών, μαθητών, ύλης διδασκόμενης και εξεταζόμενης, τρόπου διδασκαλίας, εξετάσεων, βαθμών, αλληλοκατανόησης δασκάλων μαθητών.

Αν υπάρχει πρόβλημα μόνο σε ένα σχολείο, να επικεντρωθούμε εκεί, αφού ήδη στο Υπουργείο υπάρχουν επιτροπές και επιτροπές, υπεύθυνοι «πυροσβέστες» μεταφορικά ομιλούντες.

Αλλά αν είναι γενικότερο; Ποιος όμως θα αναλάβει την έρευνα; Οι ιθύνοντες του Υπουργείου Παιδείας μάλλον είναι ευχαριστημένοι με τα όσα σκέπτονται και πράττουν. Γι’ αυτό μόνο εξωτερικοί παράγοντες μπορούν να ερευνήσουν το θέμα και να διαφωτίσουν τους υπεύθυνους και την κοινωνία. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι πως κάτι δεν πάει καλά

ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ

ΝΑ ΤΑ ΠΟΎΜΕ, ΝΑ ΤΑ ΠΟΎΜΕ;

Παίζουν πως δεν καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες -και πράγματι δεν καταλαβαίνουν- όσοι δεν είναι πρόσφυγες. Προσφυγιά σημαίνει φτώχια και φτώχια σημαίνει να μην έχεις επιθυμίες. Αυτό κατάλαβα. Δεν μπορούσα να επιθυμώ τίποτε, όσα κρατούσαμε με αυτά να περάσουμε, τα απαραίτητα, αλλά να που η ζωή συνεχίζεται, τα παιδιά μεγαλώνουν, πρέπει να στεγάσεις την οικογένεια, μόλις είχε κτιστεί το σπίτι στη Μόρφου, ο γάμος το 73, πρώτο παιδί το 74 και η φυγή.

Προσφυγιά σήμαινε να ψάξεις να βρεις σπίτι για ενοικίαση, αλλά οι ιδιοκτήτες είχαν την εντύπωση πως οι πρόσφυγες είναι τριτοκοσμικοί αλητόγυφτοι, πού να τους βάλεις και να μη σου καταστρέψουν το σπίτι, οπότε τσιμπούσαν και επέβλεπαν, μήπως χαλάσει κάτι στο ενοικιαζόμενο και λοιπά και λοιπά δυστυχή.

Κι εκείνο το παιδάκι των μηνών έφερε σε πέντε χρόνια άλλο παιδάκι και μεγάλωναν και διαμέναμε σε ένα διαμέρισμα εφτά άτομα, τη νύχτα ανοίγαμε στο διάδρομο έναν καναπέ, το κρεβάτι μας, από δυο στα υπνοδωμάτια κι ένας στην κουζίνα στρωματσάδα τα καλοκαίρια.

Και πήγαν και δημοτικό και γυμνάσιο και ήρθε η ώρα, τα παιδιά πρέπει να σπουδάσουν, αλλά απαγορευόταν να κερδίσεις χρήματα από άλλη δουλειά εκτός της υπηρεσίας σου, μα εδώ με παρακαλούν να κάμω φροντιστήριο, δεν θα μείνουν τα παιδιά χωρίς σπουδές, και να σε κυνηγούν τον παράνομο, θα ρθει η ώρα τους, γιατί μερικοί αξιωματούχοι σε παρακαλούσαν, κάμε στο παιδί μου μάθημα κι άλλη χρονιά σταματάς. Μασκαραλίκια πράμα.

Και πήγαν τα παιδιά και σπούδασαν και το διαμερισματάκι έγινε σπίτι, από πρωίας μέχρι νυκτός εργασία, τα βγάλαμε πέρα, αλλά. Το σπίτι στου Μόρφου κατοικήθηκε από αξιωματικό της αστυνομίας, με γνώσεις ελληνικής άριστες, απόφοιτος της αγγλικής σχολής, με πολλούς φίλους Έλληνες, με δικό του σπίτι στην Πάφο, κατοικημένο από μια οικογένεια, ανταλλαγή δεν έγινε, το σπίτι μας κατακρατείται.

Όσες συνομιλίες έγιναν δεν έδειξαν παρά μόνο τις υποχωρήσεις μας, μάλλον αδύνατη η επιστροφή στο σπίτι και στην περιουσία, και ζήσαμε εμείς καλά κι οι τούρκοι καλύτερα.

Αλλά ποια ήταν η πολιτική των πολιτικών; Ήταν μια επιτροπή προσφύγων, οι πρόεδροί της πάντα τοποθετημένοι από την κυβέρνηση, να συγκρατούν τους πρόσφυγες, γιατί οι ηλίθιοι ήταν μεγάλη δύναμη, κι αν έλεγαν να επαναστατήσουν έριχναν κυβέρνηση και μοίραζαν περιουσίες στους μη έχοντας.

Πού πήγαν οι τουρκοκυπριακές περιουσίες; Φάτε να φάμε, αν αποκαλύπτονται σήμερα μερικά, σκεφτείτε τι γινόταν τόσα χρόνια πριν.

Και τι γίνονταν οι περιουσίες των προσφύγων; Πόσοι υπάλληλοι του κτηματολογίου ξημεροβραδιάζονταν να βρουν τους κατόχους να τους πείσουν να πουλήσουν τις περιουσίες τους στους τούρκους; Πόσοι δικηγορίσκοι έδιναν σε υπαλλήλους του κτηματολογίου τις κάρτες τους, βρείτε μας πελάτες, αναλαμβάνουμε τις αγοραπωλησίες. Πόσοι υψηλά ιστάμενοι προέτρεπαν πρόσφυγες να πουλήσουν στους τούρκους; Το εσωτερικό σαράκι πλήθαινε και κατάτρωε πραγματικός καρκίνος την κατεχόμενη γη και το ήθος των ανθρώπων.

Στον ιδιοκτήτη γης ανήκει το έδαφος όχι όμως το υπέδαφος. Αν δηλαδή στο οικόπεδό σου βρίσκεται αρχαίος συνοικισμός, αρχαίος ναός, βυζαντινός, είναι κτήμα της Δημοκρατίας, γιατί είναι η Ιστορία του τόπου. Ούτε αυτό δεν βρήκε ως δικαιολογία η Δημοκρατία να απαγορεύσει πωλήσεις σε τούρκους. Ξεπουλούν την πατρίδα με όλη τη σημασία της λέξεως. Και οι κυβερνώντες πληρώνουν τις αδικίες τους εναντίον των προσφύγων, του μισού πληθυσμού. Βράσε ρύζι. Ο τόπος είναι χαμένος, γιατί της τίσης ο νόμος λειτουργεί, και γιατί κατόρθωσαν να καταστρέψουν το ήθος των ανθρώπων. Τέλος.

απογοητευση

 ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Απογοητεύεται κανείς όταν άλλα περιμένει κι άλλα του έρχονται ή ξαναζεί το ένα από τα ίδια. Για τον Πρόεδρο λέω, πολλές ελπίδες στηρίξαμε και στηρίζουμε, περιμένουμε, άντε να του δώσουμε χρόνο, δεν αλλάζουν τα πράγματα από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι κι αλλιώς μας φάνηκε πως δεν είχαμε και καλύτερο, ο Αβέρωφ αποκλειόταν από μόνος του λόγω υπερβολικής αμετροέπειας και υπερφίαλης συμπεριφοράς, και δεν βρέθηκε ένας να τον συγκρατήσει, ο Μαυρογιάννης δεν φταίει αν τον επέλεξε η αριστερά, αλλά, κακά τα ψέματα, η μνήμη μόνο της διακυβέρνησης Χριστόφια έκανε πολλούς να τρέμουν με τον εφιάλτη. Παραλείπονται οι μικροί.

Ίσως να περιμένουμε πολλά από την αρχή αλλά και με το δίκιο μας, οι καιροί δεν μας περιμένουν, σπεύδει ο χρόνος κι εμείς ψαχνόμαστε, είμαστε μικροί αλλά δεν είναι δικαιολογία, έτσι έκαμναν όλοι, και δεν μπορεί να συνεχίζεται η αναξιοκρατία, ο ετσιθελισμός, όσο κι αν άλλες είναι ή φαίνονται να είναι οι προθέσεις του Προέδρου, δεν κυβερνά βέβαια μόνος, είναι όμως υπεύθυνος για τις επιλογές του και για τα αποτελέσματα των πράξεων των υπ’ αυτού επιλεχθέντων.

Το τελευταίο με τον διορισμό 19χρονης ως συμβούλου ξεπερνά πολλούς. Ίσως να φταίει η λέξη σύμβουλος. Άλλη εικόνα έχει ένας για τον σύμβουλο, ένα άνθρωπο μεστό γνώσεων και πείρας επί του συγκεκριμένου θέματος και τι πείρα να έχει ένα κοριτσόπουλο και μην το ρίξουμε στη σεξιστική και άλλη λασπολογία. Ήταν λανθασμένη πράξη. Διόρισε κατόπιν εξετάσεων την γραμματέα σου, μην την ονομάζεις όμως και σύμβουλο. Ας είναι υπεύθυνη των δημοσίων σχέσεων, κάτι ανώδυνο να ακούεται.

Δίνουμε προθεσμίες, όχι όμως να εξαντληθεί και η πενταετία…

πράξεις

 ΠΡΑΞΕΙΣ

Μοναδικός ο γείτονας, Λουκάς ονόματι, άγιος έλεγαν, μα αυτός ήταν απόστολος, ευαγγελιστής, ζωγράφος, ιατρός, ένα μεγάλο κεφάλαιο του χριστιανισμού, έγραψε το ευαγγέλιό του μα και τις Πράξεις των Αποστόλων, ένα κείμενο ολοζώντανο, σπαρταριστό, το διαβάζουμε σήμερα στις εκκλησίες απόσπασμα απόσπασμα κατά την περίοδο του πεντηκοσταρίου, ποιητικό κείμενο, θείας χάριτος, Πράξεων τῶν Ἀποστόλων τὸ Ἀνάγνωσμα λοιπόν, και ανάμεσα στα σπαρταριστά, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής ακούμε το ωραίο, οι απόστολοι πήγαν εἰς τὰς πόλεις τῆς Λυκαονίας Λύστραν καὶ Δέρβην καὶ τὴν περίχωρον, και εκεί ευαγγελίζονταν τον λόγο του Θεού. Ήταν κι ένας κατακαημένος στα Λύστρα, δεν μπορούσε να περπατήσει, ώρα καλή όπως αρχίζουμε στην ηλικία μας και μη προς κακοφανισμόν, αλλά αυτός ήταν κουτσός από κοιλίας μητρός του, λέει, τον είδε ο Παύλος που δεν μπορούσε να περπατήσει, όμως παρακολουθούσε το κήρυγμα με πίστη, και του βάζει φωνή μεγάλη: Στάσου μωρέ στα πόδια σου. Και ο χωλός άρχισε να περπατεί. Κόσμος πολύς εκεί, είδε τι έγινε, κι άρχισαν τις φωνές οι χωρκανοί στη γλώσσα τους λυκαονιστί, είναι θεοί είναι θεοί, κατέβηκαν οι θεοί στη γη, να ο Δίας, έτσι ονόμαζαν τον Βαρνάβα, να ο Ερμής, έτσι ονόμαζαν τον Παύλο που τον έβλεπαν και άκουαν να μιλάει, αυτός σου λένε είναι ο αγγελιαφόρος των θεών, μιλάει κι όλα μιλάει. Το χάζι ήταν ο ιερέας του Διός, που ήταν εκεί, βλέπει όσα βλέπει, κι άρχισε να κουβαλά ταύρους και στέμματα να στεφανώσει τα ιερά σφάγια, κι όλοι ήθελαν να θυσιάσουν στον Παύλο και στο Βαρνάβα, τρελαμός.

Μα πού οι απόστολοι! Μόλις άκουσαν τι παν να κάμουν οι χωρκανοί, βρε, τους φωνάζουν, τι πάτε να κάμετε γιε μου, και μπήκαν μέσα στο πλήθος, δεν τους χωρούσαν τα ρούχα τους. Τι πάτε να κάμετε; Κι εμείς άνθρωποι είμαστε κι ήρθαμε να σας πούμε τον δικό μας ιερό λόγο, να σας ανοίξουμε τα μάτια, να γνωρίσετε τον πραγματικό Θεό, τον ένα και μοναδικό, να ταν εκεί οι ψαλτάδες μας θα άρχιζαν το συγκινητικότατο εις βαρύν ήχον «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών, συ εί ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος». Μα και που δεν ήταν οι ψαλτάδες,  η ατμόσφαιρα δονούνταν από το πνεύμα του βαρέος, κι έτσι πείστηκαν οι χωρκανοί να μη θυσιάσουν τα ζα, καλύτερα να τα σφάξουν να τα φαν οι φτωχοί. Άπιαστος ο Λουκάς, κι ας μας έφαγαν τη γειτονιά του οι Τούρκοι, πρώτη πρώτη της Λευκωσίας, 1956, κι ύστερα αφού του έκαψαν την εκκλησιά, είχαν την αναίδεια να κτίσουν μια κάποια εκεί, στην καμένη, μα δεν αφήνουν κανένα χριστιανό να την πλησιάσει, είναι πολλοί έποικοι κοντά της και θυμώνουν, λέει το μουσουλμανικό παραμύθι. Θεέ μου, ήμαρτον!

 

ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

 ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

Σε ποια κατάσταση βρίσκεται σήμερα, το 2023, το κυπριακό;

Αλλά αυτό εξαρτάται από πού άρχισε. Και το θεμέλιο της παρούσας κατάστασης βρίσκεται στις συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου και στις Συνθήκες Εγγυήσεως που έδιναν δικαίωμα μονομερούς επέμβασης στις λεγόμενες εγγυήτριες δυνάμεις. Και καλά η Αγγλία, τις βάσεις της ήθελε με κάθε μανούβρα να σώσει, η Τουρκία είχε τα σχέδιά της από τη δεκαετία του 1950 να μην αφήσει την Κύπρο να της ξεφύγει από τα χέρια και να την ανακαταλάβει, η Ελλάδα στους αιθέρες της, δεν φαίνεται πουθενά να είχε σχέδιο ένωσης της Κύπρου μαζί της, γιατί ως παιδί των Αγγλοαμερικάνων μάλλον σ’ αυτούς υπάκουε πολιτικά και στρατιωτικά παρά που λάμβανε υπόψη τους προαιώνιους πόθους των Ελλήνων της Κύπρου.

Και οι τρεις εγγυήτριες με τον τρόπο τους καταπάτησαν την Κυπριακή Δημοκρατία, η Αγγλία ως σκηνοθέτης δεν εμφανίζεται επί σκηνής, ενώ βρίσκεται πίσω από κάθε πισώπλατη μαχαιριά εναντίον μας, η ελληνική χούντα με το πραξικόπημα έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να επέμβει, για να αποκαταστήσει το status quo προ του πραξικοπήματος, αλλά αυτό ήταν το προπέτασμα καπνού, αφού σχεδιασμός της ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου με πρόσχημα τη σωτηρία των Τουρκοκυπρίων, που σταδιακά έθεταν σε εφαρμογή τα σχέδια της διχοτόμησης, κατηγορώντας εμάς ως διώκτες τους. Μέγα μάθημα πολιτικής εμφάνισης των διωκτών ως διωκομένων.

Απτή απόδειξη η Λευκωσία, με τις ελληνικές γειτονιές της να έχουν καταστραφεί από τους τουρκοκύπριους και οι πτωχοί Τούρκοι να έχουν καταλάβει την μισή Λευκωσία, ενώ έχουν καταστρέψει από το 1958 την κυριότερη εμπορική οδό Ερμού, θέτοντάς την ως πραγματικά νεκρή οδό διαχωρισμού των κοινοτήτων.

Εγκαταλείπουν οργανωμένα το κράτος το 1963 και κατηγορούν εμάς ως διώκτες τους και ως εκμεταλλευτές της Κυπριακής Δημοκρατίας, έστω και αν η απόφαση του ΟΗΕ την περίοδο αυτή ήταν πως το τουρκοκυπριακό κατασκεύασμα ήταν παράνομο και το μόνο νόμιμο κράτος στην Κύπρο εκπροσωπούσε η κυβέρνηση των ελληνοκυπρίων.

Από το 1974 έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια. Νεκροί, αγνοούμενοι, πρόσφυγες, εγκλωβισμένοι. Οι πρόσφυγες παραμένουν πρόσφυγες. Πολλοί έχουν ήδη πεθάνει, άλλοι βρίσκονται στους συνοικισμούς που έχουν παλιώσει και ζητείται προστασία των ανθρώπων από τις ετοιμόρροπες οικοδομές, άλλοι έχουν κατοικήσει μακριά από τους δικούς τους ή έχουν ξενιτευτεί, με τον πόθο επιστροφής στο γενέθλιο τόπο, έρχονται και φεύγουν, διακοπές δεν λέγονται καν, ένας πόνος και μόνος. Θάβουμε ακόμα αγνοούμενους δικούς και φίλους ή έχουμε αποφασίσει πως οι δικοί μας θα παραμείνουν αγνοούμενοι, τόση απανθρωπιά από το κατοχικό καθεστώς, τους έχουν εξαφανίσει.

Καμιά συμφωνία δεν τήρησαν οι Τούρκοι, από την εκεχειρία του 1974 που χρησιμοποίησαν για να επιτύχουν τα σχεδιασθέντα, ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια συμφωνία Τρίτης Βιέννης, εφαρμόστηκε για να μετακινηθούν οι Τουρκοκύπριοι του νότου στο βορρά με τα υπάρχοντά τους αλλά καμιά άλλη πρόνοια που αφορούσε τους Ελληνοκύπριους δεν τέθηκε σε εφαρμογή, οι εγκλωβισμένοι διώχτηκαν με τον τουρκικό τρόπο, ελάχιστοι πια παραμένουν, ενώ κάθε προσπάθειας για συζήτηση του κυπριακού προηγούνταν άλλα τετελεσμένα, ο Ντεκτάς να υπογράφει ως «πρόεδρος του ομόσπονδου κρατιδίου του», και σήμερα ο Τατάρ να επιμένει πως αν δεν του αναγνωρίσουμε κυριαρχία στα κατακτηθέντα εδάφη μας δεν παρακάθεται σε συνομιλίες. Άλλος πρόεδρος αυτός. Έλεος!

Στο μεταξύ έχουν γίνει συμφωνίες ύστερα από τόσους γύρους συνομιλιών, όλες εις βάρος μας.

Λέω καμιά φορά πως δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο πίσω μας αλλά να δούμε και το μέλλον. Έστω ότι ονειρεύομαι την ημέρα που θα αξιωθώ με την οικογένειά μου να επιστρέψουμε στις πατρογονικές εστίες. Πηγαίνω στο σπίτι στη Μόρφου, κτίστηκε το 1973 το εγκαταλείψαμε για να σωθούμε το 1974, κατοικούσε μετά την εισβολή τουρκοκύπριος της Πάφου, ανοίγει την πόρτα ένας γερμανός, το αγόρασε από έναν εγγλέζο, που το αγόρασε από έναν τουρκοκύπριο που το αγόρασε από τον τότε πάφιο που πέθανε…

Μάλλον θα πεθάνουμε από έκπληξη, αν συμφωνηθεί λύση του κυπριακού.