Στο Μαρί

Δεν γνώριζα κανένα κι ούτε ήταν ανάγκη, ήταν όλοι τους παιδιά μας, άκουσα όμως και το όνομα Βασίλης Κρόκος, ο πατέρας του ήταν μαθητής μου στη Λεμύθου, ψηλό ξερακιανό παιδί, ήσυχο και μελετηρό, τον παρακολούθησα ύστερα να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας στην αστυνομία, ήταν διευθυντής στη Λάρνακα- αν δεν απατώμαι-  όταν ήμουν κι εγώ, αργότερα ήρθε στη Λευκωσία, έφτασε πολύ ψηλά, έδωσε αμέσως την παύση, με το μεγάλο κακό που βρήκε την οικογένειά του, το λαμπρόν τζει που ππέφτει κρούζει. Δεν είναι να συζητά κανείς αν είναι ήρωες ή αντιήρωες, παιδιά που θυσιάστηκαν στο καθήκον, μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στην πατρίδα, για τους άλλους.  Αιωνία η μνήμη είναι πάντα λίγο να το λέμε. Η τραγωδία ήρωες έχει, που τα βάζουν με την άγνωστη μοίρα, την πιο δυνατή. Στο καθήκον έπεσαν, τους κινδύνους τους διέβλεπαν, με το σώμα και την ψυχή πάλεψαν. Να μην μας ξανασυμβεί τέτοιο κακό. Ανάπαυσον Κύριε μετά δικαίων τους δούλους σου.   

ακραία φυσικά φαινόμενα

Ακραία φυσικά φαινόμενα

Την Τουρκία μπορούμε να την παρομοιάσουμε με τα λεγόμενα «ακραία φυσικά φαινόμενα». Και τα δυο προειδοποιούν, σήμερα οι επιστήμονες μπορούν να προβλέψουν βροχές και καταιγίδες, σεισμούς και καταποντισμούς, μια ο Ερντογάν μια ο Τσαβούσογλου ή κι οι δυο μαζί, μας απειλούν με στρατιωτικές επιχειρήσεις, υψώνουν το δείχτη του χεριού και μας φοβερίζουν σαν «κακομαθημένα παιδιά» που είμαστε, όπως λέει κι ο οχτρός, τα φυσικά φαινόμενα, «ακραία» είπαμε, έρχονται ξαφνικά, ξεσπούν, αναποδογυρίζουν, αφανίζουν, πνίγουν κόσμο, ισοπεδώνουν, το ίδιο η Τουρκιά το ΄74 και εξής, δώδεκα μποφόρ, σαράντα χιλιάδες στρατιώτες και τανκς και πλοία να τρυπούν το βυθό και υποβρύχια για επισκέψεις στην Κερύνεια ΜΑΣ, κι ο λαός κοιμάται, δεν λαμβάνει τα μέτρα του να προφυλαχτεί,  γιατί δεν προειδοποιήθηκε με ένα sms, με μια ανακοίνωση στην τηλεόραση, η κυβέρνηση αντί αυτού ανοίγει οδοφράγματα και εγκαινιάζει κοινές τηλεπικοινωνίες για να μπορεί ο Τοουλής να τα βρίσκει με τον Μπραΐμη, κι η Αννεζού με την Αϊσέ που βρίσκεται εδώ σε διαρκείς διακοπές. Καλά, λέει η κυβέρνηση, εγώ πρέπει να δείχνω πως οικοδομώ «μέτρα εμπιστοσύνης», εσείς μυαλό δεν έχετε; Βάλτε το να δουλέψει και μη μου ξαπλώνετε στις παραλίες κάτω από ομπρέλες που μ’ ένα φύσημα του αέρα θα σας μπουν στην κοιλιά και με μια νεροποντή θα σας παρασύρουν στα νεκροφόρα κύματα. Νου δεν έχετε; Πάρτε τα μέτρα σας και μην έχετε εμπιστοσύνη. Οπότε ορθώς αναδεικνύεται πρώτη η κοινωνία των πολιτών και όχι των πολιτευομένων. Οπότε και πάλιν ζήτω η σχιζοφρένεια.

εικόνες- δεν γέλασα

ΕΙΚΟΝΕΣ

ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΑ

Δεν γέλασα, Κύριε, ναι δεν γέλασες αλλά γέλασες, να μην πιστεύεις, και γιο θα γεννήσεις και μεγάλος θα γίνει, από μικρός θα φαίνεται πως θα γενεί μεγάλος, τι να κάμει κι η Κυρά, προηγουμένως έδωσε στον άντρα της τη δούλα της, κάμε παιδί μαζί της, αφού εγώ δεν το μπορώ, του είπε, κι έτσι άρχισε το παραμύθι της γιαγιάς να ξετυλίγεται, το χειμώνα καθόμασταν κοντά στο μαγκάλι, κόρτες ψωμί για καπήρα, ελιόλαδο στο πιάτο με κάμποσο λεμόνι, σε μεγάλη ηλικία να γεννούν οι γυναίκες, συνομήλικός μου ήταν ο πατέρας, άντρας τη Κυράς,  εβδομήντα έξι ετών, όταν έκαμε το πρώτο του παιδί με τη δούλα, ενενήντα και, όταν έκαμε το δεύτερο, μα κι η Άννα το ίδιο, μαζί με το Βακίμη της, κάθονταν εκεί στο αδιέξοδο, πάροδος Μεγάλου Κωνσταντίνου, άτεκνοι, το ντρέπονταν, καταραμένοι είμαστε, έλεγαν, μα γιατί, καλά πλάσματα, ήσυχοι, κανένα δεν βλάψατε, το καλό κάνετε, γιατί να επιτρέψει, κι έτσι ήλθε η ευλογία και γέννησε τη Μαριγούλα.

Να σκεφτείς, την ίδια εικόνα είδα στη Λακατάμια, η θεια Χαρίτα γεννούσε, η μαμμού στην κάμαρα, εμείς παιδιά, βλέπαμε να μπαινοβγαίνουν οι γυναίκες, να ζεσταίνουν νερό, φέρτε νερό να πλύνουμε το μωρό, κι ύστερα να ακούμε το κλάμα και να χορεύουμε, κι η γειτονιά μας το γλέντησε, στήσαμε εκεί στο αδιέξοδο ένα παλιό γραμμόφωνο, κρεμάσαμε φώτα να βλέπουμε, όλοι βρεθήκαμε εκεί οι γειτόνοι, χαρά μεγάλη, η γέννησή της χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη, όχι μόνο στη γειτονιά.

Κι η Μαριγούλα μεγάλωνε εκεί στο αδιέξοδο, ο Βακίμης κι η Άννα χαίρονταν, έπαιζε βασιλέα, τον σχεδίαζε στον τσιμέντο με κιμωλία, πήγαινε στο Παρθεναγωγείο Αγίου Κασσιανού, η δεσποινίς Θεοδώρα πολύ την αγαπούσε, κι εκείνοι  σκέφτονταν τι να την κάμουν, μεγάλοι πια, να την βάλουν σώκλειστη σε κανένα οικοτροφείο, να την κλείσουν σε κανένα μοναστήρι, αυτοί θα αποχαιρετούσαν πολύ σύντομα τη ζωή, το παιδί έπρεπε να βρει απάγκιο.  

Κι έτσι στην εικόνα τη μια βλέπουμε την Άννα ξαπλωμένη, με το ριπίδι να της κάνει αέρα μια κυρία, κάτω έτοιμο το νερό να πλύνουν το μωρό κι η άλλη, να παραδίνουν στο Ζαχαρία τη Μαριγούλα, τώρα ο Ζαχαρίας είναι πρόβλημα, ποιος από τους δυο ήταν, αυτός που καθόταν στη γειτονιά, απέναντι από το ιατρείο του Πρωτοπαπά, χοντρός, κοντά στο τείχος ή ο άλλος, με το καφενείο στο Βουνό, τον τηλεφωνικό πράσινο θάλαμο έξω, ένα τηλέφωνο για όλο το χωριό, ένα λίζο για τα παιδιά, εκτός αν θέλετε σουμάδα!

Στέλιος Παπαντωνίου

του Ιουλίου

Σ. Παπαντωνίου

Του Ιουλίου

Δεν φταις εσύ

Καμίνι του πυρός φλεγόμενο

Αστράφτεις ήλιους

Στα γυμνά κεφάλια μας

Μαύρα φρύδια μαύρα μάτια

Μαύρα πρόσωπα

Μαυροντυμένες γυναίκες

Σκυμμένες στ’ αλώνι

Παππούδες βρακοφόροι

Με τα βόδια στη βουκάνη

Με τον ιδρώτα να ζυμώνουμε

Γλυκό το στάρι.

Δεν φταις εσύ

Που σε στρατολογούν

Εκατόμβη στον Άρη

Στον ουρανό μισοφέγγαρο.

φίδια στον κόρφο μας

Φίδια στον κόρφο μας, ας βρεθεί ένας υπεύθυνος εδώ, να μας βεβαιώσει πως δεν υπάρχει στη Λευκωσία μέσα στις «ελεύθερες» λεγόμενες περιοχές ένα τουλάχιστον τάγμα τούρκων στρατιωτών, το οποίο να μπορεί οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή της νύχτας να καταλάβει νευραλγικά σημεία της πρωτεύουσας , ή να τα καταστρέψει ή να συλλάβει οποιονδήποτε. Η λέξη  «απαγκίστρωση» μπήκε στο λεξιλόγιό μας ίσως το 2007, κατεδαφίστηκε το φυλάκιο στη Λήδρας, πανηγύρια και χαρούλες, φυλάκια στη Λευκωσία άρχισαν να μη επανδρώνονται και να γερημώνονται,  κι από κει τώρα να περνούν τις νύχτες μέσα από τα συρματοπλέγματα τούρκοι παράνομοι και να εισβάλλουν στη Λευκωσία μέσα από τα καντούνια της χώρας, κι ο άγιος Κασσιανός κι η Χρυσαλινιώτισσα κερκόπορτες, εμείς να το γλεντάμε ή να αναβαθμιζόμαστε πνευματικά στην Αξιοθέας, την ώρα που τα τουρκούθκια κουβαλούν κουβαλητούς, χωρίς τα παιδιά της γειτονιάς να συγκινούνται, συνηθισμένα πια στο θέαμα, μια δυο φορές που επενέβη η αστυνομία σταμάτησε το ομαδικό κακό εισβολής παρανόμων, όμως η απαγκίστρωση γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης των οχτρών, ένα κακό εκείνοι, άλλο η δική μας απάθεια, η εσωτερική πανταχόθεν πλαδαρότητα, ο νους μας -αν έχουμε- βόσκει αλλού, και όμως πρώτο μας μέλημα πάντα έπρεπε να είναι η ασφάλεια του κόσμου μας, ενώ ξεχνάμε το πιο ιστορικό κατά τα νεότερα χρόνια, πως τα τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν το μισό νησί μας εν καιρώ εκεχειρίας. Και συνεχίζουμε να εισηγούμαστε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, τα οποία αποδεικνύονται μέτρα μιας άλλης τούρκικης εισβολής. Πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα, στον ύπνο μας πιάνουν.

καλά λες

Καλά λες, πρέπει να ξεχνά μέσα μέσα ο άνθρωπος, να μπαινοβγαίνει στον παράδεισό του, μια η Εύα, ένας ο όφις, άγγλος τούρκος ξενικός, κι ο έσω όφις τρισχειρότερος, τα βλέπεις καθημερινά, «να σου σκίσω το κεφάλι, που θα μου πεις», μα δεν αφήνουν οι οχτροί, μέσα κι  έξω, «περικυκλωμένοι από στεριά και θάλασσα», λέει και το τραγούδι, πύραυλοι και πυραυλάκατοι, βυθός και αέρια, ναι μεν αλλά… «μόλις αρχίσουν οι συνομιλίες όλα θα αλλάξουν, θα φύγουν τα στρατεύματα των εθνών, ηνωμένων και διαιρεμένων, θα εφαρμοστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα συν ζήσωμεν ειρηνικά και μακροημερεύοντα, θέλω να δω την επιστολή»!

αριστο

Οπότε, λέει ο φίλος και συνάδελφος, έστω Χ, κατεβαίνω να πάρω κανένα καρπούζι από την καλύβα στο δρόμο, λέω θα είναι του μποστανιού εδώ κοντά, αγκαλιές και φιλιά ο παττιχάρης, κύριε Χ μου, σε ευχαριστώ, εσύ με έκοβες στο μάθημα, κι αναγκάστηκα να εγκαταλείψω το σχολείο, ευτυχώς, τώρα δόξα τω Θεώ, και οικογένεια έκαμα και τίποτε δεν της λείπει, να σου φιλήσω τα χέρια, βρήκα το δρόμο μου, την ευτυχία μου, χίλια ευχαριστώ.