Ο εξανθρωπισμός του θηρίου

Ο εξανθρωπισμός του θηρίου

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Απομένει η νεκρώσιμος ακολουθία! Δεν γνωρίζομεν εάν θα γίνει κατά το μουσουλμανικόν έθος ή το χριστιανικόν, ευρωπαϊστί ή τουρκιστί, διότι η «αγγελία θανάτου της Κυπριακής Δημοκρατίας»  έγινεν εις τον προθάλαμον της Ευρωπαϊκής Ενώσεως από την Τουρκίαν, τον νέον εκπρόσωπόν της εις την Ένωσιν, ποίος ενθυμείται τον άλλον εκείνον κύριον, τον προκάτοχόν του νυν,  τον τρις και τετράκις αυθαδέστατον;

Αλλ΄η αυθάδεια είναι είδος αυτοφυές εις τους αναιδείς, υβριστάς, από αρχαιοτάτων χρόνων, οι οποίοι, και μόνον που ονειρεύονται να κατακτήσουν γειτονικούς λαούς, αμαρτάνουν, ενώ αυθωρεί  η άτη αναμένει εις την γωνίαν να τους βαρέσει  διά ροπάλου καφφασινά, να κάμουν το μέγα σφάλμα, ίνα ακολουθήσει η τίσις, η τιμωρία του ενόχου υβριστού, ο οποίος θέλει τώρα να εκτουρκίσει την Ευρώπην, αντί να εξευρωπαϊστεί ο αναμένων και αιωνίως αναμενών την ένταξιν.

Η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται παρά τας καταβροχθιστικάς ορέξεις του Οσμανλή, και εξ αυτής εξαρτάται η ένταξις του ελέφαντος και ο εξανθρωπισμός του, αλλά  και οι εταίροι δεν πρέπει να συμπεριφέρονται ως εταίραι λικνιζόμεναι ενώπιον του σουλτάνου, αλλά πρέπει να καθελκύσωσιν  τον υβριστήν εκ του ωτός και να τον επανατοποθετήσωσιν  εις την ορθήν θέσιν, διότι, ως βλέπων αφ’ υψηλού, υπολογίζει όλους τους άλλους ως τυφλοπόντικας.

Η Τουρκία αιτείται ένταξιν εις την Ευρωπαϊκήν  Ένωσιν με ειδικάς και ιδικάς της προδιαγραφάς, διαγράφει υπάρχοντα μέλη, απαιτεί απαιτήσεις αντιδημοκρατικάς, δικτατορικάς, χιτλερικού τύπου και προτύπου, ενώ οι εταίροι δεν την εκπαραθυρώνουν ή της συμπεριφέρονται ωσεί κυρίας, με το γάντι ή το χειρόκτιον λεγόμενον.

Ημείς, η Κυπριακή Δημοκρατία , και η Ελλάς, πρώτοι, ως γνωρίζοντες εκ πρώτης τι εστί Τουρκία, καταβροχθιστική πολιτική, ας αναλάβωμεν την οφθαλμολογικήν  ιατροφαρμακευτικήν  περίθαλψιν των εταίρων μας εις την Ευρώπην, να αναβλέψωσι και ίδωσι την χατζάραν, τας γενοκτονίας, την επεκτατικότητα της εις τον προθάλαμον αναμενούσης και ας είπωμεν το «ποτέ εις την Ευρώπην», έως ου εξανθρωπισθεί το θηρίον. Αν δεν δυνάμεθα μόνοι να σώσωμεν την Κύπρον, ας σώσωμεν τουλάχιστον την Ευρώπην, ίνα σωθώμεν και ημείς δι΄αυτής.

Καταλήξεις ανατροπής

Καταλήξεις ανατροπής

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Αργά γρήγορα εκεί θα καταλήγαμε με τα μυαλά τα ηττημένα που κουβαλούμε, να μας κατηγορούν οι τουρκότουρκοι κι οι τουρκοκύπριοι πως εμείς παρανομούμε, εμείς κάμαμε εισβολή στο νησί και κατοχή, εμείς έχουμε βιάσει, παραβιάσει, κλέψει, κατακλέψει, κουβαλήσει τη σάρα και τη μάρα, την κάθε  σουλτάνα και τον κάθε αγά να εποικίσουν το νησί, νερό πολύ να φέρουν να χορτάσουν, να κουβαλήσουν κι άλλους πολλούς που γεννοβολούν,  εμείς τώρα προβαίνουμε σε λεηλασίες, καταστρέφουμε τα τζαμιά, αλλάζουμε ονόματα στα χωριά τους και κατατρώμε δικές τους περιουσίες.

Μας καταγγέλλουν , λέει το φύλλο, οι τουρκοκύπριοι στον ΟΗΕ, πως προβαίνουμε σε μονομερείς συμφωνίες, με γειτονικά κράτη με βάση το δίκαιο των θαλασσών, εμείς «που δεν είμαστε κράτος» , μας το’ παν οι τουρκοκύπριοι ηγέτες κι αυτό, πως το πραγματικό κράτος είναι το δικό τους, το ψευδοκράτος  κι όχι η Κυπριακή Δημοκρατία, που την ξέρουν μόνο όταν έχουν ν’ απομυζήσουν από αυτήν, να πάρουν συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δικαιώματα επεμβατικά Ζυρίχης και Λονδίνου και προστασία του λύκου στο κοτέτσι μας. Αν θέτε να μάθετε την τουρκική, επισκέπτεσθε τακτικά τα νοσοκομεία και τα κάθε λογής ιατρεία, να δείτε τι σημαίνει περίθαλψη δωρεάν ιατροφαρμακευτική.

Η κατηγόρια συνεχίζεται καθημερινά, από Έρογλου, Ναμί και τουρκοκύπριο διαπραγματευτή, υπαναχωρούμε, λένε, δεν δεχόμαστε την εκ περιτροπής προεδρία, κι όλα τα θέλουν μισά μισά, μόνο τα έξοδα του ηλεκτρισμού, δικά τους και των στρατοπέδων τους  τα πληρώνουμε μονάχοι, εμείς τα  θύματα, οι μαύροι βλάχοι.

«Δώσ’ του θάρρος του χωρκάτη», κι αυτοί μπήκαν με τις ποδίνες, με τις σκάρπες με τα τσαρούχια στο κρεβάτι, θέλουν Ευρώπη αλλά με τους όρους τους, χωρίς να’ χουμε εμείς τα δικαιώματα των Ευρωπαίων, θέλουν τους ελληνοκύπριους υπηρέτες και οσφυοκάμπτες, ραγιάδες μια ζωή, επειδή εκείνοι είν’ μεγαλόπρεποι μουσουλμάνοι, κατακτητές με προφητική διαταγή,  κι εμείς απλοί ρωμιοί. Έχουν βλέψεις στον κόσμον όλον, το διακηρύσσει ο μέγας Νταβούτογλου, θέτουν σ’ εφαρμογή το σχέδιο κεϋμά του Νιχάτ Ερίμ,  θέτουν σ’ εφαρμογή σχέδιο πρώτο και δεύτερο,  κι εμείς παρακολουθούμε ή από πίσω τους κυνηγούμε, μια στο Παρίσι και μια στο Λονδίνο, με τις επισκέψεις τις χιαστί, τα φυσεκλίκια άσφαιρα τώρα και πριν. Τουλάχιστο μαζί να παρουσιάζουν οι συνομιλητές τα αεροπορικά εισιτήρια, να μπαίνουν και σε μπίζνες κλας δωρεάν και σε διεθνή αναψυκτήρια!!!

Το κάθε κόμμα λέει τα δικά του και δεν ενώνονται, τουλάχιστο οι  μικροί. Ο λαός μένει ενεός και παρακολουθεί κι ας τον κατηγορούν πως αδιαφορεί. Μόνο ο δεσπότης της Πάφου είπε το μεγάλο λόγο, κι ας είναι καλά ο  Τάκης ο Κουνναφής που τον πρόβαλε να διαβάσουμε να ξεστραβωθούμε, σαράντα χρόνια μετά, να δούμε πού πάμε και πώς περνούμε.

Καιρός να συνασπιστούμε, να ανοίξουν τα μάτια μας να ενωθούμε, να καθαρίσουμε τους σκοπούς μας, να πάρουμε δύναμη ψυχική, να αγωνιστούμε με σκοπό και με ζέση, για να σωθούμε από τη λοιμική, την τουρκική επεκτατική πολιτική.

Σε σεν τα λέω, Κύπρος μου, ν’ ακούει κι η Ελλάδα. 

Ο δράκος του νερού

Ο δράκος του νερού

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Κι όντεν εφέραν τον δράκοντα του νερού, να πνίξει τους χωριανούς, να μείνουν μόνοι να διαφεντεύουν στον τόπο, κι όταν οι άλλοι συνήθισαν να μην ξυπνούν ούτε με τις μπομπάρδες, ούτε με τις ομιλίες στα μνημόσυνα και στις κηδείες των κακοποιημένων ούτε και με τους άμβωνες παρά μόνο με τις σειρήνες της αεροπορίας που τους καλούσαν να σπεύδουν στα καταφύγια να γλιτώσουν το φτηνό τους πια τομάρι, γιατί από καιρό το ήξεραν πως, όπως παν, λίγοι θα μείνουν, λίγοι θα μπουν σε μια βάρκα για τη νέα Ιουστινιανή, τότε κατάλαβαν πως δεν έπρεπε να συνεργάζονται με τον τούρκο δυνάστη, ούτε και να’ χουν εμπιστοσύνη στα λόγια του, είτε λεγόταν τουρκότουρκος είτε τουρκοκύπριος,  διαπραγματευτής, είτε μουφτής είτε αφέντης έποικος. Δεν έβγαζαν πια λογαριασμό τόσοι πολλοί που γίναν, η κάθε καρυδιά και το καρύδι της κι οι κλώνοι των καρυδιών δεν διακρίνονταν πια, ούτε οι 50 χιλιάδες του Χριστόφια δεν τους έφταναν, εφτακόσιες χιλιάδες κιλά ψωμί φούρνιζαν κάθε μέρα οι φούρνοι στην Κερύνεια και στη χώρα.

Δεν έπρεπε λοιπόν να συζητούν καν αν θα τους δώσουν ρεύμα να κουβαλούν νερό, γιατί το νερό και ξεδιψά και πνίγει, κι αυτοί το’ χαν για να μας πνίξουν να ησυχάσουν, έτσι το σχεδίαζαν μισόν αιώνα πριν, και ποιος μπορεί να διακρίνει στο βάθος του ορίζοντα ποιο θα’ ν  το τέλος των διψασμένων τη δικαιοσύνη και πνιγμένων στις δικές τους ανομίες; Γιατί έκλεισαν τις τράπεζες, έκλεισαν τα σχολεία ή τα  καμαν μαζικά νηπιαγωγεία, κακοποιούσαν τη γλώσσα και το ήθος, την εθνική φρουρά την είχαν μόνο για τα λούσα, κάνα παρουσιάστε στις γιορτές στα πανηγύρια, κι η φιλοπατρία φάνταζε εθνικισμός και καταδίκη κι οι ξένοι μπαινοβγαίναν σαν  στο σπίτι τους, μισθοφόροι βρακοφόροι, βρίσκαν δικαιολογία τα χρυσοφόρα αέρια και την Ευρώπη, μ’ αυτή δεν ήταν στα καλύτερά της, ανεργία, κι ακαταστασία, συμφέροντα και φούσκες του αέρα στον κάθε σημαντικό τομέα.

Αν χάσαμε τον εαυτό μας πρέπει να τον ξαναβρούμε. Κι η αγάπη δεν είναι παραμύθια για του αγίου Βαρνάβα τα φτωχικά πανηγύρια. Είναι θυσία για το κοινό καλό πρώτα του εγωισμού μας, που χει για καλά παραβαρύνει. Κι αν όλα τα ζώντα έχουν πρωταρχική ανάγκη την αυτοσυντήρηση και τη διαιώνιση του είδους, έτσι κι εμείς έχουμε ανάγκη να παραμείνουμε στη γη των προγόνων μας και να συνεχίσουμε τον ελληνισμό, ακρίτες στα ακροτόπια και τα στρατιωτόπια, στα σχολεία και στην κοινωνία, αλληλοστηριζόμενοι, για να κρατηθούμε και με νύχια και με δόντια και με τα οργανωμένα σύνολα και με τις σημαντικές  μονάδες, φτάνει να μην είμαστε εμείς που θα σβήσουμε αιώνων στο νησί ελληνικές λαμπάδες. Ν’ ακούει κι η Ελλάς να ξεμεθύσει, στο βαθύν ύπνο και λήθαργο που ερίχτει.

Η ανοχή στην αδικία και στα κελεύσματα και τα τερτίπια του ισχυρού μας οδηγούν στο γκρεμό του αφανισμού. Όλοι το ξέρουμε, μα δεν το συνειδητοποιούμε. Ειδ’ άλλως ως τώρα θα’ χαμε οργανωθεί σε αντίσταση επιβίωσης. Κι η Εκκλησία κι οι συντεχνίες κι οι οργανώσεις και το κράτος θα ηττηθούμε κατά κράτος, αν συνεχίσουμε την ίδια μουσική, με το βαπόρι να βυθίζεται στον πάτο ενώ εμείς χορεύουμε, χορτάτοι ή νηστικοί.

Κώστα Βασιλείου, Το Νάμιν

του Κωνσταντή του Ποιητάρη του Βουνιώτη του Κώστα Μόντη

Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2014

Ο Στέλιος Παπαντωνίου έγραψε στον Κώστα Βασιλείου:

Αυτή δεν είναι ανθολόγηση από το έργο του Κώστα Μόντη

αλλά ο Κώστας Μόντης

βγαλμένος από την καρδιά και τον απαστράπτοντα νου

του Κώστα Βασιλείου.

Γιατί και νους χρειάζεται κριτικός,

για να μαζέψει με προσοχή

ένα ένα τα σμαράγδια και ρουμπίνια και χρυσαφικά

από το θησαυροφυλάκιο Μόντη,

και προπάντων καρδιά ποιητική,

αρσενική, στιβαρή,

που να περνά από μέσα της

- παρά τον ποιητικό ταραγμό-

τα Μόντεια  θησαυρίσματα

και να τα βάφει στο δικό της γαίμα.

Ο Κώστας Μόντης λοιπόν

μέσα από τον Κώστα Βασιλείου

λαμπυρίζει, αστράφτει, βγάζει φωτιές με τις λέξεις,

τους στίχους, την τέχνη του.

Κι ήταν απαραίτητο να γίνει αυτό,

η ροδοσταγμάτωση,

γιατί πάντα το πολυσέλιδο έργο των ποιητών

-όρα Παλαμά και Ρίτσο-

από μόνο του τρομάζει

τον οποιοδήποτε αναγνώστη,

που πολλές φορές αδικεί τον ποιητή,

γιατί ως πολυσέλιδο

δεν διαβάζεται,

παρά μόνο από τους ανθρώπους

που αγαπούν την ποίηση

ή όσους έχουν χρόνο να χαρίσουν

στο έργο του ποιητή

κι έτσι να είναι σε θέση να κρίνουν.

Κατά που έλεγε κι η αλεπού στον πρίγκιπα,

πρέπει να μου αφιερώσεις χρόνο,

για να καταλάβεις τη διαφορά.

Κι εσύ,

φίλτατε Κώστα Βασιλείου

- ή όπως αλλιώς θέλεις να ονομάζεσαι –

 διέθεσες χρόνο,

αγάπη είχες παλαιά,

και τώρα μεταδίνεις φως κι ευαισθησία,

 σαν να ξαναδιαβάζουμε

μέσα από τα δικά σου μάτια

και τη δική σου κριτική θέση

το έργο του Κώστα Μόντη,

ενώ εσύ σπαρταράς

κάτω από τους στίχους του.

Ἀξιον το προσκύνημά σου,

γιατί κάθε ένα τέτοιο προσκύνημα

εσένα σε βγάζει ποιητικότερο,

ακονισμένο σπαθί στον τροχό των άλλων,

κι εμάς πλουσιότερους σε γνώση

και ποιητική γεύση

διπλή των Κωνσταντίνων, Μόντη και Βασιλείου.

Αυτά τα λίγα

Σε ευχαριστώ

Από τον πλοίαρχο στο ναυτόπαιδα και τούμπαλιν

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Ήταν ένα ωραίο αρχαίο μαυρόασπρο αμερικάνικο κινηματογραφικό έργο με τον Τζιέρυ Λιούις, το πλοίο κόντευε να βυθιστεί, ο πλοίαρχος παρέδωσε στον υποπλοίαρχο, αυτός στον πρώτο μηχανικό κι αυτός παρακάτω, ως το ναυτόπαιδα ή μούτσο ή το τζόβενο, τον ξακουστό κωμικό, που ανέλαβε τη διεύθυνση του πλοίου. Κάτι τέτοιο νιώθουμε να ζούμε στην Κύπρο. Η πολιτική ηγεσία ανύπαρκτη και μας καθοδηγούν κατά το δοκούν πολίτες, δήμαρχοι και κοινοτάρχες.

Δεδομένου ότι εμείς οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ψηφίσαμε κανέναν άλλο εκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαχειρίζεται τις τύχες του ελληνικού κυπριακού λαού, δεν είμαστε και υπόχρεοι να παρακολουθούμε παθητικά ό, τι ο καθένας θεωρεί σωστό! Τι θα γίνει με την Κερύνεια δεν είναι θέμα μόνο του δημάρχου της, τι θα γίνει με την Αμμόχωστο δεν είναι μόνο του δημάρχου της και τι θα γίνει με το α ή β χωριό δεν είναι του κοινοτάρχη του.

Γιατί δεν είναι μόνο οι δικοί, είναι κι οι συντοπίτες. Η εκλελεγμένη πολιτική ηγεσία είναι ανύπαρκτη όταν αφήνει μια τους Τούρκους, μια τους τουρκοκύπριους, μια το μουφτή, μια τον Έρογλου, (μην ξεχάσουμε το Ναμί!) να δηλώνουν όσα δηλώνουν αναπάντητοι, ενώ έπρεπε να τους βουλώνεται το στόμα με τις δικές μας νόμιμες θέσεις, αφού εκείνοι είναι οι παράνομοι. Να ξέρουμε κι εμείς τι πιστεύουμε! Γιατί ξέρουμε τα σχέδια των Τούρκων απέξω κι ανακατωτά και δεν κατέχουμε καθόλου τα δικά μας. Από την επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους ξεκινήσαμε και φτάσαμε να μας αρκεί… μια λειτουργία το χρόνο στην εκκλησιά μας!

Βρεθήκαμε ανέτοιμοι –κακώς- και μας καπέλιασε ο Ντεκτάς με τον οδοφραγματικό ελιγμό του, αλλά το κακό που πάθαμε και παθαίνουμε δεν είναι λίγο: καζίνο, ταξίδια ελληνοκυπρίων στην Τουρκία, παράνομα νταραβέρια, ναρκωτικά, τσιγάρα, κροτίδες, τουρκοκυπριακά αυτοκίνητα αλωνίζουν χωρίς φόρο, χωρίς άδεια. Και το κάκιστο, δικαστήρια της κατοχικής δύναμης λειτουργούν στα Κατεχόμενα –άκουσε, πολιτισμένε κόσμε!- κι εμείς μπαινοβγαίνουμε ξεπουλώντας την πατρίδα μας στον κατακτητή, με δικαιολογίες αλλά χωρίς ντροπή, κι αύριο θ’ ανταλλάσουμε περιουσίες ελληνοκύπριοι- τουρκοκύπριοι, αφήνοντας  το σημαντικότερο της λύσης στα χέρια ή στην ασυνειδησία του καθενός. Τα αδέλφια μας στην Καρπασία θα είναι σε λίγο «αλλοδαποί», και οι Κύπριοι πολίτες πρέπει, αν θέλουν να ταξιδέψουν στην Τουρκία- γιατί να θέλουν;- να υποβαθμιστούν σε πολίτες της «ελληνοκυπριακής διοίκησης», λέει ο τουρκικός νόμος. Αλλά πού θα είναι η ηγεσία, όταν αύριο θα αρχίσουν να ταξιδεύουν «τα καλά παιδιά» στην Τουρκία, υπογράφοντας την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Δε φτάνει μόνο να λέει το Υπουργείο Εξωτερικών. Ο νόμος πρέπει να πέφτει πέλεκυς. Όποιος αυτοκαταργηθεί ως πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας παύει να είναι πολίτης της,  φυλακίζεται και η περιουσία του δημεύεται. Κράτος που δεν έχει δύναμη αυτοκαταργείται και ηγέτες που αφήνουν τον καθένα να εγκληματεί εναντίον της πατρίδας και να την οδηγεί με την αδηφαγία του στον γκρεμό δεν είναι καπετάνιοι. Αν ετάχθησαν να κατευθύνουν, ας υποδείξουν και την ευθεία οδό της σωτηρίας. Ειδέ καν ου, ας παραδώσουν επισήμως στον ναυτόπαιδα.

Η πολιτική ηγεσία πρέπει να αναλάβει τη σωτηρία του κράτους μας, για να τη σεβόμαστε, αποδεικνύοντας πρώτη εκείνη πως μας σέβεται, τους πολίτες της. Κακόν η πολυκοιρανίη, η πολυαρχία. Έχουμε Δημοκρατία, αλλά σ’ αυτήν απαιτείται ο καθένας να ασχολείται με τα δικά του. Την ηγεσία του λαού ας αναλάβει η εκλελεγμένη, άρα υπεύθυνη και υποκείμενη σε κρίση,  πολιτική ηγεσία, και όχι ο κάθε πολίτης ή η τοπική αυτοδιοίκηση. 

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΡΤΗ, ΠΡΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΟΥΣ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΡΤΗ, ΠΡΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΟΥΣ

ΚΑΤΩ από τον Σταυρό απέμειναν μια Μάνα και ένας Μαθητής. Από όλο εκείνο το πλήθος των πανηγυριζόντων της υποδοχής:

— Ωσαννά! Ωσαννά!

που μετατράπηκε στον όχλο του:

— Σταύρωσον! Σταύρωσον!

η απουσία… εκπληκτική.

Ακόμη και ο ταπεινός ιματισμός αντικείμενο κερδοσκοπίας για τους πάνοπλους Ρωμαίους.

Όπως -ακριβώς- για τους -διαχρονικά_- ανασυντασσόμενους και μεταλλαγμένους Νεορωμαίους:

— Αντίχριστοι που παίζουνε στα ζάρια τη μοίρα των σταυρωμένων.

Και…

Όσο και να θέλει η χρονογραφική γραφίδα να τηρήσει τη Μεγαλοβδομαδιάτική της παράδοση απόμακρα από την… τρέχουσα -και επώδυνη-επικαιρότητα, το κείμενο του Στέλιου Παπαντωνίου -ως να μην αρκούσε το «Αιωνία η λήθη»- σε… συνεφέρνει. Αντιγραφή ως αρμόζει σε καθημερινό γραφιά ν' αναγνωρίζει την άλλη -υψηλή- ποιότητα γραφής:

«Του Ξορινού Επιταφίου

Κι εσύ, χωμένος στα λουλούδια, μέσα σε μια γυμνή εκκλησιά, είναι δυνατό μια τέτοια μέρα να είσαι μέρος των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης; Με τον κύριο δήμαρχο της πόλης-φάντασμα, τον Τουρκοκύπριο "δήμαρχο" που λέει, ας φτιάξουμε τα σχέδια κι όταν λυθεί το Κυπριακό δίνουμε -αν είναι να δώσει η Τουρκία- την πόλη. Να παρακολουθούν την ταφή Σου, θέαμα, οι πρέσβεις κι οι τελώνες κι οι φαρισσαίοι του παγκοσμίου, δεν ξέρω αν θα 'ναι εκεί κι ο μουφτής!

Κι ύστερα; Δεν θα Σ' αναστήσουν; Δεν θα επιτρέψουν την ανάστασή Σου; Μέσα στα λουλούδια θαμμένο θα Σ' αφήσουν; Ξέρουμε βέβαια πως πάτησες τον θάνατο, πως δεν είσαι νεκρός. "Ανάστα ο Θεός" λέει το προκείμενο, μόλις Σε τοποθετήσουν στην Αγία Τράπεζα. Μέσα στις πασχαλιές μυρίζεις Ανάσταση, λέει ο Ελύτης. Γιατί όμως τόσο θέατρο και μάλιστα μαζί Σου; Η θρησκεία θεραπαινίδα της πολιτικής!

Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού».

(Μας γέρασαν προώρως, Στέλιο,

κατά το:

«Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο» του Μανόλη Αναγνωστάκη).

 

Του Ξορινού Επιταφίου

Του Ξορινού Επιταφίου

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Κι Εσύ, χωμένος στα λουλούδια, μέσα σε μια γυμνή εκκλησιά, είναι δυνατό μια τέτοια μέρα να είσαι μέρος των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης; Με τον κύριο δήμαρχο της πόλης- φάντασμα, τον τουρκοκύπριο «δήμαρχο»  που λέει, άς φτιάξουμε τα σχέδια κι όταν λυθεί το κυπριακό δίνουμε -αν είναι να δώσει η Τουρκία- την πόλη. Να παρακολουθούν την ταφή Σου, θέαμα,  οι πρέσβεις κι οι τελώνες κι οι φαρισαίοι του παγκοσμίου, δεν ξέρω αν θα’ ναι εκεί κι ο μουφτής!

Κι ύστερα; Δε θα Σ’ αναστήσουν; Δε θα επιτρέψουν την ανάστασή Σου; Μέσα στα λουλούδια θαμμένο θα Σ’ αφήσουν; Ξέρουμε βέβαια πως πάτησες τον θάνατο, πως δεν είσαι νεκρός. «Ανάστα ο Θεός» λέει το προκείμενο, μόλις σε τοποθετήσουν στην αγία τράπεζα. Μέσα στις πασχαλιές μυρίζεις ανάσταση, λέει ο Ελύτης. Γιατί όμως τόσο θέατρο και μάλιστα μαζί Σου; Η θρησκεία θεραπαινίδα της πολιτικής!   

Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού.