ο καθένας τα δικά του

 Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ

Τέτοιες μέρες αποχαιρετούμε τον καθαρό λόγο, την καθαρή λογική, γιατί όσοι ζήσαμε πριν πενήντα περίπου χρόνια τα γεγονότα έχουμε ιδίαν πικράν πείραν κι έτσι δεν μπορούμε να μιλούμε και να γράφουμε γι’ αυτά παρά με τον νου αλλά και με το συναίσθημα, τα βαριά τραύματα των ημερών. Παθόντες είμαστε στο τέλος όλοι, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, γι’ αυτό όσα γράφουμε είναι ο καθένας τα δικά του, δεν μπορεί να εκφράζει τον άλλο ούτε όλους ανεξαιρέτως.

Αφού πήγαμε σχολείο και μάθαμε γράμματα, ας πάρουμε χαρτί και καλαμάρι και μην περιμένουμε άλλος να πει αυτά που εμείς θέλουμε. Πολύ τοξικές αυτές οι μέρες, ίσως όμως και ευκαιρία κάθαρσης.

τηδε κείμεθα

 Τηδε κείμεθα

Τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι.                                                                                                                                                                  Κάποτε είχαμε τυφλή εμπιστοσύνη,                                                                                                                                                                                               ήταν εκείνοι,                                                                                                                                                                                                                                                        οι πατέρες κι οι πάπποι                                                                                                                                                                                                                       πολεμιστές της λευτεριάς,                                                                                                                                                                                                                    έτσι μαθαίναμε μια ζωή,                                                                                                                                                                                                                             κι ήρτασιν χρόνοι δίσεχτοι                                                                                                                                                                                                                              ποιοι ήταν εκείνοι,                                                                                                                                                                                                                                    ποιος τους όρισε,                                                                                                                                                                                                                                  ίππον και αναβάτην στα γρανάζια

ποιος τους έταξε ποιος διέταξε,                                                                                                                                                                                                            και μένουν πολλοί σφαγιασμένοι

σκοτωμένοι, αγνοημένοι,

τοις κείνων ρήμασι τοις χρήμασι τοις κρίμασι.

 

15 Ιουλιου

 15 ΙΟΥΛΙΟΥ

Mισητή η δικτατορία, γιατί στέκει εμπόδιο στον άνθρωπο που γεννήθηκε για να γίνει ελεύθερος και να ζει ελεύθερος. Την δικτατορία έζησα το 1967 την 21 Απριλίου με τα τανκς και τους πάνοπλους στρατιώτες κατά μήκος των λεωφόρων. Την έζησα το 1974 στις 15 Ιουλίου με τα τανκς να εισβάλλουν στο προεδρικό να σκοτώσουν τον Μακάριο. Η Κύπρος σφαγιάζεται σε πολύ λίγο χρόνο, αφού η Τουρκία καραδοκούσε. ‘Εκτοτε διωγμένοι από τον παράδεισο των παιδικών μας χρόνων ζούμε στην κόλαση ατενίζοντας ένα Πενταδάκτυλο με τα τουρκικά μπαϊράκια. Η προδοσία σφράγισε και σφραγίζει καθημερινά τη ζωή μας.

Ελευθερία και δικτατορία παίζουν καθημερινά ένα παιγνίδι με ισορροπίες δύσκολες. Η δικτατορία μπορεί να θρονιάζεται κρυφά στο σπίτι, στην οικογένεια, στην Εκκλησία, στη δουλειά, μέσα στην ίδια τη λειτουργία του κράτους. Πολλοί ανάξιοι θέλουν να διχτατορεύσουν τη ζωή μας κι εμείς αγκομαχώντας τους πολεμούμε.

Η δικτατορία κυκλοφορεί σήμερα με χιλιάδες πρόσωπα και προσωπεία. Αντιμάχεται τον ελεύθερο άνθρωπο. Είναι το σκοτάδι που προσπαθεί να καταπνίξει το φως. Ελεύθερος είναι ο αγωνιζόμενος άνθρωπος.

Όλες οι αντιδράσεις:

26Αντώνης Ττέκκης, Agis Charalambides και 24 ακόμη

φώτος φωτιάδης

 Φώτος Φωτιάδης

Θυμούμαι τον πατέρα του με τις εφημερίδες υπό μάλης. Ερχόταν το δερματεμπορικό του θείου Ανδρέα οδός Ξενοφώντος, πάροδος Ερμού. Τότε νομίζω κυκλοφορούσε την εφημερίδα Το Φως.

Ο Φώτος Φωτιάδης βρήκε το δρόμο του στο Παγκύπριο Γυμνάσιο με την αρχαία ελληνική τραγωδία.  Τότε αναδείχθηκαν πολλά ταλέντα, όπως ο Μουσκουντής,  ο Νεοφύτου, η Μαλάμω, ο Κουκκίδης, ο Φώτος.

Η αρχαία τραγωδία ήταν η λατρεία του. Επιδόθηκε με πάθος στη μελέτη της κι όταν στα σχολεία είχαμε να ανεβάσουμε αρχαία τραγωδία, ο πρώτος στον οποίο καταφεύγαμε ήταν ο Φώτος.

‘Οταν κάποτε αποφασίστηκε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Θηλέων Παλουριωτίσσης να ανεβάσουμε μέρος αρχαίας τραγωδίας είδαμε και μάθαμε πολλά από τον Φώτο. Κι ένας θεατράνθρωπος παρουσιάστηκε έκτοτε, η Έλενα Παπαδοπούλου. Οι φιλόλογοι σιωπούσαμε. Ο Φώτος ήταν ο ζωντανός αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Αιωνία του η μνήμη. Άφησε έργο θαυμαστό. 

ΚΥΠΡΙΑΝΕ

 ΚΥΠΡΙΑΝΕ

Λοιπόν, Κυπριανέ μου, για να σε θυμούνται ακόμα τέτοια μέρα, σημαίνει πως έχεις κάμει το θαύμα σου, ξεπέρασες πολλά σύγχρονα εμπόδια, κάτι εθνικισμούς, φονταμενταλισμούς, φανατισμούς και πολλούς άλλους – ισμούς, που κυκλοφορούν τελευταία και μας έχουν θολώσει το μυαλό.

 Στα σχολεία γινόταν λόγος για την ενάτη Ιουλίου, ως επί το πλείστον αδελφικά με το ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη. Έστω και αν ήταν καλοκαίρι, τουλάχιστον εμείς εκεί,  στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, καταθέταμε το στεφάνι μας στην προτομή σου, απέναντι ακριβώς από το σχολείο. Ήταν τότε.

Οι ιστοριοδίφες έψαξαν και βρήκαν να λένε αρκετά και για σένα και για τον προκάτοχό σου, μεγάλες έρευνες πόθεν τα γεννοφάσκια σου, σημασία έχει όμως πως, τέτοια μέρα σε θυμούνται, σε μια Κύπρο που έχει μείνει η μισή, η άλλη  μισή κινδυνεύει να βαρβαρίσει.

Η Τουρκία απλώνεται, και μες στα μυαλά μας σπέρνουν μοντέρνες συγχύσεις, πως η πατρίδα η θρησκεία και η οικογένεια θεωρούνται έννοιες ξεπερασμένες, δεν είναι πια αξίες, είναι μουσειακές λέξεις, μια φορά κι έναν καιρό.

Κι όμως εμείς όχι μόνο σήμερα, αλλά το πήραμε απόφαση πως πρέπει να κρατηθούμε σε αυτό τον τόπο Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι,  και βέβαια θυμόμαστε πως εσύ, βάζοντας το θεμελιό για το Παγκύπριο Γυμνάσιο, έβαζες και το θεμέλιο των ελληνοχριστιανικών ιδανικών στον τόπο, έστω κι αν αυτά τα μπέρδεψαν οι καλοθελητές  με τη χούντα και τους συνταγματάρχες.

Χίλιους δυο τρόπους βρίσκει ο παμπόνηρος να ξεγελάσει τους Έλληνες Χριστιανούς του τόπου και χίλιους δυο τρόπους θα βρίσκουμε εμείς για να υπερασπιζόμαστε το όμαιμον το ομόθρησκον το ομόγλωσσον μαζί με τους Πανέλληνες. Προς το παρόν η μνήμη σου καλά κρατεί.

 ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Ο τόπος μας είναι σκληρός, άγονος, μόνο η φλόγα της φωτιάς τον καίει,                                               δεν έχει μείνει πνοή,

κι οι “πολίτες” ξεπουλούν, όπως εύκολα και την ψυχή τους.                                                                     Πωλούμε γη με την προϊστορία και τα αρχαιολογικά ευρήματα,                                                   απαιτούν εκείνοι τα δικά τους, πληρώνουμε ,                                                                                          πολλά δικά μας εκεί, λίγα δικά τους εδώ,                                                                                          εκείνων μυριάδες αργύρια,                                                                                                                            τα δικά μας αγέρας που φυσά μια εδώ μια εκεί,                                                                                        ως τον θάνατό μας,                                                                                                                                           να μην ξέρουμε ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας

τι είχαμε, τι χάσαμε, τι χάνουμε καθημερινά.                                                                                                Αγοραπωλησίες του διαβόλου.

Στιγμή τη στιγμή χάνουμε κομμάτι της ψυχής μας.                                                                                   Θα μείνει ένα ψιχίο, κάτι να πάρει ο αρχάγγελος στον άλλο κόσμο,                                                             στον παράδεισό μας που χάσαμε το 74, και δεν έχουμε άλλον;

γρηγορείτε

 1.       Όταν για πρώτη φορά είδα φωτογραφίες με την Πανεπιστημίου στην Αθήνα γεμάτη από μουσουλμάνους γονατιστούς στο δρόμο να προσεύχονται και ταυτόχρονα να εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους γιατί δεν είχε χτιστεί τέμενος στην Αθήνα, ένιωσα μεγάλο τράνταγμα, γνωρίζοντας τι ήταν η Αθήνα και φέρνοντας στο νου μου σκηνές της φοιτητικής μου ζωής εκεί.

2.       Από τα χαλάσματα στη νεκρή ζώνη στη γειτονιά μου, τον άγιο Κασσιανό, περνούσαν κάμποσοι παράνομα από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές και τα παιδιά της γειτονιάς μου καθόντουσαν αμέριμνα και τους παρακολουθούσαν.

3.       Χτες στην Πάφο έγινε μεγάλη διαδήλωση μουσουλμάνων με το κοράνι στο χέρι και με φωνές για τον μεγάλο τους προφήτη και όλα αυτά με την δικαιολογία πως ήταν διαμαρτυρία γιατί σε μια άλλη χώρα, κάπου μακριά, έκαψαν ένα κοράνι.

4.       Στις κατεχόμενες περιοχές μας δεν έμεινε ιερός τόπος δικός μας που να μην έχει βεβηλωθεί, εκκλησιές έγιναν στάβλοι, εικόνες έχουν ξεπουληθεί στο εξωτερικό, ιερά σκεύη, και ό,τι ιερό είχαμε μέσα σ΄ αυτές τις εκκλησίες, οι δε σταυροί στα κοιμητήρια κομματιάστηκαν κι αναποδογυρίστηκαν με το μουσουλμανικό σπαθί του φανατισμού και της έχθρας εναντίον του ελληνικού και χριστιανικού πολιτισμού μας.

5.       Όλες οι μεγάλες πόλεις της Κύπρου και πολλά χωριά έχουν ήδη τους χιλιάδες μουσουλμάνους τους, πολλοί γηγενείς μιλούν για πέμπτη φάλαγγα που ήδη υπάρχει και είναι οργανωμένη οποιαδήποτε στιγμή έτοιμη να εκτελέσει ξένα προστάγματα, κι εμείς δεχτήκαμε τόσες πολλές διδασκαλίες περί σεβασμού της διαφορετικότητας, που ξεχάσαμε πώς εμείς είμαστε τα πρώτα θύματα,  αποδιωγμένοι από τα σπίτια και τις περιουσίες μας, για να εγκαταστήσει εκεί o εχθρός τους δικούς του εποίκους.

6.       Γρηγορείτε.