Η ΧΡΥΣΗ ΜΕΣΗ

Η ΧΡΥΣΗ ΜΕΣΗ

ΣΤΕΛΙΟς ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Δεν είμαι Έλληνας επιλεκτικά, ανάλογα με το κόμμα που κυβερνά

Είμαι Έλλην το καυχώμαι, όπως  λέει ο Όμηρος «εύχομαι είναι».

Η Ελλάδα είναι μια μεγάλη καρδιά μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια, ένα μεγάλο γαλάζιο πανί με το σταυρό και τις άσπρες και γαλάζιες γραμμές .

Για να ενωθούμε μαζί της πολεμήσαμε,  μ’ αυτήν ανατραφήκαμε, γλωσσικά, ηθικά, αισθητικά, ιστορικά, φιλοσοφικά. Πνευματικά με μια λέξη, γιατί για μας από αυτήν απορρέει το πνεύμα, όπως το μελετήσαμε και το αγαπήσαμε.

Ζήσαμε ως φοιτητές τη φτώχια της, την πνευματικότητα, τη δημιουργικότητα, την πνευματική καλλιέργεια, και στα στρατόπεδα της το 63 ζυμωθήκαμε τη γενναιότητα της ψυχής της.

Χίλια δυο πήγαν ύστερα στραβά, δεν παύουμε όμως ποτέ να συγκινούμαστε με τα πάθη της, να χαιρόμαστε με τις χαρές της. Γιατί Ελλάδα για μας δεν είναι κυβερνών κόμμα, δεν είναι πρόσωπα, είναι η αιωνιότητα που χαράχτηκε βαθιά στην ψυχή μας. Είναι η ψυχή μας.

Κι αυτή μας έμαθε πως θα πρέπει να ζούμε με αρχές. Κι οι αρχές λένε πως θα πρέπει να αγωνίζεσαι για να διασώζεις και τον εαυτό και το λαό και την ιστορία σου, αλλά και θα πρέπει να σέβεσαι και τους άλλους, τους φίλους, τους γείτονες, τους σύμμαχούς σου.

Στο μεγάλο κόσμο που ζούμε σήμερα, οι αναλύσεις οικονομικές ή πολιτικές, μπορούν να παρουσιάζουν η καθεμιά της δικές της αλήθειες από τη δική τους οπτική γωνία, μέχρι συγχύσεως. Σημασία έχει να βρούμε τη χρυσή τομή, την αλήθεια τη δική μας και των άλλων και να τη διασταυρώσουμε, για να ζήσουμε κι εμείς με αξιοπρέπεια, αλλά και με σεβασμό προς τους άλλους.

Πάντα οι άγνωστοι Χ σε τέτοιες περιπτώσεις οικονομικο πολιτικών αναλύσεων είναι πολλοί. Γι’ αυτό οι αρχές είναι και πρέπει να είναι τα θεμέλια της σκέψης μας,  για να μη μας παίρνει ο άνεμος μια εδώ και μια εκεί, και να έχουμε στηρίγματα λογικής και ηθικής τέτοια, που να οδηγούν σε σωστά συμπεράσματα και στάσεις.

Αναμένεται λοιπόν η μέση χρυσή οδός, που αργά γρήγορα θα έλθει με τις συζητήσεις των υπευθύνων. Ο ελληνικός λαός αξίζει το καλύτερο, και θα το επιτύχει. 

Μερικά κουτσουβέλλικα

Μερικά κουτσουβέλλικα                                                                                                                                                       του Στέλιου Παπαντωνίου

Διαβάζουμε εφημερίδα, διαβάζουμε άρθρα, μα δεν καταλαβαίνουμε μερικά πράγματα, βαρύγδουπα λεγόμενα. Πρώτο κουτσουβέλλικο ή ακαταλαβίστικο: «στα χέρια της Τουρκίας βρίσκεται τα κλειδί της λύσης». Αφού είναι στα χέρια της Τουρκίας, γιατί όλα τα συγγράμματα κι οι φιλοσοφικοί στοχασμοί πώς να δει η Τουρκία το συμφέρον της! Εμείς θα πούμε στην Τουρκία ποιο είναι το συμφέρον της!                                                                                                                                                                                Όταν οι στωικοί εκείνοι και πριν ακόμα από αυτούς ο Αριστοτέλης μιλούσε για τα «εφ’ ημίν και τα ουκ εφ’ ημίν», γι’  αυτά που εξαρτώνται από μας και γι’ αυτά που δεν εξαρτώνται, εννοούσαν οι άνθρωποι πως πρέπει να ασχολείται ο καθένας με τα δικά του, με όσα περνούν από το χέρι του. Άσε τα άλλα για κείνους. Δουλειά δική μας είναι να ξέρουμε εμείς τι θέλουμε, πώς να το αποκτήσουμε, τι περνά από το χέρι μας να κάμουμε. Τα άλλα είναι ματαιοπονία.                                                               Να σκεφτούμε τα συμφέροντά μας, παρόντα και μελλοντικά, με ποια μέσα να τα επιτύχουμε, με ποιους συμμάχους και ποιες δράσεις, που να οδηγούν σε αποτέλεσμα. Αυτά να σκεφτούμε. Και δουλειά. Πολλή δουλειά. Όχι μόνο να λέμε: «θα δουλέψουμε σκληρά», χιλιοειπωμένο!                                                                                                    Δεύτερο ακαταλαβίστικο: οι Τουρκοκύπριοι, ο Ακκιντζή και οι λοιποί. Λέγοντας «Τουρκοκύπριοι» ο καθένας έχει στο νου τους δικούς του, του αντίστοιχου κόμματος, κανένα γνωστό και φίλο ή συνάδελφο, παλιό γείτονα ή χωριανό. Μπορούμε εμείς να πούμε πώς να σκεφτούν οι Τουρκοκύπριοι; Αφήνω έξω του εποίκους. Ακόμα και για τον Ακκιντζή, για τον οποίο τόσα θετικά έχουν γραφτεί, δεν είδαμε καμιά γραφή που να επιβεβαιώνει την προχαραχθείσα εικόνα. Κι αφού δεν ανήκει στα εφ’ ημίν, γιατί στηριζόμαστε σ’ αυτόν ή του εισηγούμαστε τι να κάνει ή και στα γραφτά μας καταλήγουμε  ελπίζοντας πως όλα θα έρθουν βολικά τώρα που είναι στην εξουσία; Κι αρχίζουμε να ζωγραφίζουμε μια Κύπρο μέσα στο όνειρο και στην τρελή χαρά!                                                                                                                               Άλλα ακαταλαβίστικο και σοβαροφανές: Πώς ήταν το 1974 το κυπριακό και πώς είναι σήμερα; Η Τουρκία έχει εκτουρκίσει, έχει κουβαλήσει εποίκους, έχει αναβαθμίσει το ψευδοκράτος -που συνεχίζει να είναι ψευδοκράτος, αλλά εμείς το αναβαθμίζουμε, αν δεν το καταλάβαμε ακόμα! Και το επιμύθιο; «Να λυθεί το κυπριακό», να προλάβουμε άλλες παρανομίες! Όλες όμως είναι παρανομίες, όλα αντίθετα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, όλα με τη δύναμη των τουρκικών όπλων. Μα αυτό και μόνο θα πρέπει να μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως, και να λυθεί ακόμα, τα ίδια θα έχουμε, γιατί η Τουρκία είναι δυνατότερη, άρα θα κάμνει πάντα το δικό της. Διά της βίας. «Δε θα δεχτούμε, όμως», δηλώνουν, «την οποιαδήποτε λύση! Απλώς, είναι καιρός να το λύσουμε.»                                                                  Να το λύσουμε. Και όλοι - όταν δεν αποσιωπούν- αναφέρονται  στον καλύτερο δυνατό τρόπο, με ευρωπαϊκές προδιαγραφές, βάσει των αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου κτλ. Με τις ελευθερίες μας κατοχυρωμένες.                                                                                                                                               Ας κάμουμε όμως, τέλος, ό, τι περνά από το χέρι μας, για να το λύσουμε για το συμφέρον της ελληνικής κοινότητας, αφού δεν είναι δουλειά μας να σκεφτόμαστε και για την τουρκοκυπριακή.   Απαραίτητη προϋπόθεση, η ένωση των πολιτικών δυνάμεων και του ελληνισμού.                                                                                                                                                        Ένωση των πολιτικών δυνάμεων δεν φαίνεται στον ορίζοντα για να επιτύχουμε τα εφ’ ημίν. Είναι όμως στο χέρι μας, γι’ αυτό ας αρχίσομε από την ενότητα των πολιτικών και άλλων δυνάμεων των ελληνοκυπρίων. Ας ακούσουμε τι λέει και ο απανταχού ελληνισμός και ας αφήσουμε τους άλλους. Τα συμφέροντά τους απέδειξαν πως τα ξέρουν καλύτερα από μας. Μη γινόμαστε και γελοίοι! 

Περί αερίων ο λόγος

Περί αερίων ο λόγος

Του Στέλιου Παπαντωνίου

Πού πας, κύριε πρόεδρε, ξυπόλυτος στ’ αγκάθια;

Ή δεν ξέρεις τι σε περιμένει ή δεν βλέπεις τους τούρκους εισβολείς!

Με την πρώτη ζιβανία έφυγαν χίλιοι τούρκοι στρατιώτες, με τη δεύτερη άλλοι χίλιοι και ούτω καθεξής. Να δούμε ακόμα πόσοι φούρνοι θα σταματήσουν να φουρνίζουν ψωμιά στα κατεχόμενα, για να πούμε πως έφυγαν κι οι έποικοι. Πήραν των ομματιών τους κι αυτοί με τις ζιβάνες, θαυματουργό ποτό!

Αχ βρε θεματοθέτη, τι τις ήθελες τις ψευδαισθήσεις, κι έγιναν του συρμού, διά πάσαν νόσον;

Το μεγαλειώδες όμως ήταν η παραδοχή πως εμείς κηρύξαμε τον πόλεμο που μας κατέστρεψε και τώρα προσφέρουμε κλάδον ελαίας! Κλάδον ελαίας προσέφερε ο πρόεδρος στον τουρκοκύπριο ηγέτη αλλά και. Ο Ναμί, λέει, γενεθλίαζε, και του προσφέραμε κλάδον ελαίας, ασημένιο παρακαλώ! Προσφέρουμε εμείς οι πολεμοχαρείς ειρήνη, εμείς που διατηρούμε τόσα χρόνια τόσα στρατεύματα εισβολής, εμείς που θέλουμε να κυριαρχήσουμε της περιοχής, εμείς τα αέρια, που, αν δεν υπήρχε Τούρκος, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε, για να επιτεθούμε εναντίον της Τουρκίας, να την κατατροπώσουμε, να ελέγχουμε λάδια και πετρέλαια κι αέρια!

Δυστυχώς το τέλος των ψευδαισθήσεων δεν ήρθε και δεν έρχεται. Υπνώττουμε ή θέλουν  παντοίω τρόπω να μας κρατούν κοιμισμένους! Αμ δε!

συμβολή στην ερμηνεία κειμένων

Στέλιος Παπαντωνίου

Συμβολή στην ερμηνεία κειμένων 

Όσοι διδάσκουν κείμενα, καλό είναι πρώτα να βασανίζουν τα κείμενα, χωρίς να καταφεύγουν στις λύσεις άλλων. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα κείμενα, δεν καταλαβαίνουν όμως τις εξηγήσεις που τους δίνουν οι δάσκαλοί τους, γιατί ήταν αποτέλεσμα των συγχυστικών λύσεων που διάβασαν. Συγχύζονται οι διδάσκοντες, συγχύζουν και τα παιδιά. Ξεκαθάρισε πρώτα εσύ,δάσκαλε, τι λέει το κείμενο, και ύστερα εμβάθυνε με τα παιδιά. Αυτές τις σκέψεις κάνω διαβάζοντας τις οδηγίες για τη διόρθωση των Νέων Ελληνικών.
Στο τέλος εμφύλιο δεν είχαμε στην Κϋπρο και ο εμφύλιος ταλανίζει γενεές γενεών μέσω των διδασκομένων στα σχολεία κειμένων.
Όσο για την καημένη την Αναστασία των Μολάων ούτε πως μπορεί να είναι η έμπνευση του συγγραφέα. Ο άλλος καημένος, ο καιόμενος, από αρχαιοτάτων χρόνων, λέει, οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρία είδη, στους θεωρητικούς, στους πρακτικούς ή ηθικούς και στους ποιητικούς. Πριν από τον Αριστοτέλη.

Σωσικράτης δ' ἐν Διαδοχαῖς
(FHG iv. 503) φησιν αὐτὸν ΤΟΝ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ἐρωτηθέντα ὑπὸ Λέοντος τοῦ Φλιασίων
τυράννου τίς εἴη, φιλόσοφος εἰπεῖν. καὶ τὸν βίον ἐοικέναι πανηγύρει· ὡς οὖν εἰς ταύτην οἱ μὲν ἀγωνιούμενοι, οἱ δὲ κατ' ἐμπορίαν, οἱ δέ γε βέλτιστοι ἔρχονται θεαταί, οὕτως ἐν τῷ βίῳ οἱ μὲν ἀνδραποδώδεις, ἔφη, φύονται δόξης καὶ πλεονεξίας θηραταί, οἱ
δὲ φιλόσοφοι τῆς ἀληθείας. καὶ τάδε μὲν ὧδε.
ΑΠΟ ΤΟΥς ΒΙΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ ΛΑΕΡΤΙΟΥ

ΠΡΩΤΟΣ ΧΩΡΙΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΤΡΙΑ ΕΙΔΗ
-ΤΟΥς ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΤΟΥς ΑΓΩΝΕς (ΗΘΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ)
-ΤΟΥς ΘΕΑΤΕΣ (ΘΕΩΡΗΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ)
ΚΑΙ ΤΟΥς ΕΜΠΟΡΟΥς

ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ, ΛΟΓΙΚΗ, ΠΟΙΗΤΙΚΗ
ΑΡΑ Ο ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ ΩΣ ΗΘΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΩΣ ΘΕΩΡΟΙ
ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΟΠΩς ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΑΡΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ

(ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ)
ΤΟΠΟΣ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ( Η ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ)
ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΘΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

 ......................................

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΙ     ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΛΕΙΣ
ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΙΣΚΟΥΝ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΜΟΛΑΩΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ   Ο, ΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΚΡΑΤΗ Η ΔΙΟΤΙΜΑ  ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
ΚΑΙ ΕΡΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟΚΟΝ ΕΝ ΤΩ ΚΑΛΩ    ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΩΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
ΑΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ
ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΚΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΙΓΑ
ΕΣΤΩΣΑΝ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝΑρχή φόρμας

Γιατί δεν τα λέμε αυτά;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΥΤΑ;

του Στέλιου Παπαντωνίου

Δυστυχώς  οι περισσότεροι παρουσιάζονται στο οδόφραγμα και επιδεικνύουν ταυτότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καταγράφονται από το παράνομο καθεστώς τα στοιχεία τους και εν γνώσει τους παρανομούν γιατί επιδεικνύουν έγγραφο της χώρας τους σε μη εξουσιοδοτημένα πρόσωπα. Αν σε σταματήσω στο δρόμο και σου ζητήσω ταυτότητα δεν θα μου τη δώσεις, κι όμως τη δίνεις στον εκπρόσωπο του ψευδοκράτους. Αυτή είναι η αλήθεια και μόνο με αυτήν θα ξεπεράσουμε τα πάθη μας. Με την αλήθεια. Τριάντα τόσα χρόνια κανένας δεν πήγαινε στα Κατεχόμενα γιατί το απαγόρευε ο Ντεκτάς. Και τώρα πηγαίνει επειδή το επέτρεψε ο Ντεκτάς. Και τι θα γινόταν αν δεν μετέβαινε εκεί; Και τι σημαίνει να μη νομίζουν πως τους τα χαρίσαμε;  Δηλαδή τώρα με την είσοδο, έστω χωρίς τη βίζα, μπαίνει κανείς κύριος στο σπίτι του στα Κατεχόμενα;  Θα γίνει καμιά φορά αυτό ή μη έχοντας δικό του σπίτι ο μη πρόσφυγας ,  δε βαριέσαι, όσοι τα’ χασαν τα’ χασαν!!! Με ξένα κόλλυβα;  Και τι σημαίνει χάσαμε τον πόλεμο. Κηρύξαμε κανένα πόλεμο εναντίον της Τουρκίας και δεν το μάθαμε; Εισβολή έκαμε, κατέστρεψε και καταστρέφει. Σαράντα χρόνια με χιλιάδες στρατιώτες σ’ ένα νησί, για να επιβάλει την τάξη!!! Και πότε θα φύγει; ΄Η το χωνέψαμε πως δεν θα φύγει και ας ζήσουμε πλάι πλάι. Ισότιμοι, κύριοι ο καθένας στο δικό του. Αυτή είναι η επανένωση που λέν; Και πού πήγαν τα «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους», ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση, ανθρώπινα δικαιώματα κατοχυρωμένα;  Ε,  αυτά δεν είναι για μας, είμαστε δευτέρας τάξεως άνθρωποι, ολίγον υπάνθρωποι; Υποτάξου στον Τούρκο να συζήσουμε. Με ποιους; Με τις χιλιάδες εποίκους; Μα γιατί δεν τα λέμε αυτά;

Θαμπώνουν τους βαρβάρους
Του Στέλιου Παπαντωνίου

Ο νορβηγός ήταν παιδί γραμματισμένο, κάτι άκουσε περί «βαρβάρων», κάτι που να «θαμπώνει τους βαρβάρους», αυτό επιζητούσε μετά πόθου βαθυτάτου, γι’ αυτό, όταν ήλθε η ώρα, παρέταξε τους Σκώτους με τα κιλτς τους, με όπλα αστραφτερά για το «παρουσιάστε» κι έστρωσε κόκκινο χαλί, ποιος τη χάρη τους, οπότε, δυο ηγετίσκοι κρατιδίων ένα κόκκινο χαλί τσαλαπατούν κι έτσι τους χρήζει αυθωρεί και παραχρήμα ίσους, κατά παράβαση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ που χαρακτηρίζουν τις ενέργειες των τουρκοκυπρίων αποσχιστικές.

Ήταν εκεί κι οπαδοί της λύσης, «λύση και τώρα μάλιστα» μα δε μας λεν τι είδους την θέλουν, μετά πολλών εποίκων, μετά πολλών τούρκων στρατιωτών, μετά πολλής επεμβατικής δικαιοδοσίας στην Τουρκία ή μετά ολίγης ή καθόλου. Ακόμα κανείς απ’ αυτούς δεν μας λέγει τι κερδίσαμε εμείς τόσα χρόνια στις συνομιλίες, εκτός από το δικαίωμα να επιδεικνύουμε ταυτότητες στα οδοφράγματα, να επισκεπτόμαστε το σπίτι μας, να μας κερνούν κάποτε καφέ, αν μας επιτρέπουν οι χρήστες λεγόμενοι την είσοδο. Αλήθεια τι κερδίσαμε τόσα χρόνια στις συνομιλίες; Να καταγραφτεί και να οδεύουμε σε άλλα κέρδη , σε άλλες φωτεινές ανηφοριές, να συνεχίσουμε απ’ εκεί που μείναμε.

Λυπάμαι όμως που πληρώνεται τόσο αδρά ο εκπρόσωπος του διεθνούς οργανισμού για να στρώνει χαλιά και να νομίζει πως ξεγελά βαρβάρους, την ώρα που οι βάρβαροι μπασμένοι για καλά σ’ αυτά τα κόλπα, όχι μόνο τα ανέχονται επί κινδύνω της πατρίδας αλλά και σιωπούν. Γιατί το κόκκινο χαλί σχετίζεται με το αίμα και μας μεταφέρει στην τραγωδία Αγαμέμνων του Αισχύλου, στην Κλυταιμήστρα, που έστρωσε χαλί κόκκινο στον Αγαμέμνονα να τον υποδεχτεί κι ύστερα με τον Αίγισθο τον σκότωσε στα λουτρά μέσα. Θανάσιμος λοιπόν ο συσχετισμός κι άσχημη η ιδέα να υποδεχτεί ο Έιντε με κόκκινο χαλί τους φιλοξενουμένους του, τον ένα μελλοθάνατο, τον άλλο συνεργό στο φόνο. Ή με μεγάλο βάθος σύλληψη. Αν έτσι νομίζετε.

Ξύλινος λόγος

ΞΥΛΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ
Στέλιου Παπαντωνίου

Είναι άδικο να αποκαλείται ξύλινος λόγος, γιατί το ξύλο έχει νεύρα, ζωή, νερά, μπορεί να το παραλάβει επιδέξιο χέρι και να το κάμει να κελαηδά ως μουσικόόργανο ή να το ξέσει και να το μετατρέψει σε έργο τέχνης ένας καλλιτέχνης.

Ξύλινος λόγος, χωρίς ζωή, χωρίς ντουέντε, ένα συνονθύλευμα από κλισέ, όπως εκείνα στα παλιά τυπογραφεία. 

Βάλε, γυιε μου, λίγη από τη ζωή σου, από την πνοή σου στο γραπτό σου κι ας μην αρέσει στην αρχή γιατί θα είναι απελέκητο. Με τον καιρό να δεις που θα πάρει το ρυθμό του και θα μιλά για σένα μέσα από σένα!