ΟΥΤΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
ΟΥΤΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
Δεν είναι αναπάντητα
ερωτήματα, αφού οφθαλμοφανώς γίνονταν και γίνονται καθημερινά, εδώ και πενήντα
τόσα χρόνια, και μη μου πείτε πως χτες το βλοημένα πήγε ο άνθρωπος να φέρει
σανό από τα κατεχόμενα και του βγήκε φαρμακωμένος, κι απλώθηκε ο «αφθάδης» λέει
κι ο Πιν, πυρετός στην περιοχή και θρηνούν και οδύρονται με το δίκιο τους οι
άνθρωποι, έχουμε κι έναν νεκρό!
Κάποτε οι φίλοι
συμπλήρωναν τις δέκα εντολές με την ενδέκατη, «ου μπλέξεις», εδώ όμως μια απαραίτητη
σ’ αυτό τον τόπο φαίνεται να είναι η ΚΑΝΕ ΚΑΛΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, γιατί πολλοί
είναι που έχουν το όνομα αλλά δεν έχουν τη χάρη ή πολλές χάρες κάνουν στους συγγενείς
και φίλους τους. Πόσα χρόνια γίνεται λαθρεμπόριο ειδών πολλών και διαφόρων με
τα κατεχόμενα; Αν δεν τους πήραν χαμπάρι οι υπεύθυνοι, είναι ανάξιοι, κι αν τους
πήραν και έκλειναν τα μάτια τρισανάξιοι.
Κατά τα άλλα, οι
συνομιλίες ανάμεσα στους συνομιλητές έχουν
ψηλά στη λίστα τα οδοφράγματα, μάλιστα προχτές ακόμα μια εφημερίδα έγραφε μετά
πολλού πόνου θλίψεως και μανίας για τον Χουσεϊνη, που έρχεται από τα
κατεχόμενα, να εργαστεί στις ελεύθερες περιοχές και καθυστερεί να κτυπήσει
κάρτα στη δουλειά του, γιατί πολλοί στοιβάζονται στις εισοδοεξόδους για την
κατεχόμενη από τουρκικά στρατεύματα περιοχή. Και διερωτάται ο πτωχός συγγενής, «εμείς
βάλαμε τα οδοφράγματα;» Οι Τούρκοι που τα έβαλαν ας τα βγάλουν!
Και μια και πραγματοποιείται
η συνάντηση των εκπροσώπων των κοινοτήτων, είπαμε κι εμείς, ας μιλήσουμε για τους
μαθητές στην Καρπασία, που πάσχουν από τη σκλαβιά και ζουν την τουρκοκρατία,
όχι μέσα από βιβλία και περιοδικά αλλά στο ίδιο το πετσί τους, καθημερινά,
εικοστό πρώτο αιώνα, σκλαβιά στον τόπο μας, που μάλλον την συνηθίσαμε γι’ αυτό
και ανεχόμαστε τα όσα συμβαίνουν.
Αν τελειώσει το
κείμενο με το «Λευτεριά στην Κύπρο μας» είναι αρκετοί έτοιμοι να μας καταβροχθίσουν.
Ξέρουν αυτοί!
