ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ

ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ

-είκοσι χρόνια ζωής και δράσης 1998-2018

Ευγενικό εξώφυλλο, φως, πράσινο, το παλιό σχολείο, στην αυλή κόσμος, ομπρέλες, κι ύστερα πάλι, άλλος πίνακας, του Κυριάκου Λύρα, το πρώην Δημοτικό Σχολείο και πρώην Δημαρχείο Στροβόλου, πίνακας όλος αγάπη προς το εικονιζόμενο, κι η αφιέρωση

Το Λεύκωμα

“Αφιερώνεται στη μνήμη των πνευματικών δημιουργών οι οποίοι δεν είναι πια μαζί μας. Και σε όλους τους συνεργάτες και συνοδοιπόρους μας καθώς και σε όλους, οι οποίοι μας έχουν τιμήσει με το έργο και την παρουσία τους.”

Μια καλλιτεχνική φωτογραφία του Πολιτιστικού Κέντρου του Βασίλη Κ Βασιλείου, κι άλλη στην πίσω σελίδα, με τις φωτοσκιάσεις, σημαδιακή, υποβλητική, κι άλλες πολλές φωτογραφίες, από εκδηλώσεις στο Πολιτιστικό Κέντρο. Πρόσωπα και συγκεντρώσεις, λόγιοι και καλλιτέχνες σ’ ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αψευδή μάρτυρα μιας διαρκούς πνευματικής κίνησης.

Τα περιεχόμενα, και οι χαιρετισμοί.

Πρώτος ο κύριος δήμαρχος Ανδρέας Παπαχαραλάμπους. Ο Όμιλος Φίλων Δημοτικής Βιβλιοθήκης Στροβόλου σε συνεργασία με τη Βιβλιοθήκη Στροβόλου αποτελούν τους κύριους πυλώνες του Δήμου σε δράσεις προώθησης της λογοτεχνίας και των γραμμάτων.

Ο Κώστας Καδής, υπουργός Παιδείας, δίνει έμφαση στην εθελοντική προσφορά και την ενδιαφέρουσα θεματολογία των πολιτιστικών δρωμένων.

Ο Παύλος Παρασκευάς, διευθυντής πολιτιστικών υπηρεσιών του  Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού επαινεί το πολυδιάστατο έργο της βιβλιοθήκης και του Ομίλου Φίλων της.

Στο προλογικό σημείωμα η δρ Μαρία Μιχαηλίδου, πρόεδρος του Ομίλου Φίλων, αναφέρεται με συγκίνηση και όραμα στα είκοσι χρόνια δράσης του Ομίλου. Με συγκίνηση μιλά για το παρελθόν, και συναισθάνεται την ευθύνη για την περαιτέρω πορεία. Δύναμη ο εθελοντισμός και ψυχική ευφορία από την προσφορά. Αυτονόητη η ύπαρξη των βιβλιοθηκών, αναγκαία όμως η εξέλιξή τους. Με παραδείγματα τη βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, που ζωογονεί τη διά βίου μάθηση, τη Βιβλιοθήκη Βεροίας, που αναπτερώνει το ηθικό σε μια πόλη ανεργίας και κατακερματισμένου κοινωνικού ιστού, την Αιθιοπία, για τη μεγάλη σημασία που έχει ο άνθρωπος ο δοσμένος με κέφι στο όραμά του να διανοίξει πνευματικές οδούς στη χώρα του.

Ιστορικά της ίδρυσης της βιβλιοθήκης. Ιδρύεται το 1993 επί Ιωσήφ Χατζηιωσήφ, υπεύθυνη βιβλιοθηκονόμος η κ Δέσπω Μασούρεκκου. Καταρτίζεται επιτροπή βιβλιοθήκης, καθιερώνεται πρωινό για τα παιδιά του δημοτικού και με εισήγηση Γιώργου Κιτρομηλίδη και Μαρίας Μιχαηλίδη ιδρύεται ο Όμιλος Φίλων της Βιβλιοθήκης το 1997-98.

Πρώτο κτίριο ως το 2014 το οίκημα που παραχώρησε η ΣΠΕ Στροβόλου απέναντι από τον Ι.Ν. Παναγίας Χρυσελεούσας και δεύτερο από το 2014 ολοκληρωμένο το νέο κτήριο της Βιβλιοθήκης,  προέκταση του αναπαλαιωμένου κτηρίου του ιστορικού πρώτου σχολείου του Στροβόλου,  πρώην κτήριο του Δημαρχείου- τώρα Πολιτιστικό Κέντρο. Οι εκδηλώσεις του Ομίλου, όπως όλοι ξέρετε, γίνονται σ’ αυτό.

Εκατόν τριάντα   εκδηλώσεις, επετειακές, εθνικές, μουσικά έργα, θεατρικές σκηνές, εκθέσεις βιβλίου, διαλέξεις , προβολή συγγραφέων, τιμητικές εκδηλώσεις, συνεργασίες με τον κόσμο του πνεύματος.

Θα πρέπει να γίνει όμως και αναλυτικός ο απολογισμός, γι’ αυτό ακολουθεί στο Λεύκωμα  η ενότητα

ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΜΑΣ

Α΄ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ

Την έκθεση πεπραγμένων ανέλαβε ο Χριστάκης Ρούσος, αντιπρόεδρος του Ομίλου. Μια πρωτότυπη σύλληψη.  Σε είκοσι περίπου σελίδες  με τις εικόνες των βιβλίων που παρουσιάστηκαν, ημερομηνία, τίτλο, συγγραφέα, εκδοτικό οίκο, όνομα και ιδιότητα παρουσιαστή. Έτσι έχουμε εποπτική παράσταση όλων των βιβλίων από τα οποία οι Φίλοι και πλήθος κόσμου πήραν μια πρώτη γεύση. Σκοπός των παρουσιάσεων να κεντριστεί το ενδιαφέρον των συγκεντρωθέντων, να τα αποκτήσουν και να τα διαβάσουν.

Β΄ενότητα, Αφιερώματα σε πρόσωπα και επετείους. Παρουσιάζει η Δήμητρα Δημητρίου, Γραμματέας του Ομίλου Φίλων της Βιβλιοθήκης. Ύστερα από μια γενική εισαγωγή, επιχειρείται μια ταξινόμηση της δράσης με αναφορά σε Κύπριους, Ελλαδίτες και ξένους λογοτέχνες μέσα από μελέτες ή προσωπικές μαρτυρίες των ομιλητών. Πολλοί τιμήθηκαν, πολλές ομιλίες έγιναν στα είκοσι χρόνια  και άλλες τιμητικές εκδηλώσεις ευκαιριακές. Αδρομερείς αναφορές στο πολύπτυχο αυτό έργο και παντοίο το φωτογραφικό υλικό, που μας φέρνει στη μνήμη με πολλή αγάπη ανθρώπους που χάσαμε.

Την γ΄ενότητα, Εκπαιδευτικά Προγράμματα, παρουσιάζει ο Φρίξος Μιχαηλίδης και η Μαρίνα Μακαρίου, μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου. Για την ανάπτυξη της φιλαναγνωσίας οργανώθηκαν πολλά  προγράμματα και εργαστήρια. Πλούσια τα θέματα, επίκαιρα:  διαλέξεις, εργαστήρια, πρακτικές εφαρμογές θέτουν γερά θεμέλια στη ζωή των μικρών μαθητών και συντελούν στη χάλκευση χαρακτήρων και στη λειτουργία υγιών σχέσεων με τους συνανθρώπους και τη φύση.

Η δ΄ενότητα αναφέρεται στις εκθέσεις βιβλίων. Παρουσιάζει η Έλενα Μαυρογένη. Μιλούμε για περισσότερες από τριάντα εκθέσεις βιβλίων με ενδιαφέροντα θέματα.

Ε΄ενότητα, οι Καλλιτεχνικές δράσεις, δραστηριότητες του Ομίλου για τις οποίες γράφει ο Στέλιος Στυλιανού, με αναφορά σε εικαστικές εκδηλώσεις, μουσικές, χορωδιακές, θεατρικές, κινηματογραφικές και κουκλοθέατρο.

Ως τώρα θαυμάζουμε μια πλούσια σε παραγωγικές εκδηλώσεις εικοσαετία, μια εθελοντική προσφορά του Ομίλου στους δημότες του Στροβόλου και της ευρύτερης Λευκωσίας.

Ακολουθούν οι χαιρετισμοί από φίλους του Ομίλου, αποσπάσματα, ποιήματα. Κείμενα ενδεικτικά της αγάπης, της εκτίμησης, της αποδοχής της αξίας προς το έργο και την προσφορά. Γράφουν πρώην δήμαρχοι, πρόξενοι, επίτροποι, πρόεδροι συνδέσμων και πνευματικοί εργάτες, ομολογίες θαυμασμού στο ολοζώντανο και ζωηφόρο ποικίλο έργο.

Τελευταίο κείμενο του λευκώματος για τον Εθελοντικό Πολιτισμό, της πρώην Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού κ. Κλαίρης Αγγελίδου. Είναι ένα δοκίμιο για τον πολιτισμό και τους εθελοντές εργάτες του από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, το βυζαντινό και τον νεότερο ως το παγκόσμιο, με τους εθελοντές δικτυωμένους και πρωτοπόρους αγωνιστές σε όλα τα προβλήματα της πολυδαίδαλης ζωής.

Το λεύκωμα τελειώνει με δυο στήλες των πνευματικών δημιουργών που έχουν φύγει από τη ζωή. Οι καλλιτεχνικές φωτογραφίες υποβλητικές, το οπισθόφυλλο σήμα κατατεθέν.

Ευχόμαστε συνεχή πρόοδο στον Όμιλο Φίλων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Στροβόλου και δύναμη στα μέλη για νέα πολιτιστικά ανεβάσματα που εύλογα αναμένονται.

Ευχαριστώ

Κίκα Ολυμπίου

ΚΙΚΑ ΟΛΥΜΠΙΟΥ, 70 ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ 9 ΤΑΞΙΔΙΑ

από το blog  της “anagnostria”

Πόσα βιβλία μπορεί να διαβάσει ένας άνθρωπος σε μια μέρα και πόσα ταξίδια να κάνει; Συμπυκνωμένα στο βιβλίο της Κίκας Ολυμπίου βιβλία και ταξίδια εκρήγνυνται κι αφήνουν το καθένα την πνοή του, δοσμένη μέσα από την ευαισθησία και την πείρα της αναγνώστριας.  Άμεση στην επικοινωνία, μας μεταδίνει το περιεχόμενο και την τεχνική των συγγραφέων, ξεκλειδώνει μυστικά της τέχνης τους, με αποσπασματικές φράσεις θεμελιώνει το όλον της οικοδόμημα, προτρεπτικό στον αναγνώστη να διαβάσει ο ίδιος  το ίδιο το βιβλίο. Δεν παρουσιάζει μόνο καινούργιες αναγνώσεις έργων αλλά και με πολλή αγάπη θυμάται παλιά βιβλία που της άρεσαν και τα φέρνει πάλι στην επιφάνεια με την πείρα που απέκτησε και με την φρέσκια ματιά της αιώνια νέας αναγνώστριας. Είναι και ελλαδίτες και κύπριοι και ξένοι οι συγγραφείς. Έργα που σφύζουν από ζωή, της ειρήνης, του πολέμου, της ανθρωπιάς κι απανθρωπιάς. Τόπος, χρόνος, άνθρωποι συνταιριασμένα, όπως  πραγματικότητα και Τέχνη, με τα πρωτεία πάντα στην Τέχνη, με τους προβληματισμούς και τα προβλήματα,  τη λογοτεχνική απόλαυση προπάντων, που υπερτερεί άλλων συναισθημάτων που γεννούν τα αναγιγνωσκόμενα έργα. Η χαρά της αναγνώστριας όταν συναντά βιβλία που κέντρισαν την περιέργειά της από άλλα διαβάσματα, η άδολη αποτίμηση του ωραίου. Με κλασσική παιδεία, με γερά θεμέλια, μπορεί να εκφράσει γνώμη, θετική ή και αρνητική, τι αγαπά και τι την πειράζει, γιατί γνωρίζει, είναι βυθισμένη σε κείμενα όλων των εποχών και τόπων και πολλών συγγραφέων. Μέσα στις 380 περίπου σελίδες του βιβλίου της ταξιδεύουμε στο χώρο, στο χρόνο, προπάντων στις ψυχές των ηρώων των έργων που παρουσιάζει.

Κι είναι και τα ταξίδια της, προπάντων στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες χώρες που επισκέφτηκε τελευταία. Ένα βιβλίο όλο ταξίδια, είτε μέσα από τα μυθιστορήματα είτε μέσα από τις πραγματικές επισκέψεις της. Ο κόσμος μας διανοίγεται, με τη φιλική της προσέγγιση στα έργα και στους τόπους, πολυδιαβασμένη και γνώστης των μυστικών της λογοτεχνίας, της Ιστορίας και του πολιτισμού, ως καλή δασκάλα μας μεταδίδει γνώσεις σκέψεις και συναισθήματα, ήσυχα και σιγαλά, ευγενικά. Μαθαίνουμε.

Λύση τώρα ή διχοτόμηση

Στέλιος Παπαντωνίου

Λύση τώρα ή διχοτόμηση!

«Λύση τώρα ή διχοτόμηση». Περίπου αυτό είναι το σύνθημα που ακούεται από πολλούς. Στην πραγματικότητα είναι ένα δίλημμα. Τι σημαίνει δίλημμα; Υπάρχουν δύο υποθέσεις των οποίων η απόδοση  είναι το ίδιο καταστροφική. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν πας μπρος γκρεμίζεσαι στον γκρεμό, αν πας πίσω πνίγεσαι στο ρέμα. Λύση τώρα, όπως προδιαγράφεται, με διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, δύο συνιστώντα κρατίδια, με δική τους περιφέρεια και διακυβέρνηση το καθένα – χωρίς να γίνεται λόγος για κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση, ασφάλεια των πολιτών,  οδηγούν σε ένα γκρεμό, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία θα υποβαθμιστεί σε συνιστών κρατίδιο και θα εξαλειφθεί, πράγμα που ήταν και είναι το όνειρο της Τουρκίας από τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δύο κρατίδια, το ένα πλήρως υποταγμένο στην ΄Αγκυρα, το άλλο θα υπακούει και θα εκτελεί μόνο όσα θα επιτρέπουν τα βέτο των τουρκοκυπρίων.  Και χωρίς δηλαδή να το καταλαβαίνουμε, θα εξαρτώμαστε από την Τουρκία, την οικονομία, τις διαθέσεις του σουλτάνου, αφού εδώ στο άλλο συνιστών λεγόμενο θα υπάρχει μόνο το υπηρετικό σουλτανικό προσωπικό (δεν απαγορεύεται από το γλωσσάρι η φράση). Διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι διχοτόμηση συγκαλυμμένη, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι.

Αν βιαζόμαστε για μια τέτοια λύση, όπως περιγράφεται πιο πάνω, κακό του κεφαλιού μας.

Το δεύτερο σκέλος του διλήμματος, « ή  διχοτόμηση», είναι ουρανοκατέβατο και ατεκμηρίωτο. Για να γίνει αυτό, προϋποθέτει την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που κανένας δεν την κατήργησε, εκτός από τους εδώ ως ανωτέρω σκεπτομένους, οι οποίοι, στη βιάση τους να δουν λύση, δέχονται την οποιαδήποτε, αλλά για να φοβίσουν και τους λοιπούς, τραβούν και μια διχοτόμηση ως επικρεμαμένη, που θα γίνει όμως πραγματικότητα μόνο αν δεχτούμε τα όσα ως τώρα περιγράφουν πιο πάνω το δυσοίωνό μας μέλλον με τη ΔΔΟ. Μόνο από μας εξαρτάται αν θα καταργηθεί το κράτος μας, ας το κατανοήσουμε.  Με το να αποδεχόμαστε ή να επισείουμε το φόβητρο της διχοτόμησης, αποδεχόμαστε πως μόνο οι Τούρκοι προχωρούν, όλες οι απαιτήσεις των γίνονται δεκτές από το παγκόσμιο  και εμείς ακίνητοι δεν αντιδρούμε, δεν έχουμε υπηρεσίες, δεν έχουμε εκπροσώπους στην Ευρώπη, στον ΟΗΕ δεν έχομε στις ξένες χώρες πρεσβείες, οι δράσεις των Τούρκων δεν έχουν τις δικές μας αντιδράσεις, και κακώς βέβαια, εκτός αν συμπαίζουμε εν ου παικτοίς, οπότε παραδίδουμε ελάττω την κρατική μας υπόσταση.

Είναι όμως και οι γειτονικές χώρες, με τις οποίες έχουμε συνάψει σχέσεις. Εκτός της Ελλάδας, είναι η Αίγυπτος και το Ισραήλ, και με άλλα ανοίγματά μας που ελπίζουμε πως θα βοηθήσουν να μη μετατραπεί ο κακός δαίμονας πολλών σε δερβέναγα της περιοχής. Όλοι αυτοί  βέβαια  οι γείτονες δεν θέλουν καμιά Τουρκία στα πόδια τους, για τα δικά  τους βέβαια συμφέροντα, που τυγχάνει να συμπίπτουν με τα δικά μας. Καθόλου όμως δεν λαμβάνονται από πολλούς αυτά υπόψη. Δίνουμε την εντύπωση πως είμαστε οι κοιμισμένοι που μοιρολατρικά καθόμαστε και περιμένουμε τον Τούρκο να μας πάρει.

Αν λοιπόν μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, η καλύτερη κίνηση είναι η ακινησία, ούτε μπρος ούτε πίσω. Να διαφυλάξουμε την Κυπριακή Δημοκρατία,   και να εμπλέξουμε τους γείτονες με τα συμφέροντά τους που συμπίπτουν με τα δικά μας, και τον απανταχού ελληνισμό σε αγώνα για τη σωτηρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, που αποτελεί τη μόνη σωτηρία μας.  

Ώρες Νέας Υόρκης

ΩΡΕΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

Και ιδού άλογος υβριστής εμβάπτει τον κάλαμον εις την μελάνην και γράφει άρθρον εις Νιου Γιοκ Τάιμς  ότι έσωσε τους Τουρκοκυπρίους από σφαγάς Ελλήνων, επεμβαίνων άνευ αδείας της Ουασιγκτώνος, και δεν ερωτά τον Κισσιγκέρον να μάθει ο αμαθής, και ο μύθος αναγιγνώσκεται και διαδίδεται και θρυλείται και επαναλαμβάνεται από ελληνοφώνους

-αφού λαλείς τα ίδια πόσον από αυτόν απέχεις, ω παντογνώστα!- και από γλωσσαρίους συσκοτίζεται και ο φονιάς τον σωτήρα επενδύεται, ο εισβολεύς τον πολέμιον της τρομοκρατίας, ο κλέπτης τον δίκαιον, ο άνομος τον νόμιμον, άλλοι έχουν τα δολλάρια αυτός τον λαόν του και τον Αλλάχ, αλλά ο κεκαυμένος πάστωρ,  ένας χριστιανός, τι αξίαν έχει, είναι δυνατόν να προκρίνεται έναντι του ισλαμιστού συμμάχου του Νάτο, που αγοράζει από την Ρωσία S400;

Και ημείς ακούομεν και απορούμεν και – κατρακυλούσης της τουρκικής λίρας- σπεύδομεν εις τα Κατεχόμενα εδάφη μας τα αιματοβαμμένα να αγοράσομεν βενζίνην. Οι φτηνοί!

Ιστορώ και Ιστορία

ΙΣΤΟΡΩ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ύστερα από τις υποσχέσεις, ύστερα από το Β΄Παγκόσμιο Κακό, η κυρία έμενε για λίγο με τα χέρια σταυρωμένα, αποφάσιζε  ύστερα να ζητά το δίκιο της , να φωνάζει  στα φόρα τα διεθνή, χωρίς ακρόαση, την  έπαιρναν από τον Άννα στον Καϊάφα, εκείνη εκεί, να την ανακρίνουν γιατί ήθελε να ελευθερωθεί από τους Ρωμαίους της εποχής , σύμφωνα με τις διεθνείς διακηρύξεις, από τα δεσμά να απαλλάξει τα παιδιά της, άλλα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και άλλα στις φυλακές, άλλα στα κρησφύγετα, άλλα κρεμασμένα στην αγχόνη, και τι επιζητείτε κυρία μου, την ελευθερία μου, κι ελευθερία για μένα είναι η ένωση με την μητέρα Ελλάδα, κλείστε την στη φυλακή, δεν είναι αυτά τα σχέδιά μας, δεν σου επιτρέπεται, είναι άλλοι που δεν την θέλουν, πόσοι είναι, δημοκρατικά η πλειοψηφία πάντα νικά, αυτό διακηρύσσετε, όχι όμως για σένα, άλλα ισχύουν για σένα την μικρή και πτωχή κι ανήμπορη, κοίτα τον παγκόσμιο χάρτη, πού βρίσκεσαι, τι καλό εργαλείο είσαι, πόσο για μας είσαι χρήσιμη, για τους μεγάλους, οι μικροί δεν υπάρχουν, εμείς τους κινούμε,  πιόνια στη σκακιέρα, τι ζητάτε κυρία μου, την ανεξαρτησία μου έστω, δεν γίνεται, ήδη βάλαμε τους μηχανισμούς, διαίρει και βασίλευε, κι εμείς θα βασιλεύουμε, έχουμε βασίλισσα, έχουμε δύναμη, έχουμε αυτοκρατορίες, διέβλεπε ήδη τη διάσπαση, ήταν μερικά παιδιά της με τους Ιουδαίους, άλλα με τους Ρωμαίους, το συμφέρον του ο καθένας, ο Ιούδας κρατούσε το γλωσσόκομο, φέρε ψαλίδι να της κόψουμε τη γλώσσα, φέρε πριόνι να της κόψουμε το δεξί χέρι να μην μπορεί να σταυροκοπιέται, κι αυτή με τους φτωχούς, τους ανίδεους, τους ιδεολόγους, της ετοίμαζαν ακάνθινο στέφανο, ψευδή χιτώνα, σταύρωσον σταύρωσον, θέλει ελευθερία, είναι χοντροκέφαλη, είναι πεισματάρα (και καλά κάνει) δεν υπακούει στις διεθνείς εντολές, έτριβαν τα χέρια οι Ιουδαίοι, έτριβαν τα χέρια οι Ρωμαίοι, την οδηγούσαν στην αγχόνη με σατανικό χαμόγελο, οι δρόμοι στένευαν ολοένα, μεθοδικά, με διάφορα σχέδια, Άννα ή Ανάν, άλλη διέξοδο δεν είχε, την τελευταία στιγμή άκουε τη φωνή της επιβίωσης, της Ιστορίας, του χρέους, του Μεσολογγιού, των ελευθέρων πολιορκημένων, βροντούσε ένα όχι, κι άρχιζε νέος γύρος, από τα ίδια.  

Στην πέτρα της υπομονής κάθεται και σκέφτεται, πώς να σώσει τη γλώσσα, πώς να διασώσει τη θρησκεία, πώς να συνενώσει δυνάμεις,  να ξαναγίνει άνθρωπος, ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τη μάνα.

Πέρσες εν Μαραθώνι

Πέρσες εν Μαραθώνι

του ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ξαφνιάστηκαν οι Αθηναίοι σαν πληροφορήθηκαν από τον ταχυδρόμο πως οι Πέρσες βρίσκονταν στο Μαραθώνα για να γιορτάσουν. Κι άλλο φτερωτό πουλί έφτανε κι έφερνε το μήνυμα πως στη Σαλαμίνα  περσικά πλοία έφταναν ως τα παράλια του νησιού, μα δεν κατέβαιναν τα πληρώματα, γιατί δεν είχαν άδεια, αφού

ό, τι έκαμναν ήταν κατά παράβαση διεθνών κανόνων.

Κι άλλοι στις  Θερμοπύλες: Πέρσες ήταν, Τούρκοι ήταν, κάτι φέσια κυκλοφορούσαν και σύγχυζαν τους καφενόβιους, που δε σήκωσαν το βλέμμα απ’ την εφημερίδα που διάβαζαν πουρνό πουρνό. Άλλες χρονιές ήταν αλλιώς τα πράματα, με τα πανώ τους και το δεσπότη τους παραταγμένοι να χαιρετούν, «αδέλφια μου αλήτες Πέρσες, που μαζί αν δεν ανοίξουμε καινούργιους δρόμους, ας είναι και τους παλιούς», κάτι τέτοια συνθήματα είχαν στα πανώ τους, φέτος μηδέν. Μόνο στον αέρα να αιωρείται το ερώτημα: θ’ ανοίξει ο δρόμος, δε θ’ ανοίξει; Εκατόν τα λεωφορεία που πέρασαν μπροστά από τα μάτια τους κι αυτοί δοσμένοι στο διάβασμα της εφημερίδας, άλλοι στο μάδημα της μαργαρίτας!

Από αέρος με ελικόπτερα το μεγάλο περσόπουλο, από θαλάσσης διά των πλοίων- τι σχέση έχει η Κερύνεια με τη Σαλαμίνα;-  από ξηράς διά των εκατόν λεωφορείων, οι Πέρσες γιόρτασαν, θυμήθηκαν, πήραν μαζί τους και από το πεσκέσι του Προέδρου της Δημοκρατίας καμιά δεκαριά χιλιάδες έποικους, που δεν ξέρουν πια κι αυτοί, παλλόμενοι όπως είναι,  πώς να ονομαστούν ύστερα από τις τελευταίες προεδρικές γλωσσολογικές ασκήσεις.

Και οι εν Θερμοπύλαις, εν Μαραθώνι και εν Σαλαμίνι κάθονται σκεφτικοί. Τι να πήγε τόσο λοξά, ήταν ο χρησμός του Λοξία, ήταν της μοίρας, ή είναι του κεφαλιού τους; Μάλλον για όλα φταιν οι κεφαλές και τα κεφάλια τους.

Όταν τέλειωσαν τα πανηγύρια, ο υπουργός των εξωτερικών της περιφερειακής δύναμης, όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται, αποκάλυψε σε γεύμα στη Ρόδο στον υφυπουργό της Αθηναϊκής Δημοκρατίας πως οι γιορτασμοί των Περσών στο Μαραθώνα, Θερμοπύλες και Σαλαμίνα γίνονται για διδακτικούς σκοπούς. Εκεί διδάχτηκαν οι Πέρσες πως έπρεπε να ετοιμάσουν αποβατικό στόλο που δεν είχαν το 1964, για να μπορέσουν να εισβάλουν το 74. Γι’ αυτό οι γιορτασμοί έχουν και το διδακτικό σκοπό τους. Μόνο όμως για τους άλλους κι όχι για μας;

Μακάριος

Μακάριος

Και εγένετο εν αυτοίς ανήρ μέγας, Μακάριος ανήρ, ο φοβούμενος τον Κύριον, είναι η μέρα του θανάτου του, με πολλούς φανατικούς οπαδούς, θαυμαστές, έπιναν νερό στο όνομά του, αλλά και με πολλούς εχθρούς άχρι θανάτου του, με πολλές εναντίον του επιθέσεις, απόπειρες δολοφονίας, να τον ξεκάμουν, να φεύγει από τη μέση ο δόλιος, ο εγωπαθής, ο αμαρτωλός, κατακρήμνισε την ένωση, μεγάλα καράβια μεγάλες φουρτούνες μεγάλες δόξες μεγάλα μίση, αυτός μας οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς μ’ αυτόν μεγαλώσαμε, εδώ δεν χωρεί ναι μεν αλλά, πάτησε στην Ιστορία από τη δεκαετία του πενήντα, ως το θάνατό του, γερά, με όλο του το βάρος, το φορτίο, τους αγώνες, τα λάθη, ευτυχώς δεν είμαι επιστήμονας, δεν ζυγίζω, δηλώνω μάλλον σωκρατικός, δεν γνωρίζω, ξέρω τα αντιφατικά, επιφυλάσσομαι, όμως θαυμάζω τον άνθρωπο που αφιερώθηκε στον τόπο, στην υπόθεσή του, στον αγώνα του, ανήλθεν εκ των κατωτάτων, ένα βοσκαρέτι, ξέρω το σπίτι του, ένα καλογεράκι ήτονε, ερχόταν στην εκκλησιά, πριν γίνουν όλα αυτά, μερικοί τον περίμεναν έξω στο νάρθηκα, άρχιζαν εν χορώ, Μα- κά- ρι- ος –μα- κα –ρι- ος, αυτός χαμογελούσε, έμπαινε μεγαλοπρεπής στον εσπερινό, την άλλη μέρα, πρωτοχρονιά για λίγα χρόνια στην εκκλησιά μου, ήτονε προνόμιο εδώ να λειτουργεί, ύστερα μας έφαγε το προεδριλίκι, καταπατήθηκε το προνόμιο,  του άρεζε να τον ντύνουν μπροστά στο θρόνο το δεσποτικό, με το ιερείς εξέλθετε, άρχιζε ιεροτελεστία, οι ιερείς σου Κύριε ενδύσονται δικαιοσύνην, και στο τέλος τα τρικέρια, ούτω λαμψάτω το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων, εις πολλά έτη δέσποτα, κανένα λάθος δεν επιτρεπόταν γιατί δεν έκανε λάθος δεν είχε λάθος, δεν έκανε παρατηρήσεις, άψογη λειτουργία, τα πάντα λειτουργούσαν στην εντέλεια,  λίγο παράφωνος, καλά έλεγε ο διάκονός του πως την κατάσταση της υγείας του καταλάβαινε από τη φωνή του, ήξερε τάξη και προπάντων μεγαλοπρέπεια, κι ύστερα άρχισε τους αγώνες, είτε το θέλαμε είτε όχι, δεν μας ρωτούσε κανείς, δεν ξέραμε να λέμε και όχι, ήταν φυσικός αρχηγός, οδηγούσε, κατηύθυνε, η ενός ανδρός αρχή, αποστολές εδώ κι εκεί στον κόσμο, στο εξωτερικό, διαφώτιση στο εσωτερικό, συνέπαιρνε με το λόγο του, χιλιάδες ο κόσμος τον ακολουθούσε, χειροκροτούσε, τον παρακαλούσε ακόμα και για τα πιο μικρά της ζωής, για τα χωράφια και τα ζώα τους, όλους λένε τους δεχόταν, δεν του μίλησα, δεν μου μίλησε, όταν ήμαστε στην τετάρτη δημοτικού, ήρθε στο δημοτικό αγίου Κασσιανού ο Ανδρέας Νεοφύτου, γιος της αδελφής του Μαρίας, καπνίζει όμως τρία πακέτα την ημέρα, είχε πει στον Γρηγορόπουλο, δάσκαλό μας, ο πατέρας του κηροπώλης, αγοράζαμε από αυτόν κερί για την εκκλησιά, πάροδος παράλληλης της Ερμού, μικρό καταστηματάκι, μικρόσωμος άνθρωπος, δεν γνώριζε την έπαρση, ούτε ο Αντρέας, κι ύστερα του άνοιξε δρόμους, παρά το πλευρό του πρώτος,  σωματοφύλακας, οδηγός σε ελικόπτερο, τρέχαμε στον άι Γιάννη να τον ακούσουμε, στη Φανερωμένη, στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο, όταν ήρθε από της Σεϋχέλλες όλοι οι μαθητές παραταχτήκαμε έξω από το Παγκύπριο, τέτοια κοσμοσυρροή, κι όταν ξανάρθε ύστερα από το πραξικόπημα και την εισβολή, ο κόσμος τον εμπιστευόταν, στήριγμα και οδηγό του, πολλά γράφτηκαν και γράφονται, ένας μεγάλος της Ιστορίας έχει και τα θετικά και τα αρνητικά του, αναμφισβήτητα όμως ήταν μεγάλος. Ανάπαυσον, Κύριε.

Σήμερα οι άλλες απόψεις ας σιωπήσουν, ιστορικοί υπάρχουν, και λογοτέχνες και ποιητές, άλλοι δοξολόγησαν, άλλοι κατακρήμνισαν, αιωνία η μνήμη αυτού.