Στέλιος Παπαντωνίου
ΠΕΡΣΑΙΟΣ
Ίσως να τ’ άκουσε στον ύπνο του,
στα μεταξένια του σεντόνια να θροϊζουν
«Καθόσον απέχουσιν ανατολαί από δυσμών»
Και πρόσθεσε: «τόσον απέχουν τα λογάρια
Μη μαρτυρούμενα υπό των πραγμάτων».
Ο βασιλιάς Αντίγονος.
Διακούσας πάντα τα Περσαίου
μαθήματα,
του φάνταζαν ψευδή, ως
«Ο σοφός υπό της τύχης αήττητος,
αδούλωτος, ακέραιος» και τα τοιαύτα.
Κι έτσι σοφίστηκε
Σκηνή πατάρι, αιώρες, περιάκτους,
Λαμπρούς ηθοποιούς, αστέρια στο παλάτι
Δήθεν εκ Κύπρου και Κυρήνης εμπόρους
και ως πρωταγωνιστής το πρώτον
ερωτά:
- Ποια τα νεότερα εκ Κύπρου, λιτανεύεται ακόμα το ιερό λιοντάρι,
Φύγαν οι Τούρκοι;
-Ουαί κι αλίμονο, δευτέρα εισβολή, καταστροφή μεγάλη.
-Και του Περσαίου ο οίκος;
-Αιχμάλωτη την άλοχο μνηστή, το
φίλον τέκος σφάγιο
Φονταμενταλιστής τζιχαντιστής ο αποκεφαλίσας.
-Η φιλοσοφία μόνη τον τρωθέντα φιλόσοφο ιάσεται,
επιλέγει ο βασιλιάς ηθοποιός.
Βαρύ το σκότος τυλίγει δίχτυ τον Περσαίο,
Η προσωπίδα του σοφού στο μάρμαρο
κυλίνδεται
Θρήνος κι οδυρμός
κι εξαίφνης
Κενά τα διδάγματα
Χάθηκε ο Ζήνων, φρούδος ο Κλεάνθης
Λογάρια κενά τα όσα δίδασκαν και δίδασκε
Αυτά κατέδειξεν η φύση.
Κι ο Αντίγονος, μεγαλοψύχως,
Φιλόξενη τείνει χείρα στον Περσαίο
του φιλοσόφου Ζήνωνος υποκατάστατο σταλμένο
Μια κι ο γέρων Κιτιεύς, εβδομηκοντούτης,
αδυνατούσε τα θαλάσσια ταξίδια
Περιμένοντας τη βαθιά φωνή από τη γη,
την ταξιδεύτρα του θανάτου.
