ΟΥΑΊ ΗΜΙΝ

 Ουαί ημίν. Ήταν να το δούμε κι αυτό, την Τουρκία να φιγουράρει ειρηνοφόρος, να προϊσταται ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ρωσία και στην Ουκρανία, να υποκλίνονται οι αντιπρόσωποι των δυο χωρών στον σουλτάνο, κι αυτός, έστω καταδεκτικός, να ανέχεται τις χειραψίες, ενώ ο υπουργός των εξωτερικών υπερήφανος ττούρκος διάνος κούρκος γάλος ή γαλήνα, να παρουσιάζει το μέγα γεγονός: ό τι ως τώρα δεν πέτυχαν άλλοι, το πέτυχε η χώρα του: αρχίζουν οι υποχωρήσεις, αναμένεται λευκός καπνός, ενώ ακόμα καπνίζουν τα ερείπια της Κερύνειας, της Μόρφου και της Αμμοχώστου, κι εμείς αναζητούμε πρόεδρο αλλαγής, και ψάχνουμε εδώ κι εκεί και δεν βρήκαμε ακόμα, κι οι πολιτικοί μας καλά καθεύδουν και περί άλλα τυρβάζουν, οι ιθύνοντες με χαλινούς και μουτταρκές και αγγλικά ομματογυάλια, ακόμα και στον πρόεδρο των ΗΠΑ αναλύουν τα ΜΜΕ, κι αφήνουν την τουρκιά ν’ αλωνίζει και να θερίζει ακόμα, ενώ ακούονται σενάρια για προσαρτήσεις και δημοψηφίσματα, φόβος και τρόμος για όσους διαβλέπουν το ζοφερό μέλλον. Ουαί ημίν. Ήταν να το δούμε κι αυτό: την παράσταση στο Ντολμαμπαχτσέ της Κωνσταντινούπολις «Ειρήνης Τύραννος».

182Pantelis Papantoniou, Γρηγόρης Κουνναμας και 180 ακόμη

34 σχόλια

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

ΜΟΕ

 Μοε και τι σημαίνει τούτο; Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, λέει ο υπουργός των εξωτερικών και εκπέμπει σήματα στους πρεσβευτές μας στο εξωτερικό, εμμείνατε εμμείνατε, μη μετακινείστε από αυτά, ακόμα και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εν στάσει και παρά το πλευρόν του προέδρου των ΗΠΑ του τα ανέλυσε μάνι μάνι, κι αυτός κατάλαβε, βέβαια!

Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, οικοδομώ, χτίζω ένα μεγάλο τοίχο, γεμάτο εμπιστοσύνη της μιας κοινότητας προς την άλλη, οι ελληνοκύπριοι έχουμε εμπιστοσύνη πως καλά εκμεταλλεύονται τις περιουσίες μας οι τουρκοκύπριοι, έχουν καθαρά τα σπίτια μας, καλά μας έδιωξαν από τους τόπους μας, δεν πρόκειται να τους ενοχλήσουμε, να έχουν εμπιστοσύνη, δεν θα στρέψουμε όπλα εναντίον τους, δεν θα μιλήσουμε για απελευθέρωση των σκλαβωμένων εδαφών μας, αλλά αυτοί δεν κρατούν όπλα, ο τουρκικός στρατός τα στρέφει εναντίον μας όποτε πάρει διαταγή, οπότε, σε ποιον να έχουμε εμπιστοσύνη οι άμυαλοι εμείς; Δεν φταίμε εμείς, ο τουρκικός στρατός δεν εμπίπτει στα ΜΟΕ.

Και τι απέδωσαν ως τώρα αυτά; Έχουμε εμπιστοσύνη και γεμίζουμε τα αυτοκίνητα βενζίνη από τα κατεχόμενα, το διασκεδάζουμε εκεί, χαρτοπαίζουμε με πάσα εμπιστοσύνη, ενώ αυτοί με την ίδια εμπιστοσύνη μας αποστέλλουν καθημερινά εκατοντάδες παράνομους μετανάστες κι εμείς αφού τους έχουμε εμπιστοσύνη τους δεχόμαστε, γι’ αυτό και το υπουργείο των εξωτερικών εμμένει. ΜΟΕ.

Ούτε αστείοι πια δεν είμαστε.

ΝΟΥς ΟΡΑ ΚΑΙ ΝΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ

 Νους ορά και νους ακούει

Ο νους βλέπει και ο νους ακούει, τα άλλα όλα είναι κωφά και τυφλά, άρα αν θες να συγχύσεις τον άλλο να του ανατρέψεις τις κατηγορίες με τις οποίες σκέφτεται, τον τόπο και τον χρόνο, τους προσδιορισμούς κάθε λογής, οπότε θα βλέπει και δεν θα καταλαβαίνει ή άλλα θα καταλαβαίνει. Μπορεί να μην είναι μοναδικό το φαινόμενο, αλλά με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αυτό γίνεται από την πρώτη μέρα και πέρασε ήδη ένας μήνας. Τεράστια προσπάθεια καταβάλλεται να πεισθούμε πως όσα βλέπουμε ή ακούμε είναι αποκυήματα φαντασίας ή σκηνοθεσίας, άλλοι τα διέπραξαν ή οι άλλοι, οι δυτικοί, οι αμερικάνοι διέπραξαν χειρότερα, και παρατίθεται ολόκληρος κατάλογος των ανομιών των αμερικάνων. Κι όλα αυτά, παρόλο που δηλώνεται εξαρχής πως οι γράφοντες αντιτίθενται στη βία. Είναι ένας μήνας, καθημερινά παρακολουθούμε ισοπεδώσεις πόλεων, αυτοεξορίες ανθρώπων, προσφυγοποίηση, σκηνές πόνου και τρόμου, θανάτου αλλά και ηρωισμού κι όμως πολλοί παρασύρουν σε άλλες ατραπούς, μα γιατί κοιτάς μπροστά σου, κοίτα τι έγινε στη Γιουγκοσλαβία και στη Συρία και και και. Μη βλέπεις τι γίνεται μπροστά σου τώρα. Κοίτα σε άλλους τόπους άλλους χρόνους. Ένα νέο σύνθημα πού μας οδηγεί στην τύφλα. Η αλήθεια είναι μπροστά μας. Αυτό διδάχτηκα τόσα χρόνια.

108Pantelis Papantoniou, Γρηγόρης Κουνναμας και 106 ακόμη

17 σχόλια

4 κοινοποιήσεις

Μου αρέσει!

Σχόλιο

Κοινοποίηση

ΟΠΛΙΣΜΌς

 Μα πρέπει να πάρεις θέση και στο θέμα της αποστολής οπλισμού μας στην Ουκρανία, όπως μας παραγγέλλουν οι ΗΠΑ. Όποιος το ακούει νομίζει πως πρόκειται για πρωταπριλιάτικο αστείο, ανέκδοτο από τα απρόσμενα, και όμως έχεται αληθείας, και ανάβουν οι συζητήσεις ανάμεσα στα κόμματα και εξάπτονται τα πνεύματα. Μα είμαστε σοβαροί; Όχι χίλιες φορές όχι. Ούτε σοβαροί ούτε όπλα σε ξένες χώρες, μια χώρα σαν την δική μας κατεχόμενη. Ευτυχώς έλυσε τη σιωπή του ο υπουργός άμυνας, ενώ οι άλλοι κομματάρχες θα έχουν ακόμα θέμα να διασταυρώνουν τα ξίφη.

ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ

 

ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ

Θάλασσα τα ‘καμες, κύριε Ζελένσκι, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Αφού δεν ήξερες, γιατί δεν ρώταγες; Ή  η φιλία με την Τουρκία είναι σημαντικότερη; Οπότε τι χτυπάς ξένες πόρτες στην ανάγκη σου, την ώρα που δεν ξέρεις ποιοι συμπάσχοντες κατοικούν στα σπίτια μέσα; Η Ελλάδα καθημερινά δέχεται απειλές από την Τουρκία, γαλάζια θάλασσα και πράσινα άλογα, αλλά τα νησιά της κινδυνεύουν να καταβροχθιστούν από τον κακό γείτονα, κι εμείς εδώ, δεν είναι παραμύθια ή γεννήματα φαντασίας οι νεκροί, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες , οι εγκλωβισμένοι του 1974. Δεν ήξερε ο πρεσβευτής σου να σου πει τι έκαμε η εγκληματική Τουρκία στην Κύπρο το 1974; Και πώς μιλάς έχοντας μόνο απαιτήσεις; Καταλαβαίνουμε την πίκρα και τον πόνο σου, αλλά εσύ έχεις διαγράψει πλήρως τον δικό μας. Δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Στο τέλος κατόρθωσες να στρέψεις τον ελληνισμό εναντίον σου! Βρε παθόντα… Κι αν σου τα είπε ένα χέρι η πρόεδρος της Βουλής μας, πολλοί αμφιβάλλουν αν άκουσες λέξη. Θάλασσα τα ΄καμες.

της Στάλως

 

Της Στάλως

Τώρα βέβαια δικαιούται να μου πει κι η κόρη μου, καλά ρε παπά τόσα και τόσα θυμάσαι, τη δική μου πρωταπριλιά δεν την θυμάσαι, και πώς να ξεχάσω, ήταν μεσάνυχτα, ξημέρωνε πρώτη Απριλίου, Μόρφου, εκρήξεις γιορτάσιμες μέσα στα μεσάνυχτα, ήταν συνήθειο, άντε σήκω, μου λέει η γυναίκα μου, άρχισαν οι πόνοι της γέννας, τηλεφωνώ στο γιατρό, έτοιμος στο νοσοκομείο να μας περιμένει, μπαίνουμε στο Κορτίνα, σε είκοσι λεπτά στο νοσοκομείο, όλα πήγαν καλά, την άλλη μέρα πάω στο σχολείο, δούλευε ως την τελευταία μέρα η γυναίκα, γεννήσαμε χτες, λέω στο γυμνασιάρχη, και τι κάματε; Κόρη. Δεν πειράζει, μου λέει.

τω καιρώ εκείνω 55

 

Τω καιρώ εκείνω 55

Το κακό είναι που δεν βρίσκουμε καλύτερη περίοδο της ζωής μας από τότε, ήμασταν στο Γυμνάσιο, πρώτη τάξη, διαδηλώσεις με την ελληνική σημαία μπροστά, έξω από το σχολείο οι επικουρικοί κι οι άγγλοι στρατιώτες, εκείνη η δακρυγόνα πράγματι ακόμα και σήμερα στη μύτη και τα μάτια να τσούζουν και τρέχαμε στη φουντάνα να μουσκέψουμε το μαντήλι, μπαίνουν στην αυλή του σχολείου οι οχτροί κι αρχίζουν να χτυπούν, ο που φύγει φύγει, κι ύστερα όσοι προφτάναμε στην Φανερωμένη για δοξολογία και άλλη διαδήλωση ως την πλατεία Μεταξά, μας έκλεισαν το σχολείο, ποδήλατο και στα σπίτια των καθηγητών ή στις εκκλησιές το κρυφό σκολειό, φυλλάδια, βενζίνη στα μπουκάλια και κάψιμο αυτοκινήτων εγγλέζων ή κυβερνητικών, όλα στα μυστικά, όλα στην αφάνεια, νομίζαμε, ήταν δυνατόν να μην καταλάβαινε ο πατέρας, η μάνα, λέξη δεν έλεγαν, μεγαλώναμε ξέροντας τι ζητάμε, ελευθερία για την πατρίδα μας, ένωση με την Ελλάδα, μνημόσυνα ηρώων, έξω από τις φυλακές να περιμένουμε την νύχτα που θα τους κρέμαζαν, στον Μαχαιρά για προσκύνημα, στους συλλόγους για εθνικό αναβάφτισμα με τραγούδια και ποιήματα, κανένας δεν ήξερε τι σημαίνει θλίψη, παρά μόνο αξιοπρέπεια, περηφάνεια, χαλάλι της πατρίδας…Τω καιρώ εκείνω.