Στο αριθμητήριο

Στέλιος Παπαντωνίου

Στο αριθμητήριο

Στα σαράντα στα σαράντα ένα

Βυθιστήκαμε και πάλι στο αριθμητήριο

Στην αγωνία που δεν ξεψυχά

Πότε στη θάλασσα πότε στη στεριά

Μετρά τις ανάσες

Ανεβαίνει στον Πενταδάχτυλο

Να μη δείχνει κάμψη στο γόνα

Πληγές στο κορμί

Στην εξωτερική επιφάνεια.

Όλα στη μέσα αυλή

Στο κηπάριο της Ρωμιοσύνης

Θεραπεύονται με τα γιατροσόφια

Του παππού και της γιαγιάς

Με μια τεράστια θεία υπομονή

Που κατακάθεται στα δρομάκια της γειτονιάς μου

Και τα κάνει ν’ ανθίζουν.

Παραμένομεν εις την αυτήν θέσιν

Στέλιος Παπαντωνίου

Παραμένομεν εις την αυτήν θέσιν

Πυκνό σύγνεφο κατεβαίνει βαρύ

Αναμιγνύεται στις γειτονιές με τους κάδους

το καφενεδάκι, το παντοπωλείο

Την κλειστή τράπεζα.

Στα μάτια κόκκινα χτυπήματα

Κι οι ξαγρυπνισμένοι του κόσμου

Στο γρίφο τους, στα στρογγυλά τραπέζια,

Στην απομόνωση.

Μια νεαρή ύπαρξη

Περιβεβλημένη τη ζητιανιά της

Επαιτεί, χαροπαλαίει, αποστρέφεται τα πρότερα.

Ρεμπελιό των ποπολάρων.

Κι η καρακάξα τραβά το σεντόνι της παραλίας

Να σμικρύνει το στερέωμα

Να πλακώσει την κοιλιά

Τα κοκαλάκια να τρίξουν

Ως την άγονη μέση

Τους γηραιούς ασκητές

Τις θλιμμένες μαυροφορούσες.

Ούτε λίγα κόλλυβα στην εκκλησιά

Πούν το σιτάρι!

Στέλιος Παπαντωνίου

Ιούλιος 2015

Στην αγορά κυκλοφορεί μια διάψευση

Άλλοι περπατούν με τα χέρια,

άλλοι σέρνονται με την κοιλιά

Κανένα καρότσι

παρά μόνο της Δημοτικής αρχής

Κι η απεργία των υπαλλήλων.

Στην παραλία κατεβαίνει ο γλάρος

Κάθεται ανάμεσά μας

Ύστερα μια μεγάλη σκύλα

πέφτει στα νερά,

Δροσίζεται

Κι οι  γέροντες παρακολουθούν το θέαμα

Μακριά από τα κλειστά φαρμακεία

Τις γάζες, τις ενέσεις και τις φλεβίνες.

Στα μίντια ξελαρυγγίζονται

Λογομαχούν, λογχομαχούν,

διαπληκτίζονται

Ώσπου να ρθουν οι διαφημιστές της αγοράς

Να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους

Όπως τα παλιά πανηγύρια

Που αφήνουν στο τέλος τις πλατείες

Ρερυπωμένες, κενές.

Στέλιος Παπαντωνίου

Οι δηλώσεις

Οι δηλώσεις δεν είναι λεν αντιφατικές

Τα κεραμίδια στη σκεπή αραδιάζονται

Με πλίνθους και νομοσχέδια

Στις πλατείες

Ανάβουν φωτιές για να πηδούν

Να ξορκίσουν το κακό

Να διώξουν τους καλικαντζάρους

Που κατεβήκαν από το υπερπέραν

Με τα κέρατα, τις κεραίες,

Τ’ ανάστημά τους αναμετρημένο με την Ιστορία

Τα κοριτσόπουλα γυμνόστηθα στις παραλίες

Εμβαπτίζονται στον Ιορδάνη της αρεσκείας τους

Ύστερα από τη βοή στον Ιωάννη

Που δεν ακούει πια.

Τα σφιγγώδη λόγια, παραλόγια, εκατό λόγια

Στην υπηρεσία του λαού

Χαλιβδώνουν το χαλκά

Περισφίγγουν τα περιβραχιόνια

Την κατάρα του έθνους

Που περπατά στον ουρανό

Και αγνοεί πάντα τα γήινα.

Σε λίγο θ’ ακουστούν άλλες δηλώσεις.

Στέλιος Παπαντωνίου

Κι όμως ζω

Κι όμως ζω                                                                                                                                               ανάμεσα στην απεραντοσύνη των συνθημάτων                                                                                                                                                                  τις πλαταγίζουσες σημαίες                                                                                                                      τ’ αποσπάσματα, τα τσιτάτα, τις απομνημονεύσεις.

Η πραγματικότητα,                                                                                                                                                            σώμα γυμνό, ριγηλό, σάρκα κι οστά,                                                                                                    αίμα που κυκλοφορεί στις φλέβες                                                                                                         μια αντλία στον κήπο γεμίζει θορυβώδης τη δεξαμενή.                                                                       

Κάπου εκεί χάνομαι στο περβόλι,                                                                                                           σ’ ένα χωριό της Αμμοχώστου, της Κερύνειας, της Κύπρου                                                                 π’ αναθεματίζει τους δοσίλογους                                                                                                            κι ετοιμάζει το σκισμένο νυμφώνα της                                                                                            ήρεμη και σοβαρή                                                                                                                             πληγωμένη κι ατάραχη                                                                                                                      αντίδικη με τους μεγάλους                                                                                                                        τους ισχυρούς, τους βέβηλους                                                                                                            τους πάνσοφους -ως λέγεται-                                                                                                              πρωθιερείς της παγκόσμιας τάξης                                                                                                         και ιεραρχίας.

Στέλιος Παπαντωνίου

Ανάμεσα

Ανάμεσα στους ολολυγμούς

Τις σάλπιγγες και τα ξόανα

τ’ αστραπόβροντα των άλλων

τα θορυβώδη μίντια

και τις διχοστασίες των αναλυτών

Σήκω το πρωί

στην άκρη της σιωπής

στα φωτεινά περάσματα της αχτίδας

Βάλε το σταυρό σου και ρίξε

το Ναι ή το Όχι σου

με το ‘να χέρι στην καρδιά

τ’ άλλο στο βυθό του Λόγου

με μια φλογίτσα να τρεμοπαίζει                          

στο καντήλι του απώτερου.

Στέλιος Παπαντωνίου

Γονατισμένο μυρμήγκι

Γονατισμένο μυρμήγκι

Στα σκαλοπάτια της εθνικής τραπέζης

Φέρομαι και άγομαι

Αριθμητικά κι αλφαβητικά

Κατά τα βουλεύματα των υπαλλήλων

Φρακοφόρων γραβατοφόρων

Μια ολόκληρη ζωή

Περιπλανώμενος στον κόσμο των ιδεών

Περιβεβλημένος τηβέννους

Πλήρες το κεφάλαιο γραμμάτων και τεχνών

Με μια πέτρινη καρδιά κι ασπρομαλλούσα

Γερασμένη κι απατημένη

Τώρα που διαισθάνεται πόσο την έπαιξαν στα ζάρια

Μικρές και μεγάλες δυνάμεις

Με αστραφτερά κι ιστορικά ονόματα.

Δεν ξέρω να παίζω ζάρια

Δεν ξέρω την τράπουλα

Μόνο να μοιράζομαι σε ξένους και δικούς

Ένα μυρμήγκι γονατισμένο

Στα σκαλοπάτια του υποκαταστήματος

Της εθνικής τραπέζης.

Στέλιου Παπαντωνίου

Και σήμερα

Τα βουνά πράσινα, μυρουδιά τυλίγει τον αγέρα

Τ’ αστέρια συνομιλούν ευγενικά, διαλέγονται,

Δεν ξέρουν από φράγκα, δραχμές, ευρώ

Τα χελιδόνια μπαινοβγαίνουν με άνεση στην εκκλησιά

Διασχίζουν το ιερό, το γυναικωνίτη

Στέκουν για λίγο στα δοκάρια του νάρθηκα

Παρατηρούν τον περιβάλλοντα

Δεν πήραν μυρουδιά τι γίνεται

Στο λεγόμενο κόσμο

Στις Τράπεζες, στο χρηματιστήρια

στα ΑΤΜ.

Ένα καφεδάκι στην παραλία θα το πιούμε και σήμερα

Ή κάτι θα βρούμε στους σκουπιδοτενεκέδες.

Η ΧΡΥΣΗ ΜΕΣΗ

Η ΧΡΥΣΗ ΜΕΣΗ

ΣΤΕΛΙΟς ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Δεν είμαι Έλληνας επιλεκτικά, ανάλογα με το κόμμα που κυβερνά

Είμαι Έλλην το καυχώμαι, όπως  λέει ο Όμηρος «εύχομαι είναι».

Η Ελλάδα είναι μια μεγάλη καρδιά μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια, ένα μεγάλο γαλάζιο πανί με το σταυρό και τις άσπρες και γαλάζιες γραμμές .

Για να ενωθούμε μαζί της πολεμήσαμε,  μ’ αυτήν ανατραφήκαμε, γλωσσικά, ηθικά, αισθητικά, ιστορικά, φιλοσοφικά. Πνευματικά με μια λέξη, γιατί για μας από αυτήν απορρέει το πνεύμα, όπως το μελετήσαμε και το αγαπήσαμε.

Ζήσαμε ως φοιτητές τη φτώχια της, την πνευματικότητα, τη δημιουργικότητα, την πνευματική καλλιέργεια, και στα στρατόπεδα της το 63 ζυμωθήκαμε τη γενναιότητα της ψυχής της.

Χίλια δυο πήγαν ύστερα στραβά, δεν παύουμε όμως ποτέ να συγκινούμαστε με τα πάθη της, να χαιρόμαστε με τις χαρές της. Γιατί Ελλάδα για μας δεν είναι κυβερνών κόμμα, δεν είναι πρόσωπα, είναι η αιωνιότητα που χαράχτηκε βαθιά στην ψυχή μας. Είναι η ψυχή μας.

Κι αυτή μας έμαθε πως θα πρέπει να ζούμε με αρχές. Κι οι αρχές λένε πως θα πρέπει να αγωνίζεσαι για να διασώζεις και τον εαυτό και το λαό και την ιστορία σου, αλλά και θα πρέπει να σέβεσαι και τους άλλους, τους φίλους, τους γείτονες, τους σύμμαχούς σου.

Στο μεγάλο κόσμο που ζούμε σήμερα, οι αναλύσεις οικονομικές ή πολιτικές, μπορούν να παρουσιάζουν η καθεμιά της δικές της αλήθειες από τη δική τους οπτική γωνία, μέχρι συγχύσεως. Σημασία έχει να βρούμε τη χρυσή τομή, την αλήθεια τη δική μας και των άλλων και να τη διασταυρώσουμε, για να ζήσουμε κι εμείς με αξιοπρέπεια, αλλά και με σεβασμό προς τους άλλους.

Πάντα οι άγνωστοι Χ σε τέτοιες περιπτώσεις οικονομικο πολιτικών αναλύσεων είναι πολλοί. Γι’ αυτό οι αρχές είναι και πρέπει να είναι τα θεμέλια της σκέψης μας,  για να μη μας παίρνει ο άνεμος μια εδώ και μια εκεί, και να έχουμε στηρίγματα λογικής και ηθικής τέτοια, που να οδηγούν σε σωστά συμπεράσματα και στάσεις.

Αναμένεται λοιπόν η μέση χρυσή οδός, που αργά γρήγορα θα έλθει με τις συζητήσεις των υπευθύνων. Ο ελληνικός λαός αξίζει το καλύτερο, και θα το επιτύχει. 

Μερικά κουτσουβέλλικα

Μερικά κουτσουβέλλικα                                                                                                                                                       του Στέλιου Παπαντωνίου

Διαβάζουμε εφημερίδα, διαβάζουμε άρθρα, μα δεν καταλαβαίνουμε μερικά πράγματα, βαρύγδουπα λεγόμενα. Πρώτο κουτσουβέλλικο ή ακαταλαβίστικο: «στα χέρια της Τουρκίας βρίσκεται τα κλειδί της λύσης». Αφού είναι στα χέρια της Τουρκίας, γιατί όλα τα συγγράμματα κι οι φιλοσοφικοί στοχασμοί πώς να δει η Τουρκία το συμφέρον της! Εμείς θα πούμε στην Τουρκία ποιο είναι το συμφέρον της!                                                                                                                                                                                Όταν οι στωικοί εκείνοι και πριν ακόμα από αυτούς ο Αριστοτέλης μιλούσε για τα «εφ’ ημίν και τα ουκ εφ’ ημίν», γι’  αυτά που εξαρτώνται από μας και γι’ αυτά που δεν εξαρτώνται, εννοούσαν οι άνθρωποι πως πρέπει να ασχολείται ο καθένας με τα δικά του, με όσα περνούν από το χέρι του. Άσε τα άλλα για κείνους. Δουλειά δική μας είναι να ξέρουμε εμείς τι θέλουμε, πώς να το αποκτήσουμε, τι περνά από το χέρι μας να κάμουμε. Τα άλλα είναι ματαιοπονία.                                                               Να σκεφτούμε τα συμφέροντά μας, παρόντα και μελλοντικά, με ποια μέσα να τα επιτύχουμε, με ποιους συμμάχους και ποιες δράσεις, που να οδηγούν σε αποτέλεσμα. Αυτά να σκεφτούμε. Και δουλειά. Πολλή δουλειά. Όχι μόνο να λέμε: «θα δουλέψουμε σκληρά», χιλιοειπωμένο!                                                                                                    Δεύτερο ακαταλαβίστικο: οι Τουρκοκύπριοι, ο Ακκιντζή και οι λοιποί. Λέγοντας «Τουρκοκύπριοι» ο καθένας έχει στο νου τους δικούς του, του αντίστοιχου κόμματος, κανένα γνωστό και φίλο ή συνάδελφο, παλιό γείτονα ή χωριανό. Μπορούμε εμείς να πούμε πώς να σκεφτούν οι Τουρκοκύπριοι; Αφήνω έξω του εποίκους. Ακόμα και για τον Ακκιντζή, για τον οποίο τόσα θετικά έχουν γραφτεί, δεν είδαμε καμιά γραφή που να επιβεβαιώνει την προχαραχθείσα εικόνα. Κι αφού δεν ανήκει στα εφ’ ημίν, γιατί στηριζόμαστε σ’ αυτόν ή του εισηγούμαστε τι να κάνει ή και στα γραφτά μας καταλήγουμε  ελπίζοντας πως όλα θα έρθουν βολικά τώρα που είναι στην εξουσία; Κι αρχίζουμε να ζωγραφίζουμε μια Κύπρο μέσα στο όνειρο και στην τρελή χαρά!                                                                                                                               Άλλα ακαταλαβίστικο και σοβαροφανές: Πώς ήταν το 1974 το κυπριακό και πώς είναι σήμερα; Η Τουρκία έχει εκτουρκίσει, έχει κουβαλήσει εποίκους, έχει αναβαθμίσει το ψευδοκράτος -που συνεχίζει να είναι ψευδοκράτος, αλλά εμείς το αναβαθμίζουμε, αν δεν το καταλάβαμε ακόμα! Και το επιμύθιο; «Να λυθεί το κυπριακό», να προλάβουμε άλλες παρανομίες! Όλες όμως είναι παρανομίες, όλα αντίθετα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, όλα με τη δύναμη των τουρκικών όπλων. Μα αυτό και μόνο θα πρέπει να μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως, και να λυθεί ακόμα, τα ίδια θα έχουμε, γιατί η Τουρκία είναι δυνατότερη, άρα θα κάμνει πάντα το δικό της. Διά της βίας. «Δε θα δεχτούμε, όμως», δηλώνουν, «την οποιαδήποτε λύση! Απλώς, είναι καιρός να το λύσουμε.»                                                                  Να το λύσουμε. Και όλοι - όταν δεν αποσιωπούν- αναφέρονται  στον καλύτερο δυνατό τρόπο, με ευρωπαϊκές προδιαγραφές, βάσει των αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου κτλ. Με τις ελευθερίες μας κατοχυρωμένες.                                                                                                                                               Ας κάμουμε όμως, τέλος, ό, τι περνά από το χέρι μας, για να το λύσουμε για το συμφέρον της ελληνικής κοινότητας, αφού δεν είναι δουλειά μας να σκεφτόμαστε και για την τουρκοκυπριακή.   Απαραίτητη προϋπόθεση, η ένωση των πολιτικών δυνάμεων και του ελληνισμού.                                                                                                                                                        Ένωση των πολιτικών δυνάμεων δεν φαίνεται στον ορίζοντα για να επιτύχουμε τα εφ’ ημίν. Είναι όμως στο χέρι μας, γι’ αυτό ας αρχίσομε από την ενότητα των πολιτικών και άλλων δυνάμεων των ελληνοκυπρίων. Ας ακούσουμε τι λέει και ο απανταχού ελληνισμός και ας αφήσουμε τους άλλους. Τα συμφέροντά τους απέδειξαν πως τα ξέρουν καλύτερα από μας. Μη γινόμαστε και γελοίοι!