Κλεοπάτρα Μακρίδου Ρομπινέ, Συμβόλαιο με τον Χρόνο

 

Κλεοπάτρα Μακρίδου Ρομπινέ, Συμβόλαιο με τον Χρόνο, Ποίηση, Εκδόσεις Γκοβόστη

Η Κλεοπάτρα Μακρίδου Ρομπινέ με την ποίησή της εκφράζει τον εαυτό της, όπως και κάθε άλλος ποιητής, η ματιά της όμως αγκαλιάζει και τους γύρω συνανθρώπους και  ομότεχνους, τη γειτονιά της, όλη την Κύπρο και το παγκόσμιο.

Διαμένοντας για χρόνια στο εξωτερικό εκφράζει συνεχώς στα ποιήματά της τη νοσταλγία για την πατρίδα. Προβληματίζεται για τον άνθρωπο και τις αξίες, παρακολουθώντας τις αντιφάσεις της ζωής μέσα στην καταναλωτική κοινωνία. Ιδιαίτερο ρόλο στο έργο της παίζει ο πατέρας, με την καλοσύνη και την αγωνιστικότητά του, ένα φωτεινό πρότυπο που καθοδηγεί στη ζωή.

Η αγάπη στον τόπο, από τη γειτονιά ως την σκλαβωμένη Κύπρο, πλημμυρίζει ολοκάθαρη και αυτή την ποιητική της σύνθεση. Γνώστης της Ιστορίας και παράδοσης, της Γεωγραφίας κάθε τόπου φορτωμένου με μνήμες ιστορικές, με αναφορές σε αρχαίους και σύγχρονους ποιητές, φανερώνει τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο.

Το Συμβόλαιο με τον Χρόνο μοιράζεται σε τρία επίπεδα, το πρώτο Η δοκιμασία  του χρόνου, το δεύτερο το Άλφα της Αγάπης και το τρίτο Τόπος χωρίς Παράθυρα στον Χρόνο.

 Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε τα σημάδια που αφήνει η πάροδος του χρόνου στον άνθρωπο αλλά και στα σπίτια και στη γειτονιά,  εικόνες καταστροφής και ερειπίων. Συγκρίσεις με ανθρώπους και καταστάσεις, προβάλλεται  όμως ο αγώνας της για αξίες και ανώτερη πνευματική ζωή, σε αντίθεση με τον εγωισμό και την κτητικότητα. Η πάλη με τον χρόνο είναι καταφανής στο σώμα, στην ψυχή και στο περιβάλλον.

Η ανυπαρξία αγάπης αφήνει πληγές που ο χρόνος δεν κλείνει. Ζώντας σε ξένη χώρα, την εξορία της, νιώθει δυνατή την σύγκρουση με τον τόπο και το σπίτι της. Ως άλλος Οδυσσέας επιθυμεί διηνεκώς τον νόστο.

Σε ένα διάλογο με τον άλλο υπερασπίζεται τις αξίες της, την έγνοια για τον άλλο, που σώζει την ψυχή. Η αντίθεση με τους ομότεχνους και πάλι για να υπερασπιστεί τις αρχές της.

Ατέρμονο αγώνα χρειάζεται και ο τόπος  για να σωθεί, όπως όλος ο πλανήτης.

Στο τέλος της ενότητας, ο πατέρας, οδηγός στη ζωή, ως από μηχανής θεός, οδηγεί στη σωτηρία.

                                                                      ***

Στο δεύτερο μέρος, το Άλφα της Αγάπης, τα όσα δεν έζησε ο άνθρωπος τον κατατρώνε. Και πρώτα η επιθυμία ν’ αγκαλιάσει την κατακτημένη γη, συνυφασμένη με τον έρωτα. Ένας αγώνας ανάμεσα σε αντιφάσεις, με όπλο τον λόγο. Οι συγκρούσεις και αντιθέσεις λογικής και συναισθημάτων, καρδιάς και σάρκας, γνώσης και άγνοιας, προβληματισμοί  για τη ζωή και προ πάντων ανάγκη αλλαγής.

Στο τέλος και του δεύτερου μέρους η μορφή του πατέρα, έστω και κρυπτικά, με την καλοσύνη και ανθρωπιά του οδηγεί στον αγώνα για τελειότητα.

                                                                        ***

Το τρίτο μέρος ή επίπεδο, Τόπος χωρίς Παράθυρα στον Χρόνο , αφιερωμένο στην πατρίδα, σε παραλληλισμό με την ιδία την ποιήτρια.

 Ένας τόπος πλήρης ιστορικών γεγονότων και τοπίων ομορφιάς και μνήμης, διχοτομημένος από τον εισβολέα, που εμποδίζει την επάνοδο στα πατρογονικά χώματα. Λαός αιμάσσων. Οι αγνοούμενοι ριγμένοι στα πηγάδια. Τα ξένα συμφέροντα όμως υπερτερούν της ελευθερίας των ανθρώπων.

Αυτός όμως ο λαός θα κερδίσει ελευθερία και δικαιοσύνη μόνο με τον αγώνα του και με τη φωνή των ποιητών σ’ έναν κόσμο που βουλιάζει.

Το Συμβόλαιο με τον Χρόνο, η δέκατη ένατη ποιητική παραγωγή και κατάθεση της Κλεοπάτρας Μακρίδου Ρομπινέ, επιβεβαιώνει μια πορεία στα Γράμματα συνεπή με κύρια χαρακτηριστικά την αγάπη στην πατρίδα, τον νόστο, τον προβληματισμό και την πάλη για αρχές και αξίες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στέλιος Παπαντωνίου

 

 

 

ΚΥΡΙΆΚΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Μιλώ για τον Κυριάκο Ευθυμίου, τον ποιητή και την τελευταία του ποιητική συλλογή Μονοπάτι. Ένα μονοπάτι που αρχίζει από τη γέννηση και τελειώνει με τον θάνατο. Στο ενδιάμεσο περνά μέσα από το κυπριακό πρόβλημα και διεθνή ακόμα και τελειώνει με μια έξοδο προς την αιώνια ζωή. Οι κυριότεροι σταθμοί του είναι η προσπάθειά του να γνωρίσει τον εαυτό του. Η γνώση και η άγνοια είναι βασικότατα στοιχεία της ποίησής του. Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, η εξορία του σ΄ αυτό τον κόσμο, η αίσθηση του πρόσφυγα, που συνδέει με την κυπριακή προσφυγιά.

Αρχίζει από την παιδική του ηλικία και τον αγώνα αυτογνωσίας, με την αίσθηση της μοναξιάς αλλά και του σώζειν εαυτόν. Το γνώθι σαυτόν θεμέλιο της φιλοσοφίας και της ποίησής του, γι’ αυτό ίσως ο βαθύτερος ποιητής μας. Γύρω του βέβαια ένας κόσμος, η γειτονιά με τους ανθρώπους της, τους ήχους που χάνονται στη νύχτα.

Βυθισμένος στις λέξεις του μεταδίδει τα συναισθήματά του στον αναγνώστη και τον αγγίζει ξυπνώντας τα αντίστοιχα δικά του.

Η σύνθεση των ποιημάτων του αριστοτεχνική στην απλότητα. Μια εικόνα στην εισαγωγή του ποιήματος ή στον επίλογο ή στο ενδιάμεσο ως ιντερμέτζο να απαλύνει την όλη ατμόσφαιρα, την προσπάθεια αυτογνωσίας ή γενικότερης φιλοσοφικής σύλληψης του νοήματος του κόσμου. Με την εικόνα εισάγει ή εξάγει συμπεράσματα στο τέλος.

Παρόλο που δεν αναφέρεται καθαρά σε αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, ο μελετητής του βρίσκει από τον Όμηρο, από τον Πλάτωνα και από νεότερους, τον Καβάφη, πολλά στοιχεία ή νοήματα ή προβληματισμούς, τα οποία όμως δεν ομολογούνται φανερά. Το ποίημά του το σακάκι  θυμίζει τον πλατωνικό Φαίδωνα με την ψυχή που υφαίνει πολλά ιμάτια- σώματα και με το τελευταίο θα χαθεί κι η ψυχή μια για πάντα. Το σακάκι ήδη θα κατάλαβες τι σημαίνει, μπορεί να πει ο αναγνώστης,  τον όλο βίο, που ράβεις εσύ ο ίδιος βελονιά βελονιά. Μεγάλες αλήθειες της θρησκείας ήρεμα και ταπεινά, «ό,τι κι αν πεις Χριστέ μου αυτός είμαι» ως το γενηθήτω το θέλημά Σου, το ύψιστο της πίστης.

Ως  ηθοποιός και γνώστης του θεάτρου και των σκηνικών μας δίνει ποιήματα της αντίθεσης της ζωής με τις παραστάσεις. Της αντίθεσης του φαίνεσθαι με το είναι ή της αντιστροφής των ρόλων και της αλήθειας.

Η ξενιτιά, η μετανάστευση, η επιστροφή. Θέματα αιώνια ελληνικά. Προπάντων όμως η προσπάθεια της σύλληψης του νοήματος της ζωής που δεν το βρίσκει και μάλλον πιστεύει πως δεν υπάρχει.

Προβληματίζεται  ακόμα ως ποιητής και απαντά στο ερώτημα της σχέσης έκφρασης και νοήματος.

Η αγάπη στον συνάνθρωπο, βασικότατο της συλλογής και της ανθρωπιάς του. Τα ποιήματά του φέρνουν στο νου το δελφικό εκείνο «ο άναξ ού το μαντείον εστί το εν Δελφοίς ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει». Γιατί ο ποιητής με λίγους στίχους, λίγες λέξεις αλλά πλήρεις νοήματος πραγματικού ή μεταφορικού ή και τα δύο, σημαίνει, ενώ ο αναγνώστης ερμηνεύει.

 

Σημαντικό στη συλλογή το μάταιο, το μηδέν. Ένας ζωντανός νεκρός πολλές φορές. Ανάμεσα στην φθορά και την αφθαρσία. Εκεί που χάνονται τα πάντα σώζει όμως η συνύπαρξη των ανθρώπων.

Ο ποιητής και ο τόπος του, το προσωπικό με το γενικό ,  με τον Πενταδάκτυλο, την μάνα του αγνοούμενου, τη σύγκρουση πραγματικότητας και επιθυμίας των ανθρώπων. Ο Πενταδάκτυλος με την εγκατάλειψή του. Εμείς οι κωφάλαλοι με τον ύπνο και την αναισθησία μας.  Ο ποιητής όμως αναλαμβάνει την ευθύνη για όλα όσα έχουν γίνει σ' αυτόν τον τόπο, ως ένοχος ζητά  συγγνώμη από την πατρίδας.

Το τραγικό με την περιπέτεια του Αντώνη Σαμαράκη απαντούμε στο παιδί που παίζει με την μπάλα ενώ ο πιλότος πυροβολεί, κι οι θεατές παρακολουθούν αντιφατικά στο τέλος. Το τραγικό, η άγνοια, το αντιφατικό, η περιπέτεια. Όλη η καταστροφή του πολέμου.

Η ζωή και ο θάνατος, η εξομολόγηση και το τέλος, η  έξοδος από αυτό τον κόσμο. Και με τα τόσα βάσανα πάλι η ζωή γλυκιά ΄ναι. Οι νεκροί δεν ξεχνούν τη ζωή αυτή, παρακολουθούν. Ερωτηματικό.

Και πάλι ο ηθοποιός στο τέλος. «Μήπως το ψέμα της σκηνής είναι η αλήθεια που ψάχνω; Απόκαμα να είμαι αυτό που δεν ξέρω.»

Και τελειώνει με τον αποχαιρετισμό. Γλυκόπικροι στίχοι, βαθιά νοήματα, προβληματισμός για τα μεγάλα και αιώνια. Ο φιλόσοφος ποιητής.

Στέλιος Παπαντωνίου

Κυριάκος Ευθυμίου

 

Κυριάκος Ευθυμίου

Λίγα λόγια για την τελευταία ποιητική συλλογή ΜΟΝΟΠΑΤΙ.

Η συνάντηση του ποιητή με μεγάλους της ποίησης, τον Όμηρο, οίη περ φύλλων γενεή, ή της φιλοσοφίας, τον Σωκράτη με του ουδέν οίδα, τη Θρησκεία και βαθιά πίστη, με το γενηθήτω το θέλημά Σου ή την αγάπη ως έξοδο από το εγώ, οδηγούν στο συμπέρασμα πως όποιος βαθιά αισθάνεται, συναισθάνεται, σκέπτεται, συλλαμβάνει τις μεγάλες αλήθειες που εκφράζει με τον δικό του τρόπο και τη δική του γλώσσα με συνέπεια.

Η σκηνική δημιουργία εντυπώνεται με αλησμόνητες εικόνες, οπτικές, ακουστικές όπως η Μοτοσυκλέτα, τα ερωτικά ποιήματα με την ηρεμία, τη σιγαλή τους πνοή, η μητέρα και η παιδική ηλικία που οδηγούν ή περικυκλώνουν το θέμα της αυτογνωσίας, κύριο στις εμβαθύνσεις του ποιητή.

Το γνώθι σαυτόν ελκύει, άγει στο φιλοσοφικώς σκέπτεσθαι και ζην, στη συνειδητοποίηση της τραγικότητας της ζωής, από της γεννήσεως ως τον θάνατο, τον χρόνο που παρέρχεται και οδηγεί στο τέλος.

Στη δομή των ποιημάτων του, η συμπύκνωση του νοήματος σε μια εικόνα στο τέλος, ή η χρήση ενός λυρικού ιντερμέτζου υποκρύπτουν τον αθόρυβο μάστορα τεχνίτη.

 Ο Κυριάκος Ευθυμίου είναι στη σεμνότητά του ένας από τους πιο βαθιά σκεπτόμενους ποιητές μας, που συνενώνει το πρόσωπο με την τύχη του κόσμου μας, της Κύπρου και της τραγωδίας της.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ, ΟΙ ΥΦΑΝΤΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΑ

 

Αλεξάνδρα Ζαμπά, ΟΙ ΥΦΑΝΤΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΑ

Η εισαγωγή στα ποιήματα είναι μια βαθιά και λεπτομερής παράθεση σκέψεων και συναισθημάτων, βιωμάτων προπάντων, που καταγράφονται σε λόγο ευγενή και θαυμαστό για την ακρίβεια και την ανάλυση των εσωτερικών λεπτών συλλήψεων. Τούτο σημαίνει πως η ποιήτρια έχει συλλάβει εν όλω και εν μέρει την όλη διαδικασία του κεντήματος και την έχει μετατρέψει σε λογική και ποιητική έκφραση, μέσω της οποίας μεταδίδει τις ασύλληπτες υφάνσεις του κορμιού και της ψυχής των γυναικών όταν κεντούν, περικλεισμένες μέσα στον χρόνο και στον τόπο τους, άσχετα αν έχουν ξεριζωθεί. Η παράδοση βρίσκεται ζωντανή στην πνοή και στην κάθε τους κίνηση.

Θαυμάζω την σύλληψη και την κατάθεση τόσο ειδικών σκέψεων, σπάνιων συναισθημάτων και της γυναικείας ζώσας ιστορικής συνείδησης και ευαισθησίας.

Με σκηνές από την τουρκική εισβολή αρχίζει η ποιητική συλλογή. Κέντρο των ποιημάτων η Καραβιώτισσα, κορμί και ψυχή, εργόχειρο του σύμπαντος κόσμου, της Ιστορίας και του τόπου της. Τα έργα των χειρών της εκφράζουν τον ψυχικό της κόσμο, σκέψεις και συναισθήματα. Παρακολουθώντας την ζούμε μαζί της το σύμπαν. Η κλωστή ανεβοκατεβαίνει, ιστορεί και τραγουδά.

Σημαντική η χρήση δίσημων λέξεων που συμπλέκουν κέντημα, ψυχικές δονήσεις και το περιβάλλον, για παράδειγμα: το στημόνι των σκέψεων, ράβετε πληγές, σχεδιάζετε προοπτικές, ράβουν τον σχισμένο ορίζοντα, ξέφτισε το φως, υφάντρες των σκιών, αγκαλιάστε με νήματα τη γη, πλέξτε τις φοβερές στιγμές, δαντέλας κύματα γλύφουν την ακτή.

Με την εισβολή όλη η ζωή τους καταλήγει στο πλέξιμο, πλέκουν αστερισμούς, μοιρολόγια, με την ελπίδα του γυρισμού. Τις νύχτες του Ιούλη γίνονται ένα με το έργο τους, οι μνήμες νήμα και βελόνα. Το κέντημα είναι ο λόγος τους, εκφράζει το άρρητο και ενώνει τις γενιές των γυναικών.

Ποιήματα γεμάτα αναταραχή, φόβο και τρόμο για τα παιδιά, η καταστροφή παντού. Βιασμοί, επαναλήψεις αρχαίων δραμάτων καρφώνονται στη μνήμη. Μέσα στην τόση σύγχυση το νήμα του λαβύρινθου, αρχαίοι μύθοι ξαναβρίσκουν τη θέση και το νόημά τους.

Μνήμες από ευτυχισμένες στιγμές ερωτικές μπλέκονται με τα νήματα, ενώ οι αγνοούμενοι ξανάρχονται στη φαντασία με όλη τη ζωντάνια τους.

Σε  τελευταία ανάλυση, ο Καραβάς δεν χάθηκε, ξαναζεί στο κέντημα, οι κεντήστρες τον κρατούν ζωντανό, δεν ξεχνούν την εισβολή και τα βάσανα, αλλά ορκίζονται πως θα επιστρέψουν στα χώματά τους, μια μεγάλη νίκη της ζωής!

Στέλιος Παπαντωνίου

απαιτήσεις και μόνο απαιτήσεις

 

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Μπορεί να είναι ο μικρός της παρέας, άνομος παράνομος κλέφτης και φονιάς, αλλά η σουλτάνα του είναι μεγάλη, τον κρατά από το χεράκι, ένα δυο και ένα δυο, εκείνη το καθοδηγεί, τον γέννησε, κι αν δεν υπήρχε θα τον εφεύρισκε, λέει.

Μικρό κράτος κι εμείς, στριμωχτήκαμε στην αγκαλιά της Ευρώπης, μια μεγάλη ενότητα κρατών, ο αγώνας για επιβίωση απαιτεί συμμαχίες, και συνέπεια, μη νομίζουμε πως μπορούμε να είμαστε μια με τον ένα και μια με τον άλλο, άλλοι τα μπορούν ως δυνατοί.

Ο μικρός της παρέας βρέθηκε στην Ευρώπη χωρίς καμιά δική του απόδειξη πως το αξίζει, άνευ εξετάσεων, η Κυπριακή Δημοκρατία περνούσε τις εξετάσεις, εντάχθηκε ολόκληρη, αλλά το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν μπορεί να ισχύσει σε κατεχόμενη από ξένη χώρα περιοχή, ή εμείς δεν έχουμε την ισχύ να το επιβάλουμε.

Ο μικρός της παρέας τρώει με χρυσά κουτάλια από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, και απαιτεί άλλα κι άλλα, τώρα -λέει- θα επισκεφτεί ευρωπαϊκές χώρες για να τους ζητήσει να αρθούν οι αδικίες εις βάρος του λαού του, τώρα ποιος είναι αυτός ο λαός του δεν μας το φανερώνει, με τόσους έποικους, έγκλημα πολέμου, και ποιες είναι αυτές οι αδικίες, να αναγνωρίσουμε τους πάντες του ως πολίτες της ΚΔ, με ταυτότητα ευρωπαϊκή κυπριακή, αλλά μη !!!, η Ευρώπη δεν δέχεται να μετέχει στις συνομιλίες για λύση του κυπριακού, το ευρωπαϊκό κεκτημένο ένας χάρτης ελευθεριών, κι αυτός τις αποφεύγει, μια ζωή εμείς και τα παιδιά και τα εγγόνια μας σκλαβάκια κι αυτός με τη σουλτάνα του να επεκτείνονται και να κατατρών τους γείτονες.

Εδώ κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξή μας, κι αν αγωνιζόμαστε για επιβίωση, δεν εννοούμε μόνο τη βιολογική αλλά και την πνευματική, και τη νομιμότητα και την ασφάλεια, όπως όλα τα κανονικά κράτη της γης. Για ένα κανονικό κράτος ο αγώνας. Κι αυτός με τις απαιτήσεις του να περιμένει να αναγνωρίσουμε το άδικο ως δίκαιο, και μάλιστα ευρωπαϊκό!

κερκυραίων δημηγορία

 

Κερκυραίων δημηγορία

Σαν είδαν οι Κερκυραίοι

πως κινδύνευαν από τους Κορινθίους

Έσπευσαν στην Αθήνα να ζητήσουν βοήθεια.

Ως τώρα στους αδέσμευτους,

Ούτε με τον ένα ούτε με τον άλλο,

Έτσι νόμιζαν πως είχαν ήσυχο κεφάλι

Και ασφάλεια.

Να όμως τώρα που όλα διαψεύδονται

Και σπεύδουν, σε κάποια αγκαλιά να χωθούν.

Σας παρέχουμε τη γεωγραφική μας θέση

Τη γειτονεία με φιλικές μας χώρες

Δρόμους εμπορίου και κόμβους ενεργειακούς

Με την υπόσχεση πως θα ’μαστε μαζί σας

Στα εύκολα και στα δύσκολα

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να στριφογυρίζουμε

Μια σε σας και μια στους άλλους

Με συνέπεια και πίστη στη γραμμή σας.

 

Ν’ ακούσουμε και τους Κορινθίους,

Είπαν οι Αθηναίοι.

ΔΗΜΗΓΟΡΙΑ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ

 

Δημηγορία Κορινθίων

Οι Κορίνθιοι πήγαν και στη Σπάρτη:

Αναβλητικοί, βραδείς την καρδίαν και τον νου

Δεν βλέπετε τους Αθηναίους

Ούτε οι ίδιοι ησυχάζουν

Ούτε αφήνουν ήσυχο κανένα.

Επιτεθείτε τους τώρα στην αρχή τους.

Όσο καθυστερείτε και ανέχεστε

Τόσο εκείνοι θα αδικούν και θα θεριεύουν.

Η πολλή ανοχή βλάφτει.

Αλλά για να τρίξεις  δόντι

Πρέπει να  ’χεις.

Εμφυτεύσατε!

κατά δύναμιν

 

ΚΑΤΑ ΔΥΝΑΜΙΝ

Πότε τα κρατούσες από το χεράκι να μάθουν να περπατούν, πότε διάβαζες μαζί τους και αγωνιούσες για τις εξετάσεις και τα αποτελέσματα, πότε γίναν πτυχιούχοι, και τώρα -λέει- πρώτη μέρα στη δουλειά, θυμάσαι τις δικές σου αναβάσεις, ευχές, και ο Θεός βοηθός, όλα να παν καλά, για το καλό τους και για το καλό του τόπου. Ένα δρόμος ανοίγει, το μέλλον αόρατον αλλά χέρια και νους και θέληση και πίστη  γι’ αυτά ασκήθηκαν τόσα χρόνια, για να δαμάζουν το χάος. Κατά δύναμιν.

ένας περίπου απολογισμός

 

ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αυτές τις μέρες τα σχολεία, τα κολλέγια και τα πανεπιστήμια είχαν τις τελικές τους γιορτές, με πολλούς αποφοίτους- τώρα πτυχιούχους, μεγάλη χαρά γονιών συγγενών και φίλων αλλά και του τόπου γενικότερα, αφού μια νέα γενιά έρχεται να υπηρετήσει από διάφορες θέσεις και να προσφέρει ανάλογα με τα προσόντα που απέκτησε με τις σπουδές.

Η Κύπρος από το 1974 βρίσκεται διχοτομημένη με τη βία των τουρκικών όπλων, ευκαιρία περίμενε, την βρήκε, άλλες όμως οι διακηρύξεις για αποκατάσταση της τάξεως και άλλη η πραγματικότητα, η εφαρμογή των σχεδίων της για διχοτόμηση.

Συνομιλίες άρχισαν, τέλειωσαν, σχέδια μελετήθηκαν, τέθηκε σε  ψηφοφορία το Ανάν και απορρίφθηκε, προσπάθειες να επανέλθει άρχισαν από τότε, το 2004, όσοι έχουν καθαρό μυαλό ξέρουν πως τα σχέδια δεν είναι δίκαια, πράγμα που παραδέχονται οι πάντες και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Κάτι μεσάζοντες οηέδες περνούν από τον τόπο, καθένας και το βιολί του, κρατά- λέει- ίσες αποστάσεις από τον θύτη και το θύμα, αρκετοί ελληνόφωνοι αποδεικνύουν πως τα βρίσκουν με τα κατεχόμενα, τις βενζίνες και τα καζίνα τους, τα ξενοδοχεία και τα μπάνια τους στη ματοβαμμένη μας θάλασσα, άλλου παπά ευαγγέλια.

Οι παλαιοί φεύγουμε βέβαιοι πως δε θα ζήσουμε τη δικαιοσύνη όπως την ονειρευτήκαμε, οι νέοι έρχονται με ζέση και προσόντα, άλλοι θα φύγουν για το εξωτερικό και δεν θα επιστρέψουν στα καμένα, άλλοι θα σηκώσουν μανίκια να δουλέψουν για το καλό τους και το καλό του νησιού και της Ευρώπης.

 Ίσως στη ηλικία μας το μόνο που μάς μένει είναι να ευχόμαστε τα καλύτερα σε όλους.

ΠΥΡ

 

ΠΥΡ

Επειδή όσο πάνε πληθαίνουν οι αναμάρτητοι σ’ αυτό τον τόπο και βάλλουν τον λίθον κατά των αμαρτωλών, θυμήθηκα και το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και τον Διονύσιο Σολωμό με τον καλόγερό του, να θέλει να βρει πόσοι είναι  οι δίκαιοι και να μην τους μετρά ούτε με τα τρία δάκτυλα, κι έτσι έβαλε τον σταυρό του, όπως καλή ώρα σταυροκοπιόμαστε όσοι νιώθουμε αμαρτωλοί σ’ αυτή την νήσον των αγίων, και μας εκπλήττει η ευκολία με την οποία από τη μια γίνονται οι μεγάλες ματσαράγγες, η καθυστέρηση να έρθουν στο φως, η συγκάλυψη που λεν, κι όταν χαράξει λίγο, κι αρχίζουν να ξεφυτρώνουν τα ανομήματα, έτοιμοι μπρος, απάνω τους, όποιος φανεί αυστηρότερος κριτής.           Κι οι κριτές όμως έχουν το χρώμα τους, κόκκινο και μπλε και πράσινο αναλόγως και με άλλους συνδυασμούς, κομματικούς ή ιδεολογικούς κατά που τους ονομάζουν. Είναι κι όσοι κάθονται καραούλι ή στέκονται στην κλούβα και περιμένουν, έτοιμοι από τα μικράτα τους, γεννημένοι κριτές και επικριτές, άνωθεν εντεταλμένοι.                                                                                                                           Όλοι στο φέιζπουκ αναγνωρίζονται και ταξινομούνται, σαν μια γειτονιά ή σαν στο χωριό, γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά, ξερόμαστε που λέει κι ένας συγγραφέας. Ο γράφων αποκαλύπτει με τα γραφτά του τον εαυτό του. «Τ’ άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.» λέει κι ο Σεφέρης. ·  «Επί των αναγνωρισμένων στόχων…» ·  «…Βάλατε πυρ!»

ψυχολόγοι κοινωνιολόγοι

 

Προ τεσσαρακονταετίας στο γυμνάσιο Αθηένου ήλθε ομάδα ψυχολόγων – κοινωνιολόγων να μελετήσει την κοινότητα γιατί δεν είχαν ψυχολογικά προβλήματα τα παιδιά και ελάχιστοι ή σχεδόν κανένας δεν κατέφευγε σε υπηρεσίες συμβούλων ψυχολόγων. Τι συνέβαινε;

Το αποτέλεσμα των ερευνών τους ήταν πως όλοι δούλευαν σωστά, η οικογένεια, το σχολείο, οι δάσκαλοι της κοινότητας, οι ιερείς, καθένας τη δουλειά του και το πόστο του, μικρή κοινωνία, έλεγχαν και ελέγχονταν οι πάντες από τους πάντες.

Οπότε γιατί μας παραξενεύουν τα σημερινά φαινόμενα, αφού οι μαθητές δέρνουν τους δασκάλους και οι γονείς βρίζουν τους ιερείς;                                                         Έκαστος εφ΄ω ετάχθη.

εγεννήθη ημίν

 εγεννήθη ημίν

Έγεννήθη ημίν μέγας, τρέμε Παπαδιαμάντη, σίγα Βιζυηνέ, ήλθε το νέον αίμα να γεμίσει τις σελίδες με την τεχνολογική του γνώση, ερρέτωσαν οι πολίχνες της Σκιάθου, βοσκοί τε και ψαράδες, η νέα λογοτεχνία ανέτειλε, κι όποιος κρατήσει ύστερα από τόση και τέτοια υποδοχή. Η μια δηλώνει ποιήτρια, ο άλλος κριτικός λογοτεχνίας, λογοτέχνης και λογοτέχνις, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτών.

Γέρε χρόνε μη φύγεις, γιατί εσύ θα αποδείξεις του λόγου των το ασφαλές.

«Είσαι ό τι δηλώσεις» κατά τα ειωθότα.

εξεταστικά

 

εξεταστικά

Τώρα που τέλειωσε η εγγονή τις παγκύπριες εξετάσεις και πέρασε τα όσα οι μαθητές και μαθήτριες βάσανα, είπα να θυμηθώ κι εγώ της εποχής μου, αξέχαστες, η πρώτη όταν για πρώτη φορά πήγα Δημοτικό και μπορούσα να «πηδήξω τάξη» κατά τα λεγόμενα, να γραφτώ στη Δευτέρα, φτάνει να περνούσα τις προφορικές εξετάσεις με διευθυντή τότε τον κύριο Χαραλαμπίδη. Ανοίγει το αναγνωστικό, «Μηλίτσα που σαι στον γκρεμό τα μήλα φορτωμένη», το ήξερα απ’ έξω, πέρασα.

Το 56- 57 καιρό του αγώνα, τα σχολεία κλειστά, πηγαίναμε με τα ποδήλατα στα σπίτια των καθηγητών μας, το κρυφό σκολειό να πούμε, τελειώνει ο χρόνος και καθόμαστε εξετάσεις, ήταν το σπίτι του Σεβέρη τεράστιο, συμμαθητής μας ο υιός, μια τεράστια σκάλα, καθίσαμε στα σκαλοπάτια να γράψουμε Γεωγραφία, τι είναι η Θήρα κι η θύρα και άντε να τα ξεχωρίσεις. Αφού μαθήματα δεν κάναμε δεν τολμούσαν και να μας κόψουν.

Πανεπιστήμιο μπαίναμε χωρίς εξετάσεις, οι εξ Ελλάδας έδιναν και έρχονταν πανέτοιμοι, σιγά σιγά όμως εμείς αναπτύσσαμε, εκείνοι κουρασμένοι, να κάτσω κοντά σου κύπριε, εσείς είστε μελετημένοι, ο Τωμαδάκης έκοβε μόνο που δεν ήξερες να χρησιμοποιήσεις τη βαρεία, στα κοντάκια όμως, δουλειά μου, καλά πέρασα, έστω και προφορικά μια χρονιά, τα άλλα όμως προφορικά ήταν με τον Ζώρα Νέα Ελληνικά, και να είναι ανοικτή η αίθουσα, να μπαινοβγαίνουν φοιτητές, να παρακολουθούν, - λέγε για τον Γρυπάρη, «Καλώς να ρθει σαν έρθει η στερνή μου ώρα», στο Παγκύπριο τότε ο Σπυριδάκις έφερε το Θάνο Σακέττα ηθοποιό και σκηνοθέτη να μας διδάξει ορθοφωνία, το ποίημα απ’ έξω το ξέραμε, περάσαμε και Ζώρα. Το χειρότερο με τον Απόστολο Δασκαλάκη, έρχεται στο αμφιθέατρο, φέρτε μου ένα βιβλίο, ανοίγει κάπου εκεί στο τέλος, εισαγωγές και εξαγωγές της Ελλάδος κατά την επανάσταση του 21, αλληλοκοιταχτήκαμε με τον Πολεμιδιώτη, κατεβαίνουμε ωραία ωραία, παραδίδουμε λευκή και πάμε για άλλη περίοδο. Ο άλλος, ούτε μας έκαμε μάθημα αλλά μας εξέταζε μαζί με άλλους τρεις αρχαία ελληνικά, -φιλόλογοι δεν είμαστε; Τα κείμενα τι τα θέλουμε! Τι ξέρεις απ’ έξω από τον Θουκυδίδη, όποιο όνομα του κατέβαινε, κι εμείς απ’ έξω… αλλά τ’ αγαπήσαμε!

Ω Μνημοσύνη κάτελθε.

χαλια

 χαλια

Στο τέλος μας τραβούν τα χάλια μας και μιλούμε για τα χάλια μας, από τότε που εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή του τόπου, άνους μηχανοποιημένος και κενός, τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας, τι πράμα και τούτο, κι όχι μόνο τον στέλλουμε να μας εκπροσωπήσει στην Ευρώπη, τον βλέπουμε και αρχηγό κόμματος, και με βουλευτές στη βουλή και να μετέχει του εθνικού συμβουλίου, λεγόμενου, γιατί άλλοι το ονόμασαν κάποτε και γουμά, αλλά μια σοβαρότητα ακόμα επιμένουμε να καρτερούμε από τις κορυφές του μικρού και διχοτομημένου νησιού, όταν συγκεντρώνονται να συζητήσουν για το εθνικό μας θέμα, ή για το θέμα ζωής και θανάτου της κρατικής μας οντότητας, μοναδική την έχουμε, σ’ αυτήν στηριζόμαστε κι αλοίμονο στους κομματάρχες και στην πολιτική ζωή του τόπου αν περιμένουμε πότε θα μελετήσουν οι νεοφανείς και κενοφθόγγοι κήρυκες το κυπριακό και πότε θα σχηματίσουν γνώμη για τα δέοντα γενέσθαι. Εφάν μας οι Τούρτζιοι!

 ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΓΕΡΗΜΑ

Κανονικά, ύστερα από τις κραυγές του Ερντογάν και τις μαγείες του εδώ υποκλινομένου του πρέπει να κλειδοστομιάζουμε, να φοβόμαστε να εκφραστούμε, μην πούμε ή προ πάντων μην κάνουμε κάτι που θα εξοργίσει τον σουλτάνα και τη σουλτανίνα του, κι έτσι να μετρούμε την ανελευθερία ή την ραγιαδοσύνη μας. Κατά τα άλλα θα αφήσουμε στον Θουκυδίδη το εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον, γιατί κανένα από αυτά δεν έχουμε να επιδείξουμε.

Κανένας δεν θα μας βοηθήσει αν υποστούμε επίθεση, και είναι να απορεί κανείς πώς ακόμα βρίσκονται ανδρείοι να παραμένουν σ’ αυτό τον τόπο και να θέλουν να δημιουργήσουν. Παράξενα πράγματα! Μάλλον πολλή πίστη θα έχουμε στον Θεό ή αφηνόμαστε στο έλεός του! Είμαστε μόνοι και αβοήθητοι σε περίπτωση ανάγκης. Αυτό ήταν το συμπέρασμα της χθεσινής μου ανάρτησης, που μιλούσε για ελπιδοφόρα μηνύματα, αλλά φαίνεται δεν έλαβα υπόψη τους άλλους και τις γνώμες τους. Όταν τις διάβασα, τις περισσότερες αρνητικές ή πολύ ρεαλιστικές, είπα, και ο Θεός βοηθός! Για να μην πω, να μείνουν γέρημα!

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Στην χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή του Σωτήρη Παρούτη (9/6/26) στο Ωμέγα ήταν προσκαλεσμένοι ο Λάρκος Λάρκου και ο Κώστας Βενιζέλος, γνώστες του κυπριακού, όπως αποδεικνύουν με τα γραπτά τους και την εμφάνισή τους. Τελικό συμπέρασμα της εκπομπής ήταν πως η Κύπρος, από την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εξής και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με τις προσπάθειες της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, τις συμμαχίες, την προεδρία της ΕΕ και προπάντων το ευρωπαϊκό κεκτημένο ως βάση λύσης του κυπριακού (το οποίο κατ’ ουδένα λόγο δεν πρέπει να απεμπολήσουμε για να μη μας τετραγωνίσουν τον κύκλο) έχει ελπίδες να επιβιώσει όσο το δυνατόν ασφαλέστερη χωρίς τον φόβο να εξολοθρεύσεις τους Έλληνες κατοίκους της καμιά Τουρκία. Μια βάρκα έχουμε, την Ευρώπη. Αυτά εν ολίγοις συμπέρανα.

ό τι θέλετε πείτε

Όσα κι αν λέγονται για τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως τότε είναι που άρχισε να εφαρμόζεται το ΓΕΣΥ, η μεγαλύτερη κατάκτηση του κυπριακού λαού, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, που ξέρουμε τι σημαίνει όσο μεγαλώνουμε και μας παίρνουν τα χρόνια κι οι αρρώστιες. Και δεν ξεχνώ πως ένας πολέμιος του ΓΕΣΥ ήταν ο Σιζόπουλος της ΕΔΕΚ και αρκετοί σύντροφοί του, που ήθελαν να ονομάζονται σοσιαλιστές, γι’ αυτό και δικαίως καταβαραθρώθηκαν και μη προς παρεξήγηση. Ο ΔΗΣΥ αναδείχτηκε το πρώτο κόμμα, ίσως να  απαλλάχτηκε από τον Αβέρωφ και την κακή επίδρασή του, η Αννίτα πρόεδρος της Βουλής και δικαίως, απέδειξε την αξία της, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης καλά κρατεί, και καλά πολιτεύεται ιδιαίτερα στις εξωτερικές μας σχέσεις, δεν είναι κακό να λες και καμιά καλή κουβέντα για όσα βλέπεις, μην είσαι γερομούρμουρος, δεν μπορώ όμως να πω τα ίδια για το ΑΛΜΑ, θέλει λέει να είναι αντιπολίτευση, παρέα με το ΑΚΕΛ, ένας διάττοντας αστέρας, μια φούσκα κι αυτή που θα σπάσει. Ό τι θέλετε πείτε.

ανωνυμία

 

Πίσω από την ανωνυμία κρύβονται δήθεν θεοφοβούμενοι, υπερασπιστές της Ορθοδοξίας, οι μόνοι και υπέρμαχοι, αλλά δεν μένει βρισιά που δεν ξεστομίζουν κατά ιεραρχών, στην ιερή μανία τους να επιβάλουν τα δικά τους, ο Θεός να τους ελεήσει. Όταν τους διαβάζεις,το μόνο αποτέλεσμα είναι να λυπάσαι για την κατάντια του φανατικού και την στραβωμάρα του, να νομίζει πως μόνο εκείνος βλέπει το φως το αληθινό κι όλοι οι άλλοι είναι τυφλοί. Ουαί υμίν.  Έλεος πλέον!

οι βάρβαροι

 

ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ

Έστω και λίγο αν μας κάνει ο Καβάφης, το αξίζει όπως και το πολύ. Με βρήκε εκείνο το «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Λέω, σ’ αυτή την κατάσταση ίσως να βρίσκονται μερικοί συμπατριώτες, να περιμένουν λύσεις των προβλημάτων τους από ένα ή περισσότερους βαρβάρους, αφού πολλοί είναι που με τη στάση τους αυτό φανερώνουν. Λέει λοιπόν ο ποιητής:

« — Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;  Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα. — Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.  —Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν. Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.  Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Δυστυχώς σε μας ήλθαν. Υπάρχουν. Όπως τους περιμένουν μερικοί. Τους βαρβάρους ως λύση. Είναι κι αυτή μια άποψη. Την ζούμε. βάρβαρος < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική βάρβαρος < (ηχομιμητική λέξη) (από την ηχομιμητική λέξη βαρβαρ)^[1] (για ανθρώπους ή σύνολα ανθρώπων) απαίδευτος, απολίτιστος, χυδαίος

※  Ο νεοέλληνας, ως καλοπερασάκιας - βολεψιματίας, παμπόνηρος 

 

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ

Οι εκλογές βουλευτών τέλειωσαν,  τα αποτελέσματα κατέταξαν τους υποψήφιους στην ανάλογη θέση, η σταθερότητα των μεγάλων ακαταμάχητη, νέα κόμματα εμφανίστηκαν παλαιά εξαφανίστηκαν, το ευτύχημα είναι πως τα πάντα καλώς περατώθηκαν, όχι όπως ο καθένας τα προεικόνιζε αλλά όπως το σύνολο των εκλογέων αποφάσισε, οπότε το μόνο που έχουμε να κάμουμε είναι να αποδεχτούμε το αποτέλεσμα, να συγχαρούμε και να συλλυπηθούμε ανάλογα, και να χωνέψουμε την εικόνα που θα παρουσιάζει από σήμερα η βουλή μας. «Μα δεν έπρεπε ή μα έτσι έπρεπε να γίνει», λόγια και νερό που τα παίρνει ο ποταμός.

Να ευχηθούμε να εργαστούν όλοι οι εκλεγέντες για το καλό του τόπου.