ξύπνα καημένε μου ραγιά και μην ξεχνάς τον Ερχιουμάν

 Ξύπνα καημένε μου ραγιά και μη ξεχνάς τον Ερχιουρμάν

Επειδή όλοι μια γενιά είναι, κάποτε πολλά ελπίσαμε στον Ταλάτ και τον Ακκιντζή, χωρκανοί, ομοϊδεάτες, παρασυρόμαστε από όσα λέει ο Τατάρ και ξεχνούμε πως υπάρχει και η αντιπολίτευση, ο Ερχιουρμάν.

Τι ωραία τα λέει αυτός: «Ο στόχος μας είναι μια ομοσπονδιακή λύση με δύο ιδρυτικά κράτη, δύο περιοχές και πολιτική ισότητα. Είμαστε ένα από τα δύο ισότιμα ιδρυτικά μέρη αυτού του νησιού. Ούτε την Πάφο θα εγκαταλείψω, ούτε τη Λάρνακα, ούτε τη Λεμεσό, ούτε τα δάση εκεί»

Όλα για τα τουρκιά, και θάλασσες και δάση και πόλεις και χωριά γιατί έχει όραμα ο άνθρωπος! «όραμα για ένα κοινό μέλλον και

«Δεν έχει σημασία πού γεννήθηκε κάποιος, ποιος είναι ο πατέρας ή η μητέρα του, ποιο κόμμα ψήφισε στο παρελθόν. Θα προχωρήσουμε μαζί με όλους όσοι θέλουν να χτίσουν το μέλλον σε αυτή τη γη».

Ούτε έποικοι ούτε γηγενείς! Όλοι μια γενιά. Παρόντες και μέλλοντες:

« Αυτός ο λαός θα είναι περήφανος για τον εαυτό του και θα έχει κύρος στα μάτια των συνομιλητών του. Οφείλουμε στα παιδιά μας να είναι περήφανα για τον εαυτό τους», είπε.

Ούτε κλέφτες ούτε βιαστές ούτε παράνομοι. Ὀλοι μια γενιά!

 

 

στρατοδικείο

 στρατοδικείο

Αν είναι ένας που πρέπει να προσαχθεί στο στρατοδικείο με την κατηγορία της έσχατης προδοσίας, είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και οι υπεύθυνοι για την τροφοδοσία του τουρκικού στρατού στα Κόκκινα, για την ηλεκτροδότηση του στρατοπέδου και για άλλες παραχωρήσεις, σε μια επικίνδυνη περιοχή, της οποίας τη θέση και τη σημασία καλά γνωρίζουν όχι μόνο οι κάτοικοι Πύργου και Τηλλυρίας αλλά και όσοι πέρασαν από εκεί ή μελέτησαν την περιοχή, στην οποία κάθε χρόνο γίνονται πανηγύρια εις βάρος μας από τους Τούρκους με τις διευκολύνσεις του κράτους μας, την ώρα που εμείς, ενώ είχαμε ηρωικά αγωνιστεί και δεχτήκαμε τις αεροπορικές επιθέσεις και τις ναπάλμ, έπρεπε για λόγους αξιοπρέπειας και μόνο να βρισκόμαστε στις πλατείες και στις εκκλησιές για μνημόσυνα και τιμές στους νεκρούς της Τηλλυρίας και να επιβάλλαμε ολοήμερη σιγή στην περιοχή.

Τρόποι αντίστασης στην κατοχή υπάρχουν πολλοί, αποδεικνύουμε όμως καθημερινά πως συμφιλιωθήκαμε και με την κατοχή και με τους δυνάστες μας.   

ευθύνη

 ΕΥΘΥΝΗ

Γενικά, Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ένας στη δημόσια υπηρεσία και το εφαρμόζει συστηματικά είναι να αποφεύγει να αναλαμβάνει ευθύνη, οπότε αποφεύγει τα γραπτά και προτιμά τις προφορικές οδηγίες, εντολές, υποδείξεις, για να μην υπάρχει καμιά γραπτή απόδειξη στην οποία να στηριχθεί κάποιος και να τον κατηγορήσει.

Δεν είναι μόνο οι μεγάλες πυρκαγιές και οι μεγάλες ζημιές που υπέστη αυτό το κράτος, για τις οποίες  δύσκολα αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη, από ανωτάτων μέχρι κατωτἀτων, γιατί η τακτική της μη ανάληψης ευθύνης είναι μάλλον κανόνας.

Παραδείγματα που μένουν αξέχαστα από τα σχολεία, έρχεται μαθήτρια από την Περσία, δεν ξέρει καθόλου ελληνικά. τηλέφωνο από το υπουργείο να τοποθετηθεί στη δευτέρα λυκείου. Στείλετέ το γραπτά, άκου τι σου λέω.

Κάτι παρόμοιο με τις εκδρομές στην Ελλάδα, εκδρομές προβλήματα, όταν κάποτε μεταφέρθηκαν από ένα ξενοδοχείο σε άλλο μαθητές διότι το πρώτο ήταν πλήρως ακατάλληλο, ο πρώτος ξενοδόχος κατήγγειλε την υπόθεση στα δικαστήρια, εκλἠθη ο διευθυντής να παρουσιαστεί εν μέσω Ιουνίου στην Ελλάδα να δικαστεί, ζητείται η συμβουλή του γενικού εισαγγελέα, αφού δεν πρόκειται για προσωπική εκδρομή αλλά εκδρομή σχολείου, και ο γενικός απαντά,  μην εμπλέξεις το υπουργείο, να πας να δικαστείς, να υποστείς την ποινή και να σιωπάς.

Υπάρχουν βέβαια στο δημόσιο και οι υπεύθυνοι άνθρωποι που μοχθούν, αγαπούν τη δουλειά τους, σέβονται τον πολίτη, οπότε θα ήταν πολύ άσχημο να οδηγηθούμε στο γενικό συμπέρασμα, αν θέλεις να είσαι επιτυχημένος δημόσιος υπάλληλος, να είσαι ανεύθυνος

το λαμπρόν τζει που ππέφτει κρούζει

 Το λαμπρόν τζει που ππέφτει κρούζει.

Το ΄δαμε πολλές φορές στα χρόνια και στον τόπο μας, έστω από το 1958, το 1963, ιδιαίτερα το 74, κι ύστερα άρχισαν οι μετοχές, τα χρηματιστήρια, ο κόβιτ, πυρκαγιές και δυστυχήματα στον αέρα με το αεροπορικό εκείνο, στη θάλασσα και στη στεριά, καθημερινά δυστυχήματα στο δρόμο παρόλα τα φώτα της τροχαίας και τις κάμερες, φόνοι, βία και ναρκωτικά, και το τελευταίο με τα χωριά στη Λεμεσό, ενώ προηγήθηκαν άλλες πυρκαγιές, ο παθός δεν είναι μαθός, αφού δεν μαθαίνουμε, τι να μάθουμε, τόσα πάθαμε!

Κανένας, όση συμπάθεια κι αν έχει, μοντέρνα «ενσυναίσθηση», δεν μπορεί να νιώσει το μέγεθος του πόνου, την οργή, τη λύπη, γιατί δεν είδε τις φλόγες, δεν τον άγγιξαν, δεν είδε το σπίτι του μπουρλότο, δεν χαροπάλεψε ούτε αγωνίστηκε να σώσει συνανθρώπους ή ζώα.

Τα τέτοια περιστατικά είναι πάντα αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης, κριτικής, αντεγκλήσεων, ευτυχώς όμως υπάρχει και η ανθρωπιά, οι οργανωμένες υπηρεσίες, οι εθελοντές, οι Άνθρωποι! Μπαίνουν μέσα στη φωτιά για να σώσουν άλλους. Και μπράβο τους. Μειώνουν το κακό στον κόσμο.  

συνεργασία

 

Συνεργασία  

Ο Τατάρ υποστηρίζει πως ο Πρὀεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να μάθει να μιλά για «συνεργασία», γιατί εδώ, λέει,  υπάρχουν δυο κράτη (κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάες)  και το μόνο που μένει είναι η αναγνώριση των πραγματικοτήτων και η συνεργασία.

Το λεγόμενο «κράτος» του ξέρει πως μόνο η Τουρκία αναγνωρίζει, που το γέννησε και το βάφτισε, κανένας άλλος, μόνος του πανηγυρίζει και επαίρεται ως πρόεδρος κράτους, άντε και μερικοί δικοί μας τουρκολάτρες. Πάντως κράτος δεν είναι και κράτος δεν έχει.

Συνεργασία σημαίνει προ πάντων εργασία, καταβολή μόχθου και παραγωγή έργου, κι εδώ τα βρίσκουμε σκούρα, γιατί ό τι έκαμαν ως τώρα οι τούρκοι το οφείλουν στην αρπαγή. Σκότωσαν, βίασαν, ρήμαξαν, κατέστρεψαν ό τι ελληνικό και χριστιανικό και άρπαξαν τις περιουσίες μας, σπίτια και χωράφια, εργοστάσια και μηχανήματα, φόρτωσαν τα ψυγεία της Κερύνειας στα πλοία να τα μοιράσουν στα στρατόπεδά τους, μια ιστορία αρπαγής και κλεψιάς. Οπότε; Συνεργασία σημαίνει να εργαζόμαστε και να δημιουργούμε εμείς, και να αρπάζουν εκείνοι.

Τέτοια συνεργασία να λείπει.

 

 της αμμοχώστου

Κάποτε μερικοί δίνουν την εντύπωση πως κυπριακό είναι μόνο η απελευθέρωση της Αμμοχώστου, την Κερύνεια την έχουν ξεγράψει γιατί είπαν οι τούρκοι πως δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν, αν μιλήσεις για απελευθέρωση της Κερύνειας θα ακούσεις τα ανέλπιστα από τους εδώ εχέφρονες, οπότε γενικά η έννοια της ελευθερίας είναι απαγορευμένη, προτιμούν την «επανένωση» με ό τι κι αν σημαίνει, ή την «ειρήνη», αυτή κι αν είναι η αγαπημένη λέξη, σκλαβωμένοι αλλά ειρηνεμένοι, ήσυχοι, χωρίς φόβους για άλλο πόλεμο.

Αλλά το θέμα είναι η Αμμόχωστος, το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου», ο παρουσιαστής του προγράμματος στην εκδήλωση για την Αμμόχωστο έλεγε τα δικά του, εμείς φταίμε για όλα, ο δήμαρχος διαχωρίζει τη θέση του γιατί δεν ήξερε τι θα ξεφούρνιζε ο παρουσιαστής, αυτό θα πει οργάνωση εκδήλωσης, στο τέλος όμως ο άλλος θα σου πει, «μα είμαστε ελεύθεροι και υπεύθυνοι άνθρωποι!»

Αυτά και παρόμοια ζούμε καθημερινά.

οδοφράγματα

 

Για να θυμηθούμε τι γράφουν οι εφημερίδες της εποχής, τι λέει και το διαδίκτυο: «Στις 23 Απριλίου 2003 άνοιξε το πρώτο οδόφραγμα στο Λήδρα Πάλας στην Λευκωσία. Μετά από 29 χρόνια Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα περνούσαν ξανά από την άλλη πλευρά της ‘πράσινης γραμμής’. Το άνοιγμα έγινε κάτω από την πίεση του κινήματος των Τουρκοκυπρίων ενάντια στο καθεστώς του Ντενκτάς.»

Αλλά η πρωτοβουλία ήταν του Ντενκτάς, οπότε, αν πηγαίνουν στα κατεχόμενα Έλληνες, τούτο οφείλεται στο ότι ο Ντενκτάς επέτρεψε.

Κι αφού το εκεί είναι ψευδοκράτος, άρα κανένας δεν παρέχει εγγύηση για την ασφάλεια των επισκεπτών, πηγαίνει κάποιος με δική του ευθύνη, κι αν συλληφθεί και τον παρουσιάσουν στα στρατοδικία ως κατάσκοπο, σαπίζει στις φυλακές και χαίρεται ο Τατάρ, γιατί του δόθηκε η ευκαιρία να εκδικείται για όσα νομίζει πως του έχουμε ως τώρα κάμει. Ευκαιρία ζητά και του την δίνουμε. .