Εμείς, Οι
ευρωπαίοι
Εν τέλει πώς να
αρχίσω; Όπως το νεογέννητο με το κλάμα, «σε τι κόσμο με φέρατε», αλλά στην
ηλικία μου το ερώτημα αντιστρέφεται, «ποιο κόσμο παραδίνουμε στους νεότερους»,
πρώτα λέει είναι η επιβίωση, αλλά αν σε αφήσουν να ζήσεις, πράγμα που δεν
εξαρτάται από σένα, αφού μπορεί η Τουρκιά να σε αφανίσει όπως τόσους άλλους το
1974, ο Τραμπ μπορεί να διατάξει κατάληψή σου, μια πυρκαγιά μπορεί να σε
εξαφανίσει πριν προλάβεις να πονέσεις, όπως το βανάκι που διαλύθηκε στον αγέρα
με τη σύγκρουση στην Ρουμανία, και οι γονείς θρηνούν, όπως τα παιδιά με τις
άμοιρες του εργοστασίου, κι έτσι πρώτο προβάλλει το καθήκον για άμυνα, από
εσωτερικούς και εξωτερικούς δυνατούς, άμυαλους, κακούς.
Η επιβίωση
έρχεται δεύτερη με τον καθαρό αέρα, πόση σκόνη αναπνέουμε καθημερινά, με τον
καθαρό αέρα των δασών, πόσα κάηκαν τελευταία, με το νερό που κινδυνεύει να μας
αποχαιρετήσει ή καλύτερα εμείς κινδυνεύουμε, τι πίνουμε και τι τρώμε, άσχετα αν
όλη μέρα στην τηλεόραση μαγειρεύουν, φάτε μάτια ψάρια, εκεί καταντήσαμε, η
τηλεόραση μαγειρεύει!
Όλα χρειάζονται
την οικονομία τους, τον πρωτογενή δευτερογενή τριτογενή τομέα παραγωγής,
γεωργία κτηνοτροφία αλιεία αλλά και βιομηχανία και τουρισμό και υπηρεσίες, δόξα
τω Θεώ πολλές, από τραπεζών άχρι τηλεπικοινωνιών, άλλα θεάματα και ακούσματα,
άλλα θαύματα του εικοστού πρώτου!
Και προεδρεύουμε
της Ευρώπης, άρα σέρνουμε το χορό, ανοίγουμε ορίζοντες ή τους βρίσκουμε
ανοικτούς και προσπαθούμε να μην τους κλείσουμε, αν κρατηθούμε στη σειρά των
ημιελευθέρων, γιατί η μισή ελευθερία που μας λείπει φαίνεται να μας τραβά και
για τον όλεθρο, εκτός αν αποτάξουμε, και φτύσουμε, «απεταξάμην, εμφύσησον και
έμπτυσον», εδώ καταντήσαμε, να συζητούμε μόνο τις απαιτήσεις Ερχιουρμάν! Ένα
παπαγαλάκι, που δεν κλείνει το στόμα, αφού τώρα δοκιμάζει να μιλήσει, με ξένη
φωνή!
Έστω όμως: «και
με τα τόσα βάσανα πάλι η ζωή γλυκιά ’
ναι», επιβιώσαμε, ζήσαμε και το λεχθέν οικονομικό θαύμα προ αιώνων, μιλήσαμε
για Δημοκρατία και όσο πιο κρυφά για Ελευθερία, απαγορευμένη λέξη, και μη
βάλετε τις φωνές, κανείς δεν σας είπε να ελευθερώσετε τον Πενταδάκτυλο, το
τραγούδι λέει, «ανασήκωσε τις πλάτες»,
υπομονή!
Αλλά όλα αυτά να
τα πει ο Πρόεδρος στην κυρία εκπρόσωπο του ΟΗΕ, να τα πει στην Ευρώπη, πτωχοί
βιοπαλαιστές είμαστε, κυρία μου, κυρία Ευρώπη που σου προεδρεύουμε!
Και τι θα μείνει
από τη ζωή μας; Ένα έργο, αν άφησες, να μείνει, αν αξίζει, να μείνει, μια πράξη
που καταγράφτηκε, μια θυσία, ένα μεγάλο όχι στη βαρβαρότητα, κι εδώ χρειάζονται
πολλά καθημερινά, όχι ένα, αλλά πολλά!
Όχι στη βαρβαρότητα.
