Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Κώστας Βασιλείου-Καίτη Χρίστη ΑΛΤΑΜΙΡΑ

Στέλιου Παπαντωνίου
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ-ΚΑΙΤΗ ΧΡΙΣΤΗ, ΑΛΤΑΜΙΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΝΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡΥΣΟΠΟΛΙΤΙΣΣΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑ 2017

Κυρίες και κύριοι, τα γνωστά πρώτα και πάντα, ευχαριστώ σας για την παρουσία σας
και για την τιμητική πρόσκληση από την ξυνωρίδα των ποιητών να παρουσιάσω την Αλταμίρα.  Μέγα το βάρος, γιατί πρόκειται περί αναγνωρισμένων  της ποίησης και της φιλολογίας.  Τουλάχιστον τον Κώστα Βασιλείου ως ποιητή τον παρακολουθούμε από τα πρώτα του στιβαρά και ανθηρά βήματα με τα άλματα και τις συνθετικές συλλήψεις του
ενώ τη γνωστή στη Φιλολογία κυρία Καίτη Χρίστη, άγνωστη σε μας ποιητικά,                                                     την ανακαλύπτουμε ξαφνικά, γι’ αυτό και θαυμάζομεν και διαπορούμεθα:
Τόσον καιρό γιατί να μην ακούσαμε; Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.
#
Το βιβλίο καλεί να το δούμε ως ένα σύνολο,
μια κατάθεση στο χώρο της λογοτεχνίας και φιλολογίας των τελευταίων πενήντα χρόνων,
αφού τα πρώτα σπέρματα μας επιστρέφουν τόσα περίπου χρόνια πίσω.
Έργο όχι ενός, αλλά ένα συλλειτούργημα, όπως χαρακτηρίζεται, στο οποίο οι λειτουργοί είναι μεν κύριοι οι δυο, ο Κώστας Βασιλείου και η Καίτη Χρίστη, αλλά και ένας ολόκληρος χορός συλλειτουργεί, φίλοι λογοτέχνες συνυπάρχουν και μελωδούν αρμονικά εκτός των λανθανόντως ακουομένων.   
Ο χρόνος, από αρχαιοτάτων και απωτάτων ως τώρα, τα θέματα, από Θεού και θεών ως Ανθρώπου και ανθρώπων, τόπος ο ελληνικός, διανοιγόμενος ως τα σπήλαια της Αλταμίρα
με τα κατάβαθα και τις απαρχές της Τέχνης ή της έμφυτης τάσης του ανθρώπου να εκφραστεί.
#
Εκατομμύρια ανθρώπων στον κόσμο, στις εσοχές της ψυχής τους ή στις εξοχές τους, έγραφαν, έστελλαν μηνύματα, κάποτε όμως τόσο ερμητικά κλειστά, τα’ ριχναν σε μποτίλιες στο πέλαγος, ναυαγοί του αιώνα μας.  Τυχεροί αν βρισκόταν αναγνώστης να καταλάβει!!!
Ο καθείς και τον κώδικά του. Επικοινωνία μηδέν.
Προ ολίγων ετών ο Κώστας Βασιλείου χειρόγραψε ποιήματά του, έστειλε ταχυδρομικώς,  ή παρέδωσε διά χειρός, του απάντησαν, συμπλήρωσαν τα γραφόμενα, ανταπάντησε,                            κι άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά η συνεργατική ποίηση, ένα ξάφνιασμα στη συνήθη ροή των ποιημάτων. Έτσι τουλάχιστο την έζησα.                                                                                Ο ποιητής πια δεν μονολογεί, δεν μονωδεί, τον συνοδεύει δεύτερη φωνή κάποτε κι ολόκληρη χορωδία, καλή ώρα ως την Αλταμίρα, της οποίας τα σπήλαια αντηχούν τις εκατό και δυο φωνές,  πλην του βιολιού και του λαούτου: Αναστάσιος Χαμάλης, Μυρτώ Αζίνα Χρονίδη, Χρίστος Χατζήπαπας, Ανδρέας Παστελλάς, Αλεξάνδρα Γαλανού, Γιώργος Κωνσταντίνου, Κώστα Παπαϊωάννου, Θωμάς Κυριάκου, Βασίλης Μιχαηλίδης κι ο Γέρος του Μωριά, Κική Δημουλά, Ανδρεανή Ηλιοφώτου, Νίκος Ορφανίδης.
Κι εδώ στην Αλταμίρα ιδιαίτερα, η ανδρική και η γυναικεία φωνή, αντιθετικά, συμπληρωματικά,  ελληνίς και κυπρία θυγατρική φωνή, ουρανοβάμων και οδοιπόρος, ποιούν, αλληλογνωρίζονται και συναγάλλονται.
#
Στο βιβλίο, Στα Prefatia τίθενται οι συνταγματικοί άξονες του όλου εγχειρήματος.
Πρόκειται για τη «σύνθεση ενός συλλείτουργου ποιήματος με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας… με θέματα που αγγίζουν τον δικέφαλον, της Ρωμιοσύνης τ’ αγιασμένα,                                             το χριστιανικόν ορθόδοξον και το ελληνικόν ομόδοξον…» με προσπάθεια συνύπαρξης, όπως στην αρχαιότητα, «…του τραγικού με το σατυρικό.»

Με εικονογράφηση από τις προϊστορικές σπηλαιογραφίες της Αλταμίρα, και επιμέλεια Ρήνας Κατσελλή  για την οποία οι ευχαριστίες των λειτουργών στο ποίημα ΣΠΟΛΛΑΤΕ.
#
Το όλον χωρίζεται σε τρία μέρη και Επίμετρον
Στο Μέρος Α΄,  Ποιήματα: Αλταμίρα, Πρώτη Απριλλίου, Ανάταση , Διαδήλωση 1971, και Τα όρια του χρόνου.
Πρώτο ποίημα, Αλταμίρα, με προμετωπίδα από τους στοχασμούς του Μπλαιζ Πασκάλ
«Ο Ιησούς θα βρίσκεται επάνω στον σταυρό και θα αγωνιά ως τη συντέλεια του κόσμου. Μέχρι τότε δεν πρέπει να κοιμηθούμε»,  έργο Κώστα Βασιλείου στην ποιητική του συλλογή Κλωνάρι 1971.          Ο ποιητής, χθες και σήμερον ο αυτός.
Το ποίημα άγει εις βάθος τόπου, χρόνου και πρωτόγονης έκφρασης του ανθρώπου κι ενώ άρχισε ως μονόλογος, εξελίχτηκε σε διάλογο, με θέση και αντίθεση. 
Στη μια: ο θάνατος των θεών, όπως τον διεκήρυξε ο Νίτσε, σε μια διεύρυνση του χρόνου από το απώτατο μέλλον  ως το απώτατο παρελθόν, μέσα στο κλίμα του πανάρχαιου ανθρώπου και των κραδασμών του και η κλήση στην παρούσα απαίτηση για τα αναγκαία προς το ζην.                                              
«Πάμε να κοιμηθούμε. Δεν υπάρχει πια ανάγκη να ξαγρυπνούμε ως τη συντέλεια του κόσμου. Εκείνος έρχεται νεκρός από το μέλλον…»
Ενώ η άλλη φωνή, αντιθετικά, με την πίστη στη μετοχή του ανθρώπου στο θείο  και στην έγνοια για τον άνθρωπο,  συμπαραστάτη του πάσχοντος Θεού με το όραμα της μεταμόρφωσης του κόσμου,  της ενότητας των όντων στο βωμό της αγάπης, αντιλέγει:                        «Όχι, απόψε δεν θα κοιμηθούμε, φίλοι μην κοιμηθείτε, δεν νιώθω όσους σκοτώνουν το Θεό στις ψυχές τους.»
Η πρώτη φωνή απόμακρη, απελπισμένη, στα κατάβαθά της ζει την απώλεια, ο θεός πέθανε,                                    για να ακουστεί αμέσως το εγερτήριο του αντίλογου, με τους ανάλογους διαφορετικούς ρυθμούς,  και να κλείσει το ποίημα ελπιδοφόρο, η σύνθεση:
«ώσπου να ξαναγεννηθεί μες στη σπηλιά Εκείνος.»
#
Από τον ευρύτατο πρώτο ορίζοντα του πρώτου ποιήματος ερχόμαστε στα ημέτερα, ο κύκλος στενεύει, με την Πρώτη Απριλλίου, με δύο λάμδα, ποίημα αφιερωμένο                               στην Πρώτη Κυρία, την Κυπριακή Ανεξαρτησία με επαναλαμβανόμενη σε διάφορες παραλλαγές την αποστροφή :
«Αφήστε με ήσυχη, αφήστε τους ακέραιους, αφήστε τους αμάραντους, αφήστε τους, αφήστε τους ήσυχους, αφήστε μας ήσυχους, αφήστε με ήσυχη...» ως κραυγή του ανθρώπου που επιζητεί τη μοναξιά. Εκάς οι βέβηλοι,  για να συνάξει τον πόνο του,  
προστάτης των αείζωων νεκρών, ανθρώπων και ιδανικών.
Ένα ποίημα που αγκαλιάζει τα ιδανικά των αγωνιστών της 1ης Απριλίου 1955 με ήχους και ρυθμούς της εποχής, τον ακούτε τον Μηχανικό, το ε το νω το ση, το κι απ’ την κόψη σε γνωρί- ήχοι που ξυπνούν μνήμες και εγερτήρια.
Ακόμα και τα δυο λάμβδα «διπλά ή παχιά σύμφωνα, η χάλκινη ανάσα  μας» ως γράφεται στο Επίμετρο, γεμίζουν το στόμα ηδονικά με τη λαμπρότητα της μέρας, μια γραμμή που διαπερνά από αρχαιοτάτων χρόνων την ελληνική ιστορία των θυσιών της Κύπρου, που μεταλαμπαδεύονται  στους νέους καθαίροντας από τις μαύρες μας σελίδες των συναλλαγών.                    
«Ιεροσυλούμε ξεδιάντροπα στους τάφους τους».
Συμπλοκή σκληρή συμφώνων, ποιητική καταδίκη των ιερόσυλων.
#
Όμως, ως ο Ηράκλειτος υπενθυμίζει: «οδός άνω και κάτω μία και ωυτή». Όπως κατερχόμεθα, μπορούμε και να ανέλθουμε.
Προς το παρόν, η ποιητική οργή ξεχειλίζει και ρίχνει τους κεραυνούς της στην κατρακρημνώδη πορεία μας , φωτίζοντας τη σκοτεινιά μας.
#
Το πάντρεμα της κυπριακής διαλέκτου με την μητρική ελληνική γλώσσα στη διαχρονία της ταιριάζει απόλυτα και με τις θέσεις των διαλεγομένων ποιητών αποδίδοντας τις αντιθέσεις και τους κόσμους του καθενός. «Αγάλλονται οι ουρανοί, γιορτάζουσιν οι κεραυνοί» διαβάζουμε στο Επίμετρο.
#
Τρίτο ποίημα Ανάταση  « μισή μες στο σκοτάδι κι άλλη μισή μέσα στο φως»
Κι ενώ η ποιήτρια  ποθεί να γίνει το φως, ο άρτος του Κυρίου, η φλεγόμενη βάτος, μέσα στη σκοτεινάγρα του κόσμου, έρχεται ο  αντίλαλος, το alter ego από τα σπηλαιώδη βάθη της υπάρξεως, θα έλεγε η φιλόλογος, το θάμβος του συλλειτουργού μπροστά στον ιερό πόθο, λίγο να την προσγειώσει.
Σαν ξαφνικό ένα συναπάντημα δυο ποιητών, η μία στα βάθη του ωκεανού, ο άλλος να περιδιαβάζει στους γνώριμους γκρεμούς του στη Δευτερά κι η σύγκρουση να εξαπολύει στίχους εναρμόνισης των αντιθέτων.
«Παλίντροπος αρμονίη», κύριο γνώρισμα της Αλταμίρα.
#
Είναι μερικά κείμενα, συγκινητικά των δασκάλων, βιωματικά, όπως τα δύο ακολουθούντα.  
Διαδήλωση 1971 και Τα όρια του χρόνου.: η σκηνή στο σχολείο όπου διδάσκει η ποιήτρια Διονύσιο Σολωμό, απέναντι από το μαυσωλείο των εθνομαρτύρων της 9ης  Ιουλίου στη Φανερωμένη,  τοποθετηθείτε - παρακαλώ σας - τοπικά και χρονικά, ενώ πλησιάζουν νέοι διαδηλωτές, τα θρανία αδειάζουν κι ένα κατηγορητήριο από τα βάθη της καρδιάς των νέων                      προς τη γενεά των ριψάσπιδων.
Όλα αυτά βέβαια προ του 1974, όταν ακόμα το αίτημα για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα επανερχόταν δριμύ, αλλά, όπως ο αντίλογος του ποιητή ομολογεί,                      «ύστερα ξυπνήσαμε στην κόλαση.»  
Όμως : Δεν είναι αυτός ο λαός αμάθητος στα πάθη,
που σαν χιόνια λιώνουν κι έρχονται τα χελιδόνια.
Ο ποιητής δεν παρηγορεί. Γνωρίζει εκ βαθέων, βεβαιώνοντας διά του λόγου του την αλήθεια της Ιστορίας.
Και πάλι οι νέοι, στο τελευταίο ποίημα, να θεωρούν εκτός μάχης του μη συνομήλικους,
χωρίς να ξέρουν τη λάβα που κρύβει το ηφαίστειο ενεργό. 
Οι άλλες διαστάσεις των αιωνίων πραγμάτων συλλαμβάνονται από την ποιήτρια στην ωραιότητά τους  και στη μυστική τους ροή, ασύλληπτα ίσως στους άλλους, θαυμαστά κι ανέκφραστα, ενώ ο έτερος ποιητής, ωθεί την ποιήτρια στην έκφραση του θαύματος και στη μετάληψη των θείων,  άσχετα αν ένας τοίχος υψώνεται ανάμεσα στους ανθρώπους.
Αλλιώς λεγόμενο ο ποιητής παρακινεί την ποιήτρια: «Εξόριστε ποιητή, στον αιώνα σου λέγε τι βλέπεις.»
#
Συμπερασματικά πρώτα:  ο ποιητικός αντικριστός  πέρασε την πρώτη του φάση, Ημιανάπαυση πρώτη. Μνήμες πεντηκονταετίας.
=
ΜΕΡΟΣ Β΄,
Ποιήματα: Λήδρας 1973, Ιθάκη, Η δική μου Ιθάκη, Αντιγόνη εν Σαλαμίνι, Νένα, Επικήδειος, Φανταστικό σενάριο, Σπολλάτε.
ΛΗΔΡΑΣ 1973
Είναι θαυμαστό πώς ο Κώστας Βασιλείου- γιατί αυτός είναι ο ποιητής, δεν είναι ανάγκη να περιμένει κανείς την οικογένεια γραμμάτων να του το πει- κατορθώνει μέσα από το δικό του λόγο στην κυπριακή διάλεκτο, με τους δικούς του λεκτικούς σφραγιδόλιθους να διεκτραγωδεί με ένα αριστοφάνειο κέφι και διάθεση καταστάσεις που έζησε ο  λαός μας και που τώρα πολλοί τις διαγράφουν ως μη υπάρξασες ή τους φορτώνουν  όλη τη δυστυχία του ελληνισμού της Κύπρου, γιατί επέμενε στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα
και μετά τις συνθήκες Ζυρίχης Λονδίνου που την απαγόρευαν.

Ο Κώστας Βασιλείου είναι δραματικός ποιητής.
Η σκηνή στη Λήδρας, που μπορεί και να μετατρέπεται στην ποίησή του σε Λερναία Ύδρα,                                                                                              αυτός με τη γυναίκα του και τα μικρά παιδιά του για σουλάτσο, τα αόρατα μεγάφωνα μεταδίνουν το τραγούδι με τη φωνή της Μαρινέλας «τρίγκι τρίγκι μάνα μου»,                                                          ενώ οι πάντες γύρω «εσουστοκωλίζουνταν» στο ρυθμό της ένωσης την ώρα που ο Τούρκος «με τους πελλούς εν’ μερακλής» ετοιμαζόταν για το μεγάλο ρεσάλτο ή την επίβαση.

#  Ίσως να μπορεί να μιλεί κανείς για τραγική ειρωνεία ή καλύτερα για ειρωνεία της τραγωδίας, αλλά σημασία για τον αναγνώστη έχει η πίστη του ποιητή σ’ αυτό τον κόσμο της Κύπρου, που,  ό τι κι αν έχει κάνει στην Ιστορία του, οι ποιητές του τον γνωρίζουν καλύτερα, και αμέσως εμμέσως ομολογούν την πίστη τους στη δύναμή του να επιβιώνει.
Δεν θρηνολογούν αλλά αυτοσαρκαζόμενοι τον δοξολογούν.
#
Το ποίημα, ΙΘΑΚΗ όπως και άλλα προηγούμενα, συνοδεύουν στο Επίμετρο σημειώσεις ή κείμενα συλλειτουργούντα, το πλούσιο προζύμι, με άλλα λόγια,                                                       οπότε η συμφωνική χορωδία σε δεύτερο πλάνο συνοδεύει, ισοκρατεί ή διανοίγει διόδους,                                                                         πόρτες και παράθυρα στις ερμηνείες των ποιημάτων.
Η πολυφωνία βρίσκεται και μέσα στο ίδιο το ποίημα, αφού διακρίνονται Όμηρος, Δάντης, Σεφέρης και άλλοι φανεροί ή αφανείς ποιητές ή ήρωες.
Το ποιητικό υλικό προέρχεται από παλαιές αξέχαστες ποδοσφαιρικές φράσεις της δεκαετίας του εξήντα, μνήμες από την Ελένη του Σεφέρη, φράσεις  από την ποίηση του Βασίλη Μιχαηλίδη, φιλοσοφικά παράδοξα και μίκυ μάους, ήχους και απόηχους.

Ποια όμως η ανάγκη της καταγραφής των μη εκ παρθενογενέσεως ποιημένων;
Όλα αυτά είναι ο ζωντανός Κώστας Βασιλείου με το ύφος και το ήθος του, την απαστράπτουσα ευρηματικότητα και  ποιητικότητα, τα σπαρταριστά υπονοούμενα.
Εδώ, Συμβουλές εις Οδυσσέα από ένα σύγχρονο Έλληνα της Κύπρου ποιητή ενώ στο ποίημα ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΕΝ ΣΑΛΑΜΙΝΙ σκληρός λόγος, μαστιγωτικός, σε αποφάσεις και πράξεις των πολιορκημένων.
Ο ποιητής μετουσιώνει τη ζωή σε αδρή ποίηση διαμαρτυρίας.
#
Δυο ποιήματα Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΘΑΚΗ και ΝΕΝΑ δίνουν με λίγες γραμμές ένα ποιητικό βιογραφικό  της συλλειτουργούσης από τον συλλειτουργούντα.
ΝΕΝΑ    Αφιέρωση: Στη Shandanie, κάτι σαν Mother India, που προσέχει ως η Νένα την Αρετούσα ποιήτρια, γράφει ο ποιητής στο Επίμετρο.
Όποια και να’ ναι, ευλογήθηκε από την ποίηση να αθανατιστεί ως Άνθρωπος!
Τι πολυφωνίες, τι Ερωτόκριτος, τι Βασίλης Μιχαηλίδης, τι Κώστας Βασιλείου.
Ταξιδεύουμε σε άλλες εποχές. Για άλλους πολύ απλά καθημερινά και συνήθως συμβαίνοντα, για τον ποιητή παρθενικά και ες τον εσαεί χρόνον μένοντα.
Η μεγαλοπρέπεια του καθ’ ημέραν, η άνοδος εις τους άλλους κόσμους, ή πώς η γνήσια αγάπη ιδανικεύει και εξαίρει.
#
Με θέμα τον θάνατο και τα συμπαρομαρτούντα τα δυο ακόλουθα,
Ποιος νεκρός ακούει επικηδείους; Ας τους λέμε στους ζωντανούς.
Εξ ου και τα ποιήματα ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ και ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Γράφτηκαν εν ζωή, για να τα διαβάζουν οι συλλειτουργοί εν ζωή, και ημείς οι ζώντες, οι περιλειπόμενοι…
#
Ημιανάπαυση δεύτερη. Από το προσωπικό στο καθολικό.
=
ΜΕΡΟΣ Γ΄, τα πιστεύω του καθενός των ποιητών
Ποιήματα: πρώτο, Credo= πιστεύω, Ταξιδεύοντας, Χτες σήμερα αύριο, Αστερισμοί ζωτικών φαινομένων, The sun also rises every morning behind the mountains, Ναυάγια, Intermedium.
Πρώτο το CREDO - Ελληνιστί, πιστεύω-
«Πες το παιδί μου πες το:/Πιστεύω εις έναν Θεό/πατέρα παντοκράτορα/τον ήλιο τον ηλιάτορα/ρωμιό, τον ελληνάτορα/ κυπραίο τον χαλκάνορα» κι άλλες φωνές κι αν ακούτε, προσέξτε τη διάδραση.
Σε δυο στροφές στο περιεκτικότατο ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ η ουσία ενός μεγάλου πολιτισμού του πιο ωραίου τόπου.
Ομηρικοί, καβαφικοί, σολωμικοί, του Ηρακλείτου ήχοι, ευγενικά δοσμένοι στίχοι,
για ένα ταξίδι στα νησιά του Αιγαίου και στο πνευματικό φως του, ένας έρως πατρίδας σαν τραγούδι κόρης στον Απόλλωνα, κι ύστερα η συνείδηση της ταύτισης τόπου και ψυχής του ανθρώπου, βαθιάς κι ανεξερεύνητης. Ψυχής πείρατα ιών… Ο πολύς Ηράκλειτος.
Φως, ομορφιά, καημός ελευθερίας, βάθος ψυχής.

Στο ποίημα ΧΤΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ τα εξ οικείων βέλη ως ευλογία της βροχής θ’ ανθίσουν κι ελεύθερος ο άνθρωπος θα οδεύει στο φως.
Πρώτο βιολί η Καίτη Χρίστη με τις ευαίσθητες χορδές, τη βαθιά γνώση και πείρα, το ήθος και την αρχοντιά, βεβαιοί τη νίκη του καλού και αγαθού.
ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ ΖΩΤΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ
Ερωτήματα φιλολόγων, φιλοσόφων, αρχαιολατρών, περί ευτυχίας ή περί του διδακτού της αγάπης,  σ΄ έναν κόσμο όπου τα πάντα χωρούν, ίσαμε την ίδρυση σχολείων ευτυχίας sui generis, made in USA (γιου ες έι) όπου το παν είναι το pay,
ο λόγος και ο αντίλογος, εκ των διαφερόντων καλλίστη αρμονία, και τα ερωτήματα βεβαίως αναπάντητα.
Η βεβαιότητα της σοφίας των προγόνων, της απερισκεψίας των συγχρόνων, το δίσημο των εννοιών, η δύσληπτη ουσία των πραγμάτων.
Ίσως όλα να τα είπαν οι αρχαίοι πριν από μας, συνέλαβαν έννοιες και διετύπωσαν κρίσεις αιώνιας ισχύος, που καθοδήγησαν τα βήματα αγωνιζομένων που δεν αποσκοπούσαν στην ευτυχία, γιατί πάνωθέ της συνελάμβαναν άλλα υπέροχα.
«Και ο εκστατικός έρως των αγίων καθώς καθορώσι του προσώπου του Θεού το κάλλος το άρρητον..»
Αλλά ο αντίλογος του ποιητή καραδοκεί: Κάτελθε συλλειτουργέ!
Η πραγματικότης άλλα βοά, άλλα διατρανώνει.
Βαριά φωνή αντιλαλεί, που αφήνει την πόρτα ανοιχτή  ν΄αναπνέει το ποίημα,
χωρίς απαντήσεις.
#
Ένα άλλο ωραίο σ’ αυτά τα ποιήματα του διαλόγου είναι η αντίθετη προς τους πλατωνικούς διαλόγους πορεία: ενώ δηλαδή εκεί από τα απτά και συγκεκριμένα γίνεται προσπάθεια ανόδου στον κόσμο των ιδεών  που ανεβάζει νοητικά και τον αναγνώστη μέτοχο,                                     εδώ στα ποιήματα των δύο, ο ρεαλιστής ποιητής ως δεύτερος στη σειρά, προσγειώνει.
#
THE SUN ALSO RISES EVERY MORNING BEHIND THE MOUNTAINS

Όποια και να’ ταν τα σχόλια αφορμή για το ποίημα, έχουμε εδώ μια κατάθεση του Κώστα Βασιλείου  περί του τι εστι ποιητής.
Ένα ποίημα όλο φως μέσα στο σκοτάδι, από τη μεταφυσική πηγή ή το θαύμα της ποίησης,                                    που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο με αγάπη.
«Μήπως  ο ποιητής είναι μια συνεχόμενη ανατολή, ανάσταση ή προσευχή;»

Κατάθεση σιγουριάς, γιατί δεν πρόκειται περί θεωρίας αλλά βιωμάτων ή του όλου εαυτού, ποιητικά βιούντος εξ ου και ομολογούντος το τι εστί.
#
 Θα ήταν ίσως περιττό εδώ να σχολιάσει κανείς τις άπειρες αφορμές που οδηγούν τον ποιητή στην έκφραση, τη σχέση του με τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, με τα παντός είδους σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κέντρα στα οποία ευχαρίστως λακτίζει, διό  και ποιεί.
#
Ιστορία, Αρχαιολογία, πληροφόρηση, ένα γεγονός, ένα ναυάγιο, δίνει το έναυσμα για την φιλοσοφική ενατένιση του μεγάλου «γιατί», του αναπάντητου στη ζωή και στο θάνατο.

Εδώ το ποίημα ΝΑΥΑΓΙΑ ξετυλίγεται από τα βάθη της θάλασσας και τις ομορφιές της,
τα ταξίδια των προγόνων μας δι’ εμπορίαν και θεωρίαν, κι ύστερα αναδύεται το ερώτημα:
«Όμως το τελευταίο όραμα ποιο ήταν;/ Ποια έσχατη σκέψη σφράγισε τη μια με την άλλη ζωή;/Ανιχνευτές στον βυθό βρήκαν έναν κόσμο/ και στα οστά των ναυαγών χαραγμένο/
το αιώνιο γιατί.»
Όπου το απορείν τίθεται ως αρχή όχι μόνο του φιλοσοφείν αλλά και του ποιείν.
#
Οδεύουμε στο τέλος. Είδαμε τα Πιστεύω.

INTERMEDIUM
Για να πληρωθεί το ρηθέν στα Prefatia, περί της σύμμειξης του τραγικού με το σατυρικό.
Δυο επεισόδια με την Καίτη Χρίστη καθηγήτρια ή βοηθό διευθύντρια σε Γυμνάσια της Κύπρου, δυο σπαρταριστές εικόνες που παρασύρουν την εξ Ελλάδος ελθούσα στο λαβύρινθο της κυπριακής διαλέκτου χωρίς μίτο, και τον γνώστη της κυπριακής αναγνώστη  σε άδολα γέλια.

Τελευταίο μέρος, το ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ως η προμετωπίδα λέει, πρόκειται για: Κείμενα φίλων και σημειώσεις, φωτεινά σήματα στα ποιήματα της Αλταμίρα, στα οποία ακροθιγώς αναφέρθηκα, δεν θα μιλήσω όμως γι’ αυτά εκτενώς, γιατί  πιστεύω πως έδωσα το κύριο σώμα της «Αλταμίρα».
Πρέπει να μείνουν αρκετά και για τον αναγνώστη με άλλες αναγνώσεις.    
#
Καλύτερος επίλογος για το βιβλίο ας είναι το του Ηρακλείτου:
«συνάψιες όλα και ουχ όλα, συμφερόμενον διαφερόμενον,
συνάδον διάδον,
και εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα.» 
Ευχαριστώ


Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΉΣΕΙΣ
Στέλιου Παπαντωνίου

Αν προσέξατε, από καιρό οι δηλώσεις των Τούρκων και των Τουρκοκυπρίων πολιτικών σφραγίζονται από ένα δογματισμό, μιλούν αφ’ υψηλού, δεν συζητούν αλλά καταθέτουν ολοστρόγγυλα θέσεις ή αρνήσεις επί παντός επιστητού, του τύπου « Οι σχεδιασμοί των άλλων  είναι λανθασμένοι. Θα πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία (οι άλλοι) για να επιτευχθεί λύση. Δεν είναι σωστή η τοποθέτησή των… Γερμανών, Αμερικανών, Ελλήνων…». Συνεχείς τέτοιου τύπου δηλώσεις και από καθέδρας διδασκαλία από τα Μέσα επικοινωνίας, πώς οι άλλοι να πολιτεύονται, όπως η Τουρκία ή οι Τουρκοκύπριοι τους κατευθύνουν, που τα ξέρουν όλα καλύτερα, που ενδιαφέρονται για την ειρήνη και την ασφάλεια του σύμπαντος κόσμου, Θεέ και Κύριε πλέον!

Εκείνοι έχουν μόνο απαιτήσεις, στις οποίες οι άλλοι πρέπει να υπακούν και να υποχωρούν ενώ εμείς στο «ναι μεν αλλά». Κι αν κάνει κανένας δικός μας δήλωση, δεν την παίρνουμε στα σοβαρά, με τόσα που μας έχουν φλομώσει πολλά τώρα χρόνια. Έχασαν οι ημέτεροι και την έξωθεν καλή μαρτυρία και την έσωθεν. Ιδιαίτερα τώρα με την προεκλογική περίοδο και την πρόωρη εμφάνιση της μασκαράτας οι δηλώσεις αλληθωρίζουν, αλληλοσυγκρούονται κι ύστερα τρέχουν οι παρακοιμώμενοι να τις ανασκευάσουν, δεν είναι λίγα τα παραδείγματα, το γλεντούμε.

Σημασία όμως έχει πως η προεκλογική εκστρατεία γίνεται εν πολλοίς με σημαία τη ΔΔΟ, κάτι για πολλούς ήδη απορριφθέν και απορριπτέο, αφού με το δημοψήφισμα του 2004 καταψηφίστηκε το περιεχόμενό της, όπως κι αν ήταν τότε, κι όπως προοιωνίζει ότι θα είναι τώρα. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, εφόσον τεθεί σε εφαρμογή, δεν θα είναι παρά η διχοτόμηση της Κύπρου με μανδύα ένα πουκάμισο αδειανό, ποιητικά λεγόμενο, που θα σκεπάζει όλες τις ως τώρα παρανομίες της τουρκοκυπριακής κοινότητας και της Τουρκίας. Οι δηλώσεις των τουρκοκυπρίων συνεχώς υπενθυμίζουν ότι θέλουν δύο κράτη τα οποία θα συνενωθούν, θέλουν αναγνώριση, θέλουν ισότητα των πάντων, δεν είναι μειονότητα, σε ξένο έδαφος θέλουν να έχουν την υπεροχή σε ιδιοκτησία και πληθυσμό, οι περισσότεροι των οποίων είναι έποικοι, προϊόν εγκλήματος πολέμου. Γι’ αυτά όμως ουδεμία δήλωση εκ μέρους τους. Η παρανομία με τα χρόνια αποσιωπάται, οι κακοτεχνίες χωνεύονται, συνηθίζουν όλοι, ακόμα κι οι επισκεπτόμενοι τα κατεχόμενα σπίτια τους, που τους καλούν για καφέ ή παίρνουν και δώρα στους παράνομους κλέφτες των σπιτιών τους- και δεν είναι λίγοι. ‘Ολα θεωρούνται φυσικά και αυτονόητα, τα χωνέψαμε πιστεύουν, γι’ αυτό τους μένει μόνο να επιτύχουν την αναγνώριση, να την κερδίσουν κι αυτήν και να μπορούν να εισέρχονται στο διεθνές πολιτικό στερέωμα και ως ανεξάρτητη οντότητα, όταν με το βελούδινο διαζύγιο βάλουν μπροστά τις τουρκοκινούμενες μηχανές τους.

Ως τώρα, προ της προεκλογικής περιόδου, οι κυβερνώντες του ΔΗΣΑΚΕΛ άλλα έλεγαν, εποίουν την νήσσαν, υποχωρούσαν σε όλα, αποσιωπούσαν πολλές παρανομίες ή τις δικαιολογούσαν, για να αποδείξουν στον κόσμο πως θέλουν λύση- άλλη νοοτροπία αρρωστημένη κι αυτή- ενώ οι Τούρκοι όχι μόνο συνέχιζαν τον αμανέ αλλά και συνεχώς κέρδιζαν ό, τι ήθελαν και απαιτούσαν εις βάρος μας, μέχρι που οι κυβερνώντες ένιωσαν έστω και προεκλογικά ότι επίκειται η τουρκοποίηση του νησιού, κι άρχισαν να αρθρώνουν ορθό πατριωτικά λόγο (δεν ξέρουμε όμως ως πότε).

Για να επιτευχθεί διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία απαιτείται η Κυπριακή Δημοκρατία να εξισωθεί με το παράνομο μόρφωμα των Τουρκοκυπρίων και αυτό να ανυψωθεί στη θέση κράτους, για το οποίο εκείνοι μεν διακηρύσσουν πως ποτέ δεν θα χαθεί, περιμένουν όμως από εμάς να διαγράψουμε το αναγνωρισμένο παγκόσμια κράτος μας, για να δοθεί η ποθούμενη από εκείνους λύση στο κυπριακό.


Το κυπριακό όμως είναι θέμα εισβολής και κατοχής, κι ας το χωνέψουν και μερικά δικά μας οντάρια, που ό, τι τουρκικό το εγκολπώνονται. Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης. Και η δικαιοσύνη απαιτεί ελευθερία, την προϋπόθεση κάθε προόδου και ευημερίας των κρατών. Και η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε κράτος για να παραμείνει και όχι να διαλυθεί και να εξισωθεί με την παράνομη οντότητα που εδράζεται πάνω στις λόγχες των τουρκικών στρατευμάτων και στα Κατεχόμενα διά της βίας εδάφη μας. Για να θυμόμαστε. 

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Το βράδυ της 25 Οκτωβρίου 2017, στο βιβλιοπωλείο το Έρμα παρουσιάστηκε το βιβλίο του Χρήστου Αλεξάνδρου ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ Νόημα και Αδιέξοδο. Εισαγωγή στο βιβλίο κάνει ο Μαρίνος Σιζόπουλος. Το παρουσίασαν ο Γιώργος Κολοκασίδης, ο Κωστής Ευσταθίου και εισήγαγε στο θέμα ο Αλέκος Μιχαηλίδης. Στο τέλος ευχαρίστησε ο συγγραφέας. Το βιβλίο περιλαμβάνει άρθρα του Χρήστου Αλεξάνδρου γύρω από το θέμα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, την οποία πολιορκεί από διάφορες οπτικές γωνίες προσπαθώντας να καθορίσει περί τίνος πρόκειται και πού αυτή θα απολήξει, στο αδιέξοδο, όπως και ο υπότιτλος δηλοί.
Οι παρουσιαστές γνώριζαν πολύ καλά το θέμα τους, έμπειροι αμφότεροι της πολιτικής, και συνέβαλαν στο να φωτιστούν οι κύριες πλευρές του βιβλίου και του περιεχομένου του. Αναγνωρίστηκε η γλωσσική αρτιότητα του βιβλίου και η ορθότητα των θέσεων, τεκμηριωμένη όσο το δυνατόν.
Επειδή οι παρουσιαστές του βιβλίου έχουν δικές τους γνώμες για την πολιτική κατάσταση και τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τις εξέθεσαν και βοήθησαν τους ακροατές στη διαλεύκανση ή περαιτέρω επεξήγηση ή σφαιρική θεώρηση της προτεινόμενης λύσης, που δεν απέχει από το σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφτηκε από τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό. Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία επίσης να εκφράσουν τις απόψεις τους ή να μεταφέρουν σημαντικές παρατηρήσεις άλλων στο θέμα.
Γενικό συμπέρασμα είναι πως το προτεινόμενο σχήμα επίλυσης του Κυπριακού, ανύπαρκτο νομικά ή πολιτειακά ή απορριφθέν στο πνεύμα του και από άλλους,  οδηγεί την ελληνική κοινότητα σε επικίνδυνες ατραπούς, και στο τέλος στον αφανισμό. Η παρούσα κατάσταση είναι κατά πολύ προτιμότερη, γιατί τουλάχιστο ζούμε ελεύθεροι. Όπως προσφυώς ελέχθη, η ΔΔΟ δεν είναι παρά ένα περίβλημα, για να επενδυθεί η μεγάλη παρανομία που έγινε εις βάρος της Κύπρου και του λαού της. Με κάθε τρόπο πρέπει να επανεύρουμε την ψυχή μας που χάνουμε ύστερα από τόσες προσπάθειες σεμιναριοτρόφων, για να επανακτήσουμε τη δύναμη να λέμε όχι στα σχέδια που μας οδηγούν σε αφανισμό. Στο τέλος κερδίζει η πιο δυνατή ψυχή.

Στέλιος Παπαντωνίου 

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

παλαιόν άξιον

Σ. Παπαντωνίου

Έτσι μ΄ αστραπόβροντα κατέβηκε
πύρινη στήλη αστραφτερή
λεβέντικα στάθη μπροστά μας
χιλιάδες μάτια δακρυσμένα
στη σιωπή τα βλέφαρα κλειστά
να φτερακίζει γύρω
η ανασεμιά της κρύσταλλο
μια κόρη Αφροδίτη
Παναγιά Κυκκώτισσα
μια Ροδαφνού
Παρθένα Μαχαιριώτισσα
Ρήγαινα του Βουνού
«Αντρειωθείτε» λέγοντας                                                
εδώ μπροστά
μας περιμένουν να μας θάψουν
άνοιξαν λάκκους,
μπομπάρδες στον αγέρα ν΄ ακουστούν
να πέσουμε
με στρατιωτικές τιμές
δεμένα χέρια τυφλά μάτια
να μας θάψουν
ενώ τα έθνη θα χειροκροτούν
μικρά μεγάλα.

Μα εμείς
δε θέλουμε το θάνατό μας να τον συντροφεύει
ούτε ξένος ούτε δικός.

Θέλουμε να πάμε με τα πόδια τα δικά μας
στο  κοιμητήρι του χωριού μας
ν’ απλώσουμε τα χέρια
ν’ αγκαλιάσουμε το χώμα
ν’ ανοίξουμε τους τάφους των γονιών μας
να βγάλουμε τα κόκαλά τους να τα πλύνουμε
να μεταλάβουμε με το κρασί τους
κι ύστερα ν’ απλώσουμε απάνω μας το νεκροσέντονο
από ανατολή ως δύση
βορρά και νότο
να ’ρθουν ο Απόστολος Ανδρέας
με τα πόδια μόλις βγαλμένα από τη θάλασσα
ο ΄Αγιος Επίκτητος με τ’ αλάτι απ’ τις γούβες των βράχων
ο ΄Αϊς Γιώργης του Βουνού κι ο ΄Αϊ Μάμας
μιαν άκρη το σεντόνι να κρατεί ο ένας
μιαν άκρη το σεντόνι να κρατεί ο άλλος
να προσκαλέσουν
τ’ αγέρι της πορνής
τ’ άστρον του μεσανύχτου
διάφανο χρυσοστόλιστο ιστορημένο τούλι
να ’χει το χώμα κόκκινο, τον ουρανό γαλάζιο.

Τότε ας σημάνουν οι καμπάνες
να πουν πως διπλωθήκαν οι άκρες
πως μας αγκάλιασεν η γη μας όλη,
το κύμα κι ο αγέρας, τα βουνά,
και θέλουν ας ρίξουν πάνω μας χώμα
θέλουν πέτρες  θέλουν λούλουδα

εμείς πήγαμε περπατητοί στον τάφο μας

θαμμένοι στο χωριό μας.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Τα συγχυστικά

Τα συγχυστικά
Στέλιος Παπαντωνίου

Πόσο μας αρέσει να ζούμε στη σύγχυση! Αν πουν λίγο να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, αμέσως ο «δημοκρατικός» λεγόμενος διάλογος αντιλέγει, το κλίμα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην ελληνική κοινότητα πρέπει να υπάρχει, μόνο σ’ αυτό μπορεί να διαβιοί.

Πρώτη του Οκτώβρη, να γιορτάσουμε το κράτος μας, την ίδρυση και ύπαρξή του ύστερα από τόσους γολγοθάδες. Έρχονται ελληνικά αεροπλάνα, ελληνική αντιπροσωπεία, κι αμέσως αρχίζουν τα προεκλογικά, «δεν είναι για να μας υπερασπιστούν, θα μας πουν πως είναι μακριά αν τους ζητήσουμε βοήθεια, κομματική εκμετάλλευση, ο Τσίπρας ζητά να εξαργυρώσει την αποστολή αεροπλάνων στην Κύπρο, και τόσο καιρό πού ήταν»… κι άλλα τέτοια πολλά, αποδεικτικά του ότι δεν έχουμε πια εμπιστοσύνη σε κανένα, εκεί μας οδήγησε η σχεδιασμένη πολιτική των άλλων, να απομονωθούμε από την Ελλάδα, να πλησιάσουμε την Τουρκία, να ενταχθούμε στα γρανάζια της ερντογανικής κρεατομηχανής και να χαθούμε κιμάδες στον τουρκικό κεφτέ. (ες κόρακας)

Για να ξεκαθαρίσουμε όμως. Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν και από αυτή και από την προηγούμενη κυβέρνηση (και προηγουμένως από τους άγγλους δασκάλους) να μας πείσουν πως δεν είμαστε Έλληνες ή πως η Ελλάδα δεν δικαιούται να έχει λόγο στα κυπριακά, ματαιούνται, απλά γιατί προσπαθούν να επηρεάσουν την ίδια την ουσία μας, την ελληνικότητά μας. Μηχανεύονται ολόκληρα νεφελώματα γύρω μας, αργά γρήγορα όμως ο ουρανός καθαρίζει. Είμαστε Έλληνες. Μαζί με την Ελλάδα ζητήσαμε να ζήσουμε και πριν από το 1821, ψηφίσαμε την ένωση το 1950, αγωνιστήκαμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, δικαιωματικά, ως το 80% του πληθυσμού της χώρας. Κατραπακιές πολλές φάγαμε, κι η ελληνικότητα της πλειονότητάς μας ζει βαθιά και αναδύεται στην ώρα της. Κυπριακό κράτος, ελληνική εθνότητα. Και δυστυχώς πολλοί δεν τα διακρίνουν.

Ούτε θα ξαναγράψουμε την Ιστορία κατά τις οδηγίες άλλων, ούτε και θα γίνουμε άλλοι, να αποξενωθούμε από τον ίδιο τον εαυτό μας,  γιατί έτσι σχεδίασαν άλλα επιτελεία ή επιστημονικά εργαστήρια, που σκέφτονται δήθεν λογικά.


Ο ελληνισμός στην Κύπρο έχει πανάρχαιες ρίζες. Οπότε άδικος ο κόπος να τον ξεριζώσουν όσοι προσπαθούν. Αν δεν το κατάλαβαν ως τώρα, κομματάρχες και επιτελάρχες ξενικών συμφερόντων, ματαιοπονούν. Αν σεβαστούν το πρωταρχικό αυτό, την ελληνικότητά μας, τότε και τα σχέδιά τους θα αλλάξουν και η λογική τους θα συμβιβαστεί με την ελληνική μας πραγματικότητα.   

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Το ελάχιστο ζητούμενο

Το ελάχιστο ζητούμενο
Στέλιου Παπαντωνίου
Το ελάχιστο- φαίνεται- που ζητούμε ύστερα από πενήντα περίπου χρόνων συνομιλίες, είναι να έχουμε ένα κανονικό κράτος- η τελευταία λέξη της πολιτικής μόδας.
Κανονικό κράτος, με δημοκρατία, ελευθερίες κατοχυρωμένες, με σεβασμό στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, ανεξάρτητες εξουσίες- νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική- με τους ανεξάρτητους αξιωματούχους όντως ανεξάρτητους, χωρίς επεμβάσεις φανερές ή μυστικές άλλων κρατών και ιδιαίτερα της Τουρκίας, της οποίας γνωρίζουμε τα σχέδια για ανακατάληψη της Κύπρου. Ο δούρειος ίππος βρίσκεται ήδη εντός των τειχών και πολιορκεί εξουσίες: τα ζήσαμε με τη νομοθετική, όταν έκλινε αυχένα και γόνυ στα προστάγματα Ακκιντζί, να νομοθετήσει προς το τουρκικό συμφέρον και ενάντια στο εθνικό, για θέμα που αφορούσε μόνο τη δική μας Ιστορία και το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, στο οποίο απεφάσισαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα δεξιοί κι αριστεροί.
Θα έχουμε ένα τέτοιο κανονικό κράτος, όπως περιγράφεται από πολλούς και θα λειτουργεί όπως λειτουργούν τα άλλα ευρωπαϊκά ελεύθερα κράτη; Ως τώρα καμιά διαβεβαίωση δεν έχουμε από την Τουρκία πως δεν θα επεμβαίνει στα εσωτερικά ή εξωτερικά μας, και μάλιστα αποκλείει την περίπτωση να μην επεμβαίνει και στρατιωτικά, όταν κατά τη γνώμη της κινδυνεύουν οι τουρκοκύπριοι. Όπως όμως πολλές φορές το ζήσαμε στο παρελθόν, το ευκολότερο για την Τουρκία είναι να προκαλέσει συνθήκες τέτοιες, με τις οποίες θα δικαιολογεί επέμβασή της. Όποτε θελήσει ευκαιρίες, θα εγείρει, αφορμές θα εφευρίσκει με χίλιους δυο τρόπους. (Η Ιστορία μας και η Ελληνική γενικότερα έχει να επιδείξει και βόμβες σε μιναρέδες και σε προξενεία – αφορμή βοήθα μου.)
Ένα κράτος, έστω ομοσπονδιακό, περιμένει κανείς πως θα αποτελείται από μέρη συνεργαζόμενα και αλληλέγγυα, με αλληλοκατανόηση, και με σκοπό το κοινό καλό. Αυτά όμως που παρατηρούμε στα Κατεχόμενα εδάφη μας είναι την προσπάθεια των Τούρκων να απομακρύνονται συνεχώς από αυτό τον στόχο- αν τον είχαν ποτέ- με τις αλλεπάλληλες ενέργειες για πλήρη τουρκοποίηση και ισλαμοποίηση εδαφών που δεν τους ανήκουν, θέλοντας να επιβάλουν διά της βίας το δίκαιο του ισχυρού και περιμένοντας από εμάς απλώς να επιβεβαιώσουμε με την υπογραφή μας τη διεθνή παρανομία.
Διείσδυση της Τουρκίας σε όλους τους τομείς της ζωής των τουρκοκυπρίων, καταστροφή κάθε χριστιανικού και ελληνικού πολιτισμικού στοιχείου στα Κατεχόμενα, αλλαγή τοπωνυμίων, εποικισμός και μπόλιασμα των τουρκοκυπρίων με ανθρώπους άσχετους με την κυπριακή κουλτούρα, βαριά η μπότα του κατακτητή πατά εκείνους που νόμισαν πως θα βρίσκαν στη γείτονα χώρα την ελευθερία.
Πώς θα συνυπάρξουν δυο κοινότητες εκ των οποίων η μικρή παραέγινε μεγάλη, μασκαρεύτηκε, αποξενώθηκε πλήρως από τον ίδιο τον εαυτό της; Της επιβάλλεται ηγέτης, κι εμείς, ζώντας στο δικό μας κόσμο, νομίζουμε πως δεν θα εξυπηρετεί την Τουρκία. Προσπάθειες για διδασκαλία στα σχολεία μας της ειρηνικής συνύπαρξης οδηγούν σε γελοία μέσα και αποτελέσματα, γιατί εκείνοι μεν συνεχώς απομακρύνονται, εμείς δε τους τρέχουμε ξοπίσω για να αποδείξουμε πως θέλουμε λύση, δικών τους πια προδιαγραφών. Τουλάχιστο ας κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας και την κρατική μας υπόσταση.

Αυτά έχουμε αυτά ας κρατήσουμε. 

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Κλεοπάτρας Μακρίδου, Ιχνηλασία

Κλεοπάτρας Μακρίδου, Ιχνηλασία, Λευκωσία, 2014

Η συλλογή περιλαμβάνεται στο ίδιο βιβλίο με το Μνημόσυνο, την Ωδή στον χαμένο Υπαξιωματικό Κύπρο Γ. Ιωάννου.
Περιέχει μερικά από τα πιο ωραία ποιήματα της Κλεοπάτρας Μακρίδου και σε περιεχόμενο και σε έκφραση. 

Ας δούμε μερικά πρώτα.
Εσύ και οι πληγές μου…
Ένα ποίημα με τη γένεση της πατρίδας και την παρθενική ονειροπόλησή της για ένα ευτυχές μέλλον με ιδανικά, κι όμως τα ανθρώπινα οδηγούσαν σε αντίθετα μονοπάτια. Οι προδοσίες, η κολοβή ελευθερία, τα παιχνίδια των μεγάλων και οι ευθύνες μας, οδήγησαν στον τόπο στην καταστροφή, πολιτική και οικονομική. Η ποιήτρια βιώνει ένσαρκη τις πληγές της πατρίδας, σ’ ένα ξέσπασμα ποιητικής κριτικής και σύγκρισης του ιδανικού που φέρει μέσα της ως δημιουργός και της πραγματικότητας μέσα στην οποία δυστυχεί.
Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου, στίχοι του Καβάφη, ποίημα στη μνήμη της Νίκης Μαραγκού και στην πνευματική τους σχέση, ποίημα στοχασμού κι ευγενικής θλίψης.
Μικρή ζωή και μεγάλα όνειρα
Ένα από τα πιο ωραία ποιήματα που εκφράζουν την ίδια, όταν συλλαμβάνει την ουσία του εαυτού της: «Μια ζωή να νοσταλγείς αυτό που ποτέ δεν έζησες παρά στα όνειρά σου κι όμως αυτό ήταν όλη σου η ζωή…»
Γρηγορείτε
Η αποθέωση του κακού, η προσπάθεια παραποίησης της Ιστορίας μας, η μεταμόρφωση του προσώπου, η ισοπέδωση των πολιτισμών οδηγούν στην κραυγή «Γρηγορείτε, προτού η πληγή γίνει φαράγγι και γκρεμιστούν μέσα του τα όνειρά μας.»
Ενύπνιος φωνή
Βαθύτατο τραγούδι της ψυχής, και πάλι ένα από τα καλύτερα, συλλήψεις του ασύλληπτου και ουσιώδους που περικλείει τη ζωή της.

Στη συλλογή προβληματίζει η διάζευξη: ή ποιήματα του συγκεκριμένου τόπου, χρόνου, προσώπων ή ποιήματα προσπάθειες σύλληψης του ασύλληπτου, που εκφράζουν την ίδια την ψυχή, τη ζωή, το νόημα, όπως νεφελωδώς και ποιητικά συλλαμβάνεται και εκφράζεται.
Η απάντηση είναι δύσκολη, ποια είναι τα προτιμότερα, γιατί ενώ ο αναγνώστης χαίρεται ποιήματα αφηρημένα, όπου κελαηδεί ελεύθερο πουλί ο ποιητής και εκφράζεται, έρχονται και ποιήματα συγκεκριμένου τόπου- χρόνου- προσώπων, που οδηγούν τον αναγνώστη στην επαναβίωση κοινών με τη δημιουργό παραστάσεων, όπως το τελευταίο της συλλογής «Η άλλη όψη της Λευκωσίας» με το οποίο ταξιδεύουμε σε γνώριμους τόπους και ξαναζούμε χρόνια της ζωής μας.

Η δημιουργός συνεχίζει το έργο της ανάμεσα στην πατρίδα και την ξενιτιά της, με όλες τις σημασίες των λέξεων πατρίδα και ξενιτιά, με ιχνηλασίες εντός και εκτός.