Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Της προσφυγιάς

Στέλιος Παπαντωνίου
Της προσφυγιάς
Πριν αρχίσουν τα πετούμενα
Πήρα το παιδί στο κάρικοτ
Το κρατούσα στο χέρι και φώναζα
«Μην ξεχάσουμε το παιδί».
Η γυναίκα μου νόμιζε
μια μέρα είναι Θα περάσει
να μείνουμε σ’ ένα κεντράκι
Κάπου εκεί, Κακοπετριά
Κι η μυρουδιά των μήλων στη μύτη.
‘Υστερα, είπαν, τα’βαλαν αριθμημένα τα σπίτια μας
σε μια τενέκα
Φόρεσαν τα ρούχα μας
και το κουβέντιαζαν στους καφενέδες.
Αν ξεχάστηκαν όλα δεν ξέρω.
Αλλά δεν γίνεται
Τόσοι και τόσοι θυμούνται
Και δεν ξεχνούν.