Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Του Ξορινού Επιταφίου

Του Ξορινού Επιταφίου
Του Στέλιου Παπαντωνίου

Κι Εσύ, χωμένος στα λουλούδια, μέσα σε μια γυμνή εκκλησιά, είναι δυνατό μια τέτοια μέρα να είσαι μέρος των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης; Με τον κύριο δήμαρχο της πόλης- φάντασμα, τον τουρκοκύπριο «δήμαρχο»  που λέει, άς φτιάξουμε τα σχέδια κι όταν λυθεί το κυπριακό δίνουμε -αν είναι να δώσει η Τουρκία- την πόλη. Να παρακολουθούν την ταφή Σου, θέαμα,  οι πρέσβεις κι οι τελώνες κι οι φαρισαίοι του παγκοσμίου, δεν ξέρω αν θα’ ναι εκεί κι ο μουφτής!

Κι ύστερα; Δε θα Σ’ αναστήσουν; Δε θα επιτρέψουν την ανάστασή Σου; Μέσα στα λουλούδια θαμμένο θα Σ’ αφήσουν; Ξέρουμε βέβαια πως πάτησες τον θάνατο, πως δεν είσαι νεκρός. «Ανάστα ο Θεός» λέει το προκείμενο, μόλις σε τοποθετήσουν στην αγία τράπεζα. Μέσα στις πασχαλιές μυρίζεις ανάσταση, λέει ο Ελύτης. Γιατί όμως τόσο θέατρο και μάλιστα μαζί Σου; Η θρησκεία θεραπαινίδα της πολιτικής!   


Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού.