Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Οι δεσμεύσεις

Οι δεσμεύσεις
Του Στέλιου Παπαντωνίου

Ποια θέση μπορεί να πάρει  ο πολίτης ύστερα από την εξαγγελία του κοινού ανακοινωθέντος για την έναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό; Ο Πρόεδρος αποφασίζει και πράττει, ενώ οι άλλοι,  κομματικά ή ατομικά, μπορούν να  ακολουθούν ή να διαμαρτύρονται, εκφράζοντας  τις αντιρρήσιε τους στο περιεχόμενο του ανακοινωθέντος.  Αλλά ο Πρόεδρος ανήλθε στο θώκο κατόπιν συνεργασίας κομμάτων.  Ο Πρόεδρος είναι παντοδύναμος, καθώς επιτάσσει το δοθέν ημίν σύνταγμα.  Ο κ. Καρογιάν με άλλα κόμματα ανέδειξε Πρόεδρο τον κ. Χριστόφια, απεσύρθη τελικά το Δήκο και τ’ άλλα, έμεινε ο κ. Χριστόφιας και τα επακόλουθα της παραμονής του. Το Δήκο ανέβασε ως Πρόεδρο τον κ. Αναστασιάδη, διαμαρτύρεται τώρα  το Δημοκρατικό Κόμμα, ο κ. Αναστασιάδης μένει και ποιεί τα εαυτού. Και ποια τα εαυτού; Τα θεωρούμενα από αυτόν ορθά. Η δημοκρατία και πάλιν ονόματι, αλλά του πρώτου ανδρός αρχή.
Το κείμενο  που υπογράφτηκε ως κοινή συμφωνία Αναστασιάδη-  Έρογλου μοιάζει το λεγόμενο εκείνο  μνήμα.  Χωρεί τα πάντα και τους πάντας. Η μια παράγραφος  θέτει, χορεύουμε και αγαλλώμεθα  εμείς,  κι ακολουθεί η παρακάτω που  αναιρεί την προηγούμενη, πανηγυρίζουν  οι Τούρκοι, ο Έρογλου διζωνεί και μόνο. Ιστορικά λάθη τα οποία θα πληρώνουμε αιωνίως; Η Δημοκρατία και πάλιν ασφυκτιά. Κανείς  δε μας ρώτησε. Χωρίς συνομιλίες το κυπριακό δεν λύεται. Προβληματικό, γιατί από συνομιλίες σε συνομιλίες στο γκρεμό τσακιζόμαστε. Υπάρχει άλλος δρόμος; Οι ειδήμονες τι εισηγούνται; Πώς μια μειονότητα, κοινότητα, κατόρθωσε να συμπεριφέρεται ως λαός και να λαμβάνεται υπόψη ως λαός και να αρπάζει δικαιώματα λαού; Πώς μια εισβολή απαιτεί δικαιώματα και τα κερδίζει; Νιώθουμε στραγγαλισμένοι. Οι λοιποί συμπεριφέρονται ως εάν.

Οι Αμερικανοί καλά τα κατάφεραν: τι επιθυμούν οι ελληνοκύπριοι, το καταγράφουμε, τι θέλουν οι τουρκοκύπριοι ή η Τουρκία, το καταγράφουμε. Τα περιλαμβάνουμε  όλα στο κοινό ανακοινωθέν και όλοι ευχαριστημένοι. Το διαβάζουν όπως επιθυμούν. Εναρκτήριο λάκτισμα είναι, δεν είναι το τέλος του αγώνα, κατά το λεχθέν, αλλά από το εναρκτήριο κάποτε εξαρτώνται πολλά, αφού είναι  το ήμισυ του παντός. Κι αν θα χαθεί κάτι από λανθασμένους χειρισμούς δεν είναι το ήμισυ που θα χαθεί  αλλά το παν.

Στη δημοσιογραφική διάσκεψη στο Προεδρικό  ο ίδιος ο Πρόεδρος έδωσε τις εξηγήσεις του. Μας είπε όλα όσα ποθούμε να ακούμε.  Ακούσαμε και τις ερμηνείες των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων, εκ διαμέτρου αντίθετες με τις του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Χάσμα μέγα.  Αυτά που μπορούμε εμείς να κρατούμε ως δεσμευτικά είναι τα λόγια και τις  ερμηνείες του Προέδρου, αναμένοντας με τις  διαπραγματεύσεις να πάρουν σάρκα και οστά. Εμείς ως πολίτες θα παρακολουθούμε τις διαπραγμετεύσεις αν θα ακολουθούν την προεδρική ερμηνεια, θα κρίνουμε τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων -ελπίζοντας να μην είναι πια αργά- και ανάλογα θα πούμε το τελικό ναι ή το όχι, έχοντας εκ των προτέρων τη βεβαίωση, διαβεβαίωση με βούλλες και σφραγίδες   πως η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει να υπάρχει και θ α είναι μία και αδιαίρετη.  

Οι κίνδυνοι συνεχείς, επαναλαμβανόμενοι, αλλά για μας σπουδαιότερο είναι το εύδαιμον το ελεύθερον. Είμαστε δεσμευμένοι με την Ιστορία του τόπου και τις μέλλουσες γενιές του ελληνισμού να  αποκαταστήσουμε και διατηρήσουμε την ελευθερία μας. Για ποιο λόγο  αλλιώς να ζούμε σ’ αυτό τον τόπο; Προς το παρόν, αυτό που απομένει είναι να δεσμεύουμε  τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και να απαιτούμε  να πραγματοποιηθούν όσα υποσχέθηκε με την ερμηνεία που έδωσε.  Μπορούν να επιτευχθούν ή θα’ ναι μια από τις δεσμεύσεις του κι αυτά; Εμείς πάντως έχουμε τις δικές μας δεσμεύσεις και ο Θεός βοηθός.